Η καλή εκστρατεία, ο κακός ρατσισμός και η άσχημη κοινωνία μας

Το βράδυ της περασμένης Κυριακής βρέθηκα στις εξέδρες του ΟΑΚΑ και το παιχνίδι του Παναθηναϊκού με τον Άρη. Λίγα λεπτά πριν την έναρξη του αγώνα άκουσα από τα μεγάφωνα ότι η 7η αγωνιστική ημέρα της Super League ήταν αφιερωμένη στην ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης κατά του ρατσισμού.

Λίγα λεπτά αργότερα, σε μια κούρσα του Κουίνσι που οδήγησε στο κενό, άκουσα έναν τυχαίο πρέσβη του ελληνικού ποδοσφαιρικού πολιτισμού στο κάθισμα πίσω μου να τον αποκαλεί “σκυλάραπα”, “πίθηκα” και “ουρακοτάγκο”. Αυτολεξεί. Όχι ότι περίμενα αυτό για να σκεφτώ το αυτονόητο.

Ότι δεν γίνεται να δείχνεις “κόκκινη κάρτα” στον ρατσισμό (κεντρικό μήνυμα της εκστρατείας) χωρίς να την δείχνεις πραγματικά σε κάποιον. Ή χωρίς να μπορείς να επιβάλλεις τις όποιες επιπτώσεις σε εκείνους που παραβαίνουν τον πανανθρώπινο ηθικό κώδικα.

Γιατί αν αυτό που κάνεις είναι απλά να τυπώνεις πολύχρωμες κάρτες και μπλουζάκια, με υπέροχα μηνύματα τα οποία δεν αγγίζουν κανέναν, θα έχουν δίκιο να σου πουν ότι αυτό που κάνεις είναι άχρηστο. Όσο εμφατικά σωστό και αν είναι.

Η εκστρατεία που πρέπει να γίνει

Είναι βέβαιο ότι οι προθέσεις της Super League είναι αγαθές. Δεν θα μπω στη διαδικασία να σκεφτώ ότι όλα αυτό γίνεται γιατί είναι μια επιταγή της UEFA και η κάθε διοργανώτρια αρχή είναι υποχρεωμένη να την ακολουθήσει. Είμαι βέβαιος ότι οι ιθύνοντες θέλουν πράγματι να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα του ρατσισμού.

Η εκστρατεία μάλιστα έχει στηθεί πολύ σωστά. Με μηνύματα πριν και μετά τα παιχνίδια, με την συμμετοχή φανταχτερών ονομάτων ποδοσφαιριστών στις συνεντεύξεις και τα τρέιλερ κατά του ρατσισμού, με συγκεκριμένες αναφορές που οι σπορτσκάστερ είναι υποχρεωμένοι να ανακυκλώνουν. Αν είχαμε λεφτά θα κάναμε και κανένα διαφημιστικό σποτ.

Αλλά σε ποιον απευθύνεται αυτό το μήνυμα κατά του ρατσισμού;

Η ξενοφοβική κοινωνία που δεν θέλει να καταλάβει

Σε ποια κοινωνία απευθύνουμε το μήνυμα κατά του ρατσισμού; Σε τι πάστα ανθρώπων; Σε μια κοινωνία που παλεύει κάθε βράδυ με τα ξενοφοβικά της σύνδρομα; Σε μια χώρα που θεωρείται ριζοσπαστικό και “αριστερό” το να αποδεχτούμε την συμβίωση με συνανθρώπους μας από άλλες γωνιές του πλανήτη; Σε ανθρώπους που θεωρούν τον Γάλλο φίλο και τον Τανζανό εχθρό; Σε ένα εκλογικό σώμα που έδωσε 21 βουλευτικές έδρες στην ακροδεξιά; (Χαρακτηριστικό παράδειγμα η υπόθεση Σχορτσιανίτη)

Η ελληνική κοινωνία ζει την εποχή των άκρων με χρονοκαθυστέρηση. Με την ίδια λοιπόν καθυστέρηση θα ξεπεράσει τα άκρα και θα φτάσει να αποδεχτεί την πολυπολιτισμικότητα εντός Ευρωπαϊκών συνόρων. Το δικαίωμα στη διαφορετικότητα και την μετανάστευση. Ξέρεις. Τα αυτονόητα.

Και όταν έρθει εκείνη η εποχή, η ελληνική κοινωνία θα μπορέσει όχι μόνο να ενστερνιστεί μια εκστρατεία κατά του ρατσισμού αλλά να την κάνει βίωμα, υποχρέωση και επιδίωξη. Ως όφειλε να κάνει και τώρα αλλά αδυνατεί να τα καταφέρει.

Οι νέοι επιδερμικοί οικολόγοι

Έχω βαρεθεί να βλέπω πολιτικές, μέτρα και νόμους να περνούν και να μην ακουμπούν. Ανθρώπους να υψώνουν παντιέρα όσο το κόκκινο λαμπάκι της κάμερας είναι αναμμένο, για να την κρύψουν μόλις τα φώτα πέσουν.

Οι ίδιοι Έλληνες που έβαλαν κάδο ανακύκλωσης σπίτι τους γιατί ήταν “μόδα” αλλά σε λίγους μήνες τον μετέτρεψαν σε απλό κάλαθο αχρήστων, είναι εκείνοι που τώρα διαβάζουν με θέρμη τα φυλλάδια κατά του ρατσισμού αλλά στην συνέλευση της πολυκατοικίας ζητούν να γίνει έξωση στην οικογένεια των Κορεατών.

Για μια εκστρατεία κατά του ρατσισμού δεν έχουμε ανάγκη περιστασιακούς δημοσιολάγνους. Έχουμε ανάγκη πολίτες με κοινωνική συνείδηση. Ανθρώπους με βαθιά τυπωμένη στο DNA τους την κουλτούρα μιας παγκόσμιας κοινωνίας ανθρώπων.

Ακόμα κι αν αυτοί οι άνθρωποι αργήσουν να γεννηθούν. Εμείς θα ειμαστε εδώ και θα τους περιμένουμε να μας λυτρώσουν από την άσχημη κοινωνία μας…

Διαφωνίες, παρατηρήσεις, δεκτές και στο @christoschatzi