Κάλλιο αργά παρά ποτέ (που βλέπουμε τους Ρισβάνηδες)
Όλοι οι Ρισβάνηδες του κόσμου τούτου, είναι νέα παιδιά με φιλοδοξίες στους οποίους η κρίση έδωσε μια μεγάλη ευκαιρία. Ο Κώστας Βαϊμάκης, μπαίνει στην ομάδα του Sport24.gr, και γράφει για τις ευκαιρίες που δίνονται στα νέα παιδιά του Παναθηναϊκού
Διάβασα τη συνέντευξη του Σπύρου Ρισβάνη στη NOVA, όπου μιλάει για ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα και δεν είναι άλλο από τη συμμετοχή του στην πρώτη ομάδα. Ανέκαθεν οι οπαδοί όλων των ομάδων είχαν μια αδυναμία στα πιτσιρίκια από τα σπλάχνα της ομάδας, που έφταναν κάποια στιγμή να παίξουν στην πρώτη ομάδα και ειδικά οι οπαδοί του Παναθηναϊκού, που κάποτε έβλεπαν τις Ακαδημίες της Παιανίας να τροφοδοτούν με παίκτες πρώτης διαλογής την πρώτη ομάδα, την Εθνική και στη συνέχεια μέχρι και συλλόγους του εξωτερικού.
Ενδιαφέρον έχει η περίπτωση του 19χρονου Σπύρου. Ψηλόλιγνος αλλά με καλό timing στα τάκλιν, δείχνει να ξέρει μπάλα και να μπορεί να φτιάξει παιχνίδι από πίσω κι όχι να την πετάει στον γάμο του Καραγκιόζη ή απλά να τη διώχνει.
Είναι ο τρίτος κεντρικός αμυντικός που δοκιμάζεται πλάι στον αμετακίνητο Γκόρντον Σίλντενφελντ (μετά τον Κουτρουμπή και τον Τριανταφυλλόπουλο) και κούμπωσε τόσο καλά με τον Κροάτη, που βάζει σε σκέψεις τον προπονητή του τι να κάνει με το δεξί άκρο: Μαρινάκη ή Τριανταφυλλόπουλο; Όποιος από τους δυο και να μείνει εκτός, θα είναι ψιλοαδικία…
Και ολίγη μελαγχολία
Εκτός από ενδιαφέρον, η περίπτωση του 19χρονου Σπύρου έχει και μελαγχολία. Όχι για τον ίδιο, αλλά για το πώς χάθηκαν τόσοι και τόσοι νέοι παίκτες τόσα χρόνια, για το ότι δεν δουλεύτηκαν και δεν αξιοποιήθηκαν, κανείς δεν έστρεψε το βλέμμα στις Ακαδημίες, εκείνο το μεγαλεπήβολο πείραμα με την Golden Team πήγε περίπατο, διάφοροι ξένοι και κοινοτικοί έρχονταν στον Παναθηναϊκό επειδή είχαν καλό μάνατζερ και έφυγαν χωρίς να λείψουν σε κανέναν και όλοι οι Ρισβάνηδες και Τριανταφυλλόπουλοι περίμεναν την ευκαιρία τους: κανέναν αγώνα κυπέλλου, μπας και χτυπήσει κανείς, μπας και ξεμείνει η ομάδα από κεντρικούς αμυντικούς.
Κάπως έτσι δεν είδαμε πέρυσι τον Τριανταφυλλόπουλο στην αρχική 11άδα, όταν από τους διάφορους Μπουμσόνγκ, Πίντο και Βελάσκεζ, δεν ήταν σχεδόν κανείς διαθέσιμος λόγω τραυματισμών;
Τώρα πια ο Παναθηναϊκός, όπως και οι περισσότερες άλλες ομάδες, στρέφουν ξανά το βλέμμα τους προς τους Νέους. Όχι όμως από προγραμματισμό, όχι από επιλογή, όχι βάσει πλάνου, αλλά από ανάγκη. Όλα αυτά τα χρόνια όμως, μπορεί να χάθηκαν δεκάδες Ρισβάνηδες, Μαυρίες, Μαρινάκηδες, Λαγοί, επειδή κανείς δεν τους έδινε σημασία.
Διότι κάποιος θεωρούσε ότι ο Βελάσκεζ και ο Μπουμσόνγκ θα έλυναν όλα τα προβλήματα, διότι παλιότερα κάποιος επέλεξε τον «νέο Μέλμπεργκ» με το όνομα Μπιάρσμιρ αντί του ορίτζιναλ Μέλμπεργκ, διότι στις εποχές της πολυμετοχικότητας το βάρος έπεσε αποκλειστικά στους mega-stars (Σισέ, Ζιλμπέρτο, Λέτο κλπ.) και στις λεζάντες – να πάρουν παίκτες που διεκδικούσαν και άλλοι, όπως τον Λάζαρο και τον Κλέιτον, διότι τα 2 μύρια που δόθηκαν για τον Μελίσση φάνταζαν τότε ένα απόλυτο λογικό ποσό για την αξία του παίκτη…
Υπέρβαση έγινε μόνο με τον Μπεργκ
Σήμερα, τα 2 μύρια είναι το μισό μπάτζετ της χρονιάς, η κολόνα της άμυνας είναι ο δανεικός Σίλντενφελντ, η υπέρβαση που έγινε με τον Μπεργκ έφτασε στις 400.000 ευρώ και αποκτήθηκαν ένα σωρό δανεικοί και ελεύθεροι με την ελπίδα να βγουν κάποιοι και να προχωρήσει η ομάδα με σταθερά βήματα κι όχι τρεκλίζοντας.
Σήμερα το μάτι δεν στρέφεται απλά στους Νέους, αλλά τους σκανάρει καθημερινά, προσπαθώντας να βρει εκείνους που σήμερα – αύριο θα παίξουν με τους μεγάλους και μεθαύριο – αντιμεθαύριο θα ακολουθήσουν τον δρόμο του Μαυρία φέρνοντας εκατομμύρια στα ταμεία
Σήμερα γίνεται αυτό που θα έπρεπε να είχε ξεκινήσει να γίνεται εδώ και χρόνια ή να συνεχίζεται από την εποχή των «Γκουμομπασινάδων» και να μην έχουμε σποραδικά φαινόμενα ταλέντων, τύπου Νίνη, μια φορά στο τόσο.
Όνειρο ζει ο Σπύρος Ρισβάνης, φαντάζομαι και ο Λαγός και ο Μαρινάκης και ο Καπίνο και ο Τριανταφυλλόπουλος και ίσως κι άλλοι τις επόμενες εβδομάδες. Όνειρο ζει και ο Παναθηναϊκός που βλέπει από το πουθενά παίκτες στους οποίος κανείς δεν υπολόγιζε – ούτε μέσα από την ίδια την ομάδα – να στέκονται στην πρώτη ομάδα όχι απλά αξιοπρεπώς, αλλά παραπάνω από καλά.
Αρκεί να μην τους «κάψουν» μετά από μια κακή εμφάνιση σε ντέρμπι, ένα χαζό πέναλτι, μια αποβολή, ένα αυτογκόλ και γίνει το όνειρο, εφιάλτης. Ας μην ξεχνάμε ότι παρόλο που παίζουν με τους Μεγάλους, παραμένουν Παιδιά που γράφουν τις πρώτες αράδες στο ποδοσφαιρικό τους βιβλίο.