Και τα έχει και τα έδειξε

Ευθύς εξαρχής και πριν ακόμα δώσει δείγμα γραφής στον πάγκο του Παναθηναϊκού, τον Ρότσα τον είχα απορρίψει. Μετά το ματς στη Βέροια τον αποκάλεσα “κομπογιαννίτη”. Για την εγκληματική του επιλογή να παίξει ανοιχτό με έναν μόνο αμυντικό χαφ, αφήνοντας εκτεθειμένους τους έτσι ή αλλιώς ευάλωτους αμυντικούς του.

Σε ότι έχει να κάνει, όμως, με τις δηλώσεις του σχετικά με την επιλογή-Αλαφούζου να κόψει κεφάλια του βγάζεις το καπέλο. Βαράς προσοχή μπροστά του. Κάθε φορά που αναφερόμουν στον Ρότσα τόνιζα ότι ανεξάρτητα από την αδυναμία του να γίνει προπονητής αποτελεί “ποδοσφαιρική προσωπικότητα”. Και το επιβεβαίωσε ο ίδιος με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, λέγοντας εμμέσως πλην σαφώς στον Αλαφούζο:

“Στο ποδόσφαιρο υπάρχουν και οι ήττες. Υπάρχουν ακόμη και οι συντριβές. Υπάρχει ακόμα και το ενδεχόμενο να κερδίσει η Βέροια τον Παναθηναϊκό 3-0. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι ποδοσφαιριστές είναι προδότες. Ότι πρέπει να τους καθαρίσουμε, προς γνώση και συμμόρφωση. Ότι πρέπει να τους στήσουμε στα έξι μέτρα με το στίγμα των σαμποτέρ”.

Δεν τα είπε ακριβώς έτσι ο Ρότσα, αλλά αυτά ακριβώς ήθελε να πει εκφράζοντας την άγνοια, αλλά και την αντίθεση του για την καρατόμηση Βύντρα και σία. Πιστέψτε με, δεν είναι εύκολο να κάνει αυτό ο κάθε προπονητής. Πρέπει να το έχεις μέσα στα παντελόνια σου και να τα δείχνεις για να φερθείς, όπως φέρθηκε ο Ρότσα. Και δεν μιλάμε για κάποιον Μουρίνιο. Ή Βαλβέρδε. Δεν είναι καθόλου εύκολο ο υπάλληλος να βγάλει στη σέντρα το αφεντικό. Άλλος προπονητής στη θέση του Ρότσα θα πήγαινε πάσο. Θα πέρναγε τις μαγκιές-Αλαφούζου στο ντούκου για να διατηρήσει το δικό του το κεφάλι στη θέση του, τη δουλειά του και το μισθό του.

Ο Ρότσα δεν το έκανε. Ρίσκαρε και συνεχίζει να ρισκάρει γιατί αυτά δεν ξεχνιόνται. Έβαλε πάνω από όλα τη ποδοσφαιρική του αξιοπρέπεια. Ρισκάροντας την τελευταία ευκαιρία του για να επιστρέψει στους πάγκους και στο υψηλό μάλιστα επίπεδο του Παναθηναϊκού. Χωρίς να αγνοούμε και το οικονομικό που ειδικά αυτή την εποχή έχει ακόμα μεγαλύτερη σημασία. Ο Ρότσα, όμως, δεν θέλησε να μεταβληθεί σε γιες-μεν του προέδρου. Υπάρχουν, άλλωστε, τόσοι άλλοι δίπλα στον Αλαφούζο. Ο Ρότσα ήταν ο μοναδικός που βγτήκε στα ίσα να του πει κάποιες ποδοσφαιρικές αλήθειες:

“Ο Βύντρα και ο Σπυρόπουλος είναι παιδιά με μεγάλη προσφορά, επαγγελματίες με ήθος. Βρίσκονται σε μια πολύ καλή στιγμή της καριέρας τους… Καμία φορά η ήττα προκαλεί περισσότερο θόρυβο από όσο πρέπει… Δεν γίνεται να γκρεμίζεις τα πάντα με μια κακή εμφάνιση. Ελπίζουμε όλοι αυτές τις ημέρες, να σκεφτούμε καλύτερα γιατί έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους… Δεν γίνεται μια ήττα να διαλύσει την ομάδα… Στο ποδόσφαιρο χρειαζεται ηρεμία και ψυχραιμία”.

Δηλώσεις μάλιστα που λογοκρίθηκαν από καθεστωτικούς ρεπόρτερς και δεν δημοσιεύτηκαν στο σύνολο τους. Ο Ρότσα, όμως, μ΄αυτές τις λίγες λέξεις δεν έκανε μόνο μαθήματα ποδοσφαίρου στον Αλαφούζο. Έκανε ταυτόχρονα και μαθήματα ήθους. Το να μην ξέρεις από ποδόσφαιρο δεν συνιστά ούτε ντροπή, ούτε έγκλημα. Κανείς δεν γεννήθηκε μαθημένος. Το να εκθέτεις, όμως, μ’ αυτόν τον τρόπο επαγγελματίες, αδιαφορώντας για τις υπολήψεις που θίγονται είναι απαράδεκτο. Κι όταν μάλιστα υπάρχει ο ιδιοτελής προσωπικός στόχος για να βγεις εσύ από το αδιέξοδο.

Η εύκολη ανάγνωση είναι να πεις ότι ο Ρότσα πήρε αυτή τη θέση για να κερδίσει τους παίκτες. Για να δείξει έμπρακτα ότι είναι μαζί τους κι από εδώ και πέρα αυτοί να παίζουν για πάρτη του. Κι αυτό είναι μέσα. Πάνω από όλα , όμως, είναι ο ποδοσφαιρικός εγωισμός του Ρότσα που τον κράτησε όρθιο. Να διατηρήσει την αξιοπρέπεια του και να μην αποδεχθεί το ρόλο της μαριονέτας.

όλα αυτά μέχρι σήμερα που γράφεται αυτό το κείμενο, ενώ εκκρεμεί δηλαδή η συνάντηση Αλαφούζου-Ρότσα. Στη ζωή όλα είναι ανοιχτά. Τίποτα δεν είναι δεδομένο και τίποτα δεν αποκλείεται. Υπάρχει το ενδεχόμενο ο Ρότσα να επιμείνει σ’ αυτή τη θέση του. Με πολλές πιθανότητες σ’ αυτή την περίπτωση να απολυθεί. Υπάρχει, όμως, το ενδεχόμενο να κάνει διευκρινιστική δήλωση προκειμένου να παραμείνει και να σώσει το κεφάλι του. Να πάρει, δηλαδή, ότι είπε έμμεσα πίσω. Ή κάποια τρίτη μεσοβέζικη λύση. Ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις. Μέχρι τώρα, πάντως, ξαναλέω ότι ο Ρότσα με τη στάση που κράτησε έδωσε μαθήματα αξιοπρέπειας και ήθους.