Η σωτηρία της ψυχής και της Εθνικής είναι πολύ μεγάλο πράγμα

Μας βγήκε η ψυχή, αλλά ήταν τόσο μεγάλη, που υπερκέρασε όλες τις αδυναμίες μας, την τρομερή αντίσταση των Ισπανών και έφερε εν τέλει τη μεγάλη νίκη. Η Ελλάδα έμεινε όρθια και κρατάει ζωντανές και τις πιθανότητες της για πρόκριση στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Κατάρ. Χρειάστηκαν 45 λεπτά τρομερής μάχης, στο μεγαλύτερο μέρος της οποίας, οι Έλληνες διεθνείς έριχναν την ρόχα στο καναβάτσο. Για να πέσει νοκ-άουτ, βέβαια, έπρεπε να βγουν στον αφρό όλα τα χαρίσματα της ομάδας, η κλάση των παικτών της και κυρίως η αυταπάρνηση και των 12 που έριξε στο ματς ο Βασίλης Σπανούλης.

Μέχρι ο Ντάριο Μπριθουέλα να χάσει το τελευταίο σουτ και να οριστικοποιηθεί η νίκη στην παράταση, 20.000 κόσμος κρατούσε την ανάσα του, από την τρομερή εξέλιξη του ματς, τις προσπάθειες των παικτών ένθεν και ένθεν. Ευτυχώς για όλους νίκησαν οι… δικοί μας ένθεν, παρότι το τρίποντο του Χουάντσο Ερνανγκόμεθ, στην εκπνοή της κανονικής περιόδου, έμοιαζε με μαχαιριά στην καρδιά. Οι σύνθετες άμυνες του Τσους Ματέο είχαν ανατρέψει ένα +12, η Ελλάδα βρισκόταν πλέον με την πλάτη στον τοίχο.

Όπως είπε και ο Σπανούλης, αυτή η εξέλιξη με την ισοφάριση της Ισπανίας, δυσκόλεψε ακόμα περισσότερο την υπόθεση νίκη. Χρειάστηκε τεράστια ψυχραιμία, ειδικά από τη γραμμή του φάουλ (13/14 βολές), μπήκαν μεγάλα σουτ και βγήκαν άμυνες, που κάλυψαν τα λάθη. Η επιμονή στο σμολ μπολ, μπορεί να στοίχισε μια άνευ όρων ήττα στα ριμπάουντ, ήταν αυτό, ωστόσο, που είτε αναγκαστικά, είτε από επιλογή, έδωσε αυτή την τεράστια και ζωτικής σημασίας νίκη.

Το χαμηλό σχήμα που εμπιστεύτηκε, περισσότερο στο δεύτερο ημίχρονο, ο Σπανούλης πίεσε πάρα πολύ τους Ισπανούς, που έχασαν πολλές κατοχές και είδαν την Ελλάδα με τα 9 κλεψίματα να βγάζει φάσεις στο ανοιχτό γήπεδο, που συνήθως απέφεραν ένα εύκολο καλάθι.

Μπορεί η Ισπανία να κυριάρχησε απόλυτα μέσα στις δυο ρακέτες, με τα ριμπάουντ να είναι συντριπτικά υπέρ των αντιπάλων μας (46-31), όμως, η διαφορά στα λάθη, ήταν καταλυτική προς όφελος της ελληνικής ομάδας.

Η Εθνική έκανε μόλις 13 (μικρός αριθμός, αν σκεφτούμε ότι ο αγώνας τελείωσε στην παράταση) 9 λιγότερα από την Ισπανία, που τελείωσε το ματς με 22. Αν δούμε μάλιστα τον συντελεστή με τις ασίστ η Εθνική είχε ακόμη καλύτερη επίδοση (23-12) έναντι της “φαμίλια” που είχε ένα λάθος για μία τελική πάσα (22-22). Αυτό σημαίνει ότι στη συνολική εικόνα του ματς, η Ελλάδα κυκλοφόρησε καλύτερα την μπάλα, πίεσε πολύ στην άμυνα και το σχέδιο του Σπανούλη ευοδώθηκε στο έπακρο.

Το απίθανο δίδυμο!

Για να γίνει, όμως, κάτι τέτοιο χρειάστηκε ένα σπουδαίο 47% στα τρίποντα (15/32) που προήλθε κυρίως από την εκπληκτική απόδοση δυο παικτών.

Στο πρώτο ημίχρονο ο Ντίνος Μήτογλου και στο δεύτερο ο Τάιλερ Ντόρσεϊ προκάλεσαν ημικρανίες στον Ματέο, βλέποντας το καλάθι σαν … βαρέλι. Έβαλαν μαζί σχεδόν 60 πόντους. Για την ακρίβεια … 58, μοιράζοντας το καρπούζι στη μέση. Από 29 έκαστος, που αποτελεί και ατομικό ρεκόρ για τον καθένα τους στην ιστορία τους στην Εθνική (22 του Μήτογλου από τα παράθυρα του 2025 με την Τσεχία, 27 ο Ντόρσεϊ από το Ευρωμπάσκετ 22, κόντρα στην Κροατία).

Πιο εντυπωσιακή ήταν η ευστοχία τους από τα 6.75μ. Ο Μήτογλου ξεκίνησε με 5/5 και ολοκλήρωσε με 7/10, ξεχνώντας και τις κράμπες που τον ταλαιπώρησαν! Ο Ντόρσεϊ είχε 5/8 και στο τέλος δήλωνε ότι αγαπάει όσο τίποτε άλλο τη χώρα της μητέρας του, στην οποία πλέον νιώθει υπέροχα. Οι δυο σούπερ-σκόρερ μέτρησαν συνολικά 12/18 τρίποντα, αποδιοργανώνοντας κάθε προσπάθεια της ισπανικής άμυνας να τους περιορίσει.

Πως αλλιώς όμως θα έφτανε η Εθνική σχεδόν στους 110 πόντους, αν δεν ξεπερνούσαν τους εαυτούς τους αυτοί οι δυο, που βγήκαν μπροστά και δεν σταμάτησαν παρά μόνο όταν ο Μπριθουέλα αστόχησε στην τελευταία προσπάθεια…

Όλοι είχαν κάτι να πουν (και να δώσουν)

Φυσικά δεν ήταν μόνο το ανεπανάληπτο δίδυμο, που τα έδωσε όλα. Όσοι μπήκαν στο γκλας-φλορ του T-Center, είχαν κάτι να προσφέρουν. Μια άμυνα, ένα φάουλ, ένα καλάθι. Όσο σημαντικά ήταν τα τρίποντα των Ντόρσεϊ και Μήτογλου, άλλο τόσο έμοιαζε και εκείνο του Νάσου Μπαζίνα, που η ισπανική άμυνα του το έδωσε … προκλητικά σε μια κρίσιμη καμπή του ματς.

Το ασίγαστο πάθος του Θανάση Αντετοκούνμπο δεν αντικατοπτρίζεται στους 6π και τα 3 ριμπ., που έραψε η στατιστική του, αν και στον τελικό απολογισμό μέτρησαν πολύ και αυτοί οι αριθμοί του.

Όπως μέτρησε το θάρρος του Βασίλη Τολιόπουλου, που δεν βρέθηκε στην καλύτερη βραδιά του, έχασε σουτ και μπάλες, αλλά στο τέλος του ματς δεν αρνήθηκε τις ευθύνες, δείχνοντας ότι ακόμα κι αν το ματς “δεν τον πάει”, μπορεί να κάνει πολύ αισθητή την παρουσία του. Ή μήπως δεν ήταν σημαντικές οι δυο βολές του Λαρεντζάκη στην παράταση, το στοπ του Καλαϊτζάκη στον Ντελαρέα στο πρώτο ημίχρονο, ή η επιστροφή του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου, χωρίς προπονήσεις, με το πρόβλημα στο γόνατο δεδομένο, μαζί όμως και η θέληση του να βοηθήσει…

Ο διευθυντής της ορχήστρας…

Αυτή τη φορά και σε αντίθεση με τα όσα έγιναν στη Ρίγα, εναντίον της Ουκρανίας, η Εθνική είχε τρομερή διάθεση να πάει πρώτη στην μπάλα, έβαλε χέρια και κορμιά σχεδόν σε κάθε φάση, βγάζοντας πολύ μεγάλες άμυνες και βέβαια είχε για ένα ακόμα ματς τον καταπληκτικό διευθυντή ορχήστρας, που ακούει στο όνομα Νικ Καλάθης.

Ο 37χρονος άσος έδωσε ξανά ρεσιτάλ στην οργάνωση του παιχνιδιού, δημιουργώντας με την απαράμιλλη κλάση του, ορισμένες φάσεις και ολοκληρώνοντας το παιχνίδι με 13π και 8 ασίστ. Μια κλασική μέρα του Καλάθη με τα γαλανόλευκα, ένας σπουδαίος πλέι-μέικερ, που θα καταλάβουμε πόσο σημαντικός ήταν όταν θα αποχωρήσει από τα γήπεδα. Προς το παρόν, να είναι καλά και υγιής, για να τον απολαμβάνουμε στα γήπεδα…

Κάπως έτσι φτάσαμε σε μια σπουδαία νίκη, που είναι αλήθεια ότι τη θέλαμε όσο τίποτε άλλο μετά από τρία σερί αποτυχημένα αποτελέσματα και οδυνηρές ήττες με Ρουμανία (κυρίως αυτή), Πορτογαλία και Ουκρανία. Η Ελλάδα κράτησε τα μπόσικα και ξέρει ότι ο αντίπαλος της για την τρίτη θέση παραμένει η Γεωργία, την οποία θα αντιμετωπίσει δυο φορές στα επόμενα παράθυρα, χωρίς ωστόσο με την αντίπαλό μας να έχει διαθέσιμους τους ΝΒΑερ, Μαμουκαλασβίλι και Μπιντάτζε.

Αν νικήσουμε τη Γεωργία εντός και εκτός έδρας, αλλά και την Ουκρανία στο γήπεδό μας, η πρόκριση (πιθανότατα) θα έρθει. Μέχρι τότε, βέβαια, υπάρχει χρόνος και για ανάλυση των όποιων λαθών έγιναν στο προηγούμενο διάστημα, αλλά και τη δημιουργία ατμόσφαιρας όπως αυτή που έκανε το ματς να μοιάζει με τελικό (σάμπως δεν ήταν;)

ΥΓ: Θα’ ταν λίγο άβολο να έχει ηττηθεί η ομάδα την παραμονή μιας επετείου που θυμίζει ένα έπος της Εθνικής, πριν ακριβώς 20 χρόνια. Ο απίστευτος θρίαμβος της Ελλάδας κόντρα στις ΗΠΑ στον ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Ιαπωνίας (Μουντομπάσκετ το λέγαμε τότε) έγινε δυο δεκαετίες πριν κι όμως μοιάζει να έγινε χθες. Σηματοδότησε (μαζί με το χρυσό στο Βελιγράδι ένα χρόνο πριν) την δεύτερη έκρηξη του ελληνικού μπάσκετ, μετά το Ευρωμπάσκετ 87. Δείτε το mini-doc που έχει ετοιμάσει το SPORT24 για αυτό το ιστορικό παιχνίδι. Θα θυμηθείτε πολλά, θα μάθετε ακόμα περισσότερα…