Job done για τον Άρη που τρίτωσε το καλό στο Αγρίνιο, ανάσανε βαθμολογικά και έμεινε ζωντανός στον στόχο που του απέμεινε
Ο Άρης πέτυχε το ζητούμενο που την δεδομένη χρονική στιγμή ήταν μόνο η νίκη και το μόνο που κρατάει είναι οι τρεις βαθμοί που μπορεί να του φανούν πολύτιμη στη συνέχεια. Γράφει ο Θωμάς Μίχος
Στο Αγρίνιο, στο αγαπημένο του γήπεδο για τη φετινή σεζόν, ο Άρης κέρδισε ξανά, με τον ίδιο τρόπο και το ίδιο σκορ. Πέτυχε μια (ακόμα) νίκη πανηγυρίζοντας ένα αποτέλεσμα που τον κρατά όρθιο στον τελευταίο στόχο που του έχει απομείνει τη φετινή σεζόν που είναι η εξασφάλιση ενός ευρωπαϊκού εισιτηρίου.
Αυτή ήταν η τρίτη φετινή νίκη του Άρη στο Αγρίνιο μέσα στην ίδια σεζόν. Προηγήθηκε το παιχνίδι Κυπέλλου με τον Παναιτωλικό, τότε με σκόρερ τον Μορόν, ακολούθησε το ματς με την Κηφισιά – που είχε χρησιμοποιήσει το Αγρίνιο ως έδρα – με σκόρερ τον Μισεουί και ήρθε τώρα αυτή η επικράτηση, με λυτρωτή τον Φαμπιάνο. Αν αναλογιστεί κανείς ότι ο Άρης μετρά συνολικά μόλις έξι νίκες στο πρωτάθλημα και οι δύο από αυτές ήρθαν στο Αγρίνιο (σ.σ. αναφερόμαστε στο πρωτάθλημα γιατί η άλλη ήταν το κύπελλο), καταλαβαίνει εύκολα γιατί θα μπορούσε κάλλιστα να δηλώσει το συγκεκριμένο γήπεδο ως μόνιμη έδρα τη φετινή σεζόν.
Το αν ο Άρης ήταν καλός, το αν δυσκολεύτηκε ή αν η εικόνα του πείθει, είναι μια συζήτηση που μπορεί να γίνει. Αυτή τη στιγμή όμως, πιθανότατα είναι και η τελευταία που απασχολεί το μυαλό του Μανόλο Χιμένεθ. Το αποτέλεσμα ήταν το ζητούμενο και αυτό ήρθε. Κοινώς, Job done…
Το ματς είχε όλες τις προϋποθέσεις για να εξελιχθεί πολύ πιο εύκολα για τους Κίτρινους που και πάλι πήγαν από τον δύσκολο δρόμο. Οι γηπεδούχοι έπαιζαν με παίκτη λιγότερο από το 24ο λεπτό, αλλά ο Άρης χρειάστηκε να φτάσει στο 78’ για να βρει το γκολ της νίκης, με την κεφαλιά του αρχηγού του, Φαμπιάνο.
Η αλήθεια είναι πως οι Κίτρινοι αδικούνται από το τελικό σκορ, κυρίως βάσει εικόνας τους στο πρώτο ημίχρονο. Είχαν 11 τελικές, πέντε από αυτές στην εστία, αλλά καμία δεν βρήκε στόχο. Το ίδιο μοτίβο συνεχίστηκε και στο δεύτερο μέρος, με τον Άρη να ολοκληρώνει το παιχνίδι με 22 τελικές προσπάθειες συνολικά. Κι όμως, χρειάστηκε ένα στημένο για να λυθεί ο γόρδιος δεσμός.
Και εδώ βρίσκεται, επί της ουσίας, το μεγάλο πρόβλημα του Άρη. Ο Άρης διαθέτει τη τρίτη χειρότερη επίθεση στο πρωτάθλημα (με 17 γκολ) και αυτό εξηγεί σε μεγάλο βαθμό τόσο τη συνολική εικόνα της ομάδας, όσο και την πενιχρή βαθμολογική συγκομιδή μετά από 19 αγωνιστικές. Δημιουργεί αρκετά, φτάνει συχνά στην αντίπαλη περιοχή, αλλά δεν “σκοτώνει”. Και στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, αυτό πληρώνεται. Και το πληρώνει με βαθμούς.
Παρόλα αυτά, οι τρεις βαθμοί μπήκαν στο σακούλι και αυτό μετράει. Εδώ που έχουν φτάσει οι Κίτρινοι δεν έχουν περιθώρια για αναλύσεις πόσο μάλλον για νέες απώλειες. Με την ψυχολογική ώθηση αυτού του αποτελέσματος πηγαίνουν στο μεγάλο ντέρμπι της ερχόμενης Κυριακής με τον ΠΑΟΚ, σε ένα παιχνίδι που έχει πάντα ιδιαίτερες συνθήκες.
Βέβαια, αν κάτι έχει δείξει φέτος η ομάδα του Χιμένεθ, είναι ότι τα εντός έδρας ντέρμπι της ταιριάζουν περισσότερο από τα “πρέπει” των θεωρητικά πιο βατών αναμετρήσεων.
ΥΓ: Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια σε όλους τους φιλάθλους για τη στάση τους και τον σεβασμό που δείχνουν σε όλα τα γήπεδα, σε όλα τα αθλήματα στη μνήμη των επτά θυμάτων της τραγωδίας στη Ρουμανία, αλλά και των θυμάτων στο εργοστάσιο στα Τρίκαλα. Τα πανό των φίλων του Παναιτωλικού ήταν πραγματικά συγκλονιστικό και υπενθύμισε πως το ποδόσφαιρο μπορεί – και οφείλει – να είναι πάνω απ’ όλα ανθρώπινο.