Η φλόγα στην Αγιά Σοφιά θα είναι πάντα αναμμένη για σένα ΑΕΤΕ

Τι τραγική σύμπτωση. Η φωτογραφία που πάντα ερχόταν πρώτη στο μυαλό των περισσότερων όταν άκουγαν το όνομα Μάριος Οικονόμου ήταν εκείνη η ματωμένη από τον δραματικό αγώνα με την Σέλτικ όταν έμεινε στο γήπεδο με αιμορραγία στο μέτωπο και προστάτευσε μέχρι το τέλος την μεγάλη νίκη και την πρόκριση που άνοιξε τον δρόμο για τους ομίλους του Champions League.

Παραμονή της Παναγίας, της ονομαστικής του εορτής πέρασε στην ιστορία της ΑΕΚ ως παράδειγμα αυτοθυσίας για μια ομάδα με την οποία έδινε μόλις το δεύτερο επίσημο παιχνίδι του. Εκείνη η ΑΕΚ με το βάρος και την ευθύνη της πρωταθλήτριας πέτυχε κάτι σπουδαίο και δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε πως ένα μέρος του γηπέδου που άλλαξε την ιστορία αλλά και τις ζωές μας έχει χτιστεί με εκείνα τα χρήματα από την είσοδο στους ομίλους.

Ήταν μια ομάδα που όταν πέρασε ο καιρός καταλάβαμε πως τελικά ήταν αδικημένη από τον ίδιο τον οργανισμό ΑΕΚ, όπως αδικημένος ήταν κι ο Μάριος που παρόλα αυτά έφυγε με μεταγραφή σε μια ομάδα όπως η Κοπεγχάγη. Όμως καμιά ποδοσφαιρική αδικία, καμιά ποδοσφαιρική συζήτηση, δεν μπορεί να μπει σε αυτό το κείμενο που είναι αυτό που πάντα απεύχεσαι να γράψεις.

Παρακαλάς να μην υπήρχε ποτέ. Για κανέναν. Πόσο περισσότερο για ένα νέο παιδί που έφυγε τόσο άδικα ενώ εντελώς ανυποψίαστος είχε βγει από το σπίτι με την μηχανή του. Με όλη την ζωή μπροστά του. Ένα πολύ καλό παιδί που είχε παντού μόνο φίλους. Συνηθισμένο ίσως να γράφεται για όποιον φεύγει αλλά για τον Μάριο ισχύει στο 100%.

Όλες οι ομάδες στο οποίες είχε αγωνιστεί έσπευσαν να κάνουν ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατό για να βοηθήσουν το χαμογελαστό παιδί με την ξεχωριστή κουλτούρα. Η ΑΕΚ και προσωπικά ο Μάριος Ηλιόπουλος έπεσε από την πρώτη στιγμή από πάνω αλλά δυστυχώς δεν γινόταν τίποτα. Με συγκίνησε ιδιαίτερα ο Μιχάλης Μπακάκης που έμαθα πως από τις πρώτες ώρες ήταν εκεί σαν αδελφός.

Σαν μέλος της οικογένειας. Χιλιάδες άνθρωποι ανεξάρτητα από συλλογικές προτιμήσεις προσευχήθηκαν για τον Μάριο. Δυστυχώς οι προσευχές δεν εισακούστηκαν. Ο Μάριος πέταξε ψηλά. Πριν προλάβει να ζήσει. Είναι πολύ λίγα τα 33 χρόνια. Είναι πολύ άδικο. Τι κουράγιο να πεις σε γονείς που θάβουν τα παιδιά τους. Σε συντρόφους και αδέλφια.

Μόνο σιωπή και προσευχή να αναπαυθεί αυτή η ψυχή όπως της αξίζει. Η φλόγα άναψε στην Αγιά Σοφιά. Για σένα ΑΕΤΕ. Ποτέ δεν θα ξεχάσουμε αυτή την φωτογραφία. Ποτέ δεν θα φύγει από το ΝΑΟ το πνεύμα σου και ποτέ δεν θα σβηστεί από την ιστορία πως ένα κομμάτι του ανήκει δικαιωματικά και σε σένα. Πάλεψες σαν θηρίο και με τον πιο αδυσώπητο εχθρό. Σε νίκησε χωρίς να κάνεις κάποιο λάθος. Πόσο άδικο. Πόσο θλιβερό…

Αν μπορεί να μείνει κάτι από αυτό το δράμα… Αν μπορεί κάτι να κερδηθεί από την απώλεια ενός ακόμη νέου ανθρώπου σε ένα τραγικό δυστύχημα στον δρόμο επειδή τυγχάνει να τον γνωρίζουν πολλοί περισσότεροι και έτσι να ακούσουν και να διαβάσουν όσοι δεν ακούν και δεν διαβάζουν σχεδόν καθημερινά για την απώλεια ψυχών τόσο άδικα εξαιτίας της εγκληματικής χρήσης μηχανών που εφευρέθηκαν για να κάνουν την ζωή μας ευκολότερη.

Έστω ένας να γίνει πιο υπεύθυνος στον δρόμο μπορεί να σωθεί μια ζωή κι ας μην το μάθει ποτέ ότι σώθηκε. Φοράτε κράνη. Αφήστε το αυτοκίνητο και γυρίστε σπίτι με ταξί όχι με τον φόβο του αλκοτέστ αλλά επειδή αγαπάτε την ζωή. Την δική σας, των φίλων σας αλλά και των ανυποψίαστων αγνώστων που οδηγούν κανονικά ή περπατούν κανονικά χωρίς να φαντάζονται τι μπορείτε να τους κάνετε.

Και πάνω από όλα. Στον δρόμο κυκλοφορούν μηχανές. Ο γιός σας, η κόρη σας, ο φίλος σας, ο πατέρας σας, ο άνθρωπος που θα σας φέρει το φαγητό στο σπίτι. Είναι εξ ορισμού ανυπεράσπιστοι στην ανευθυνότητα κάποιου που δεν τον βλέπει καν. Να ΒΛΕΠΕΤΕ. Το κέρδος κάποιων δευτερολέπτων ή ενός λεπτού είναι πολύ πολύ πολύ μικρό μπροστά σε μια ζημιά που μπορεί να γίνει και να μην διορθωθεί ποτέ.

Στη μνήμη του Μάριου και των χιλιάδων ανθρώπων που δεν πρόλαβαν να ζήσουν όσο δικαιούνταν ως πλάσματα του Θεού να γίνουμε όλοι λιγότερο ανεύθυνοι. Έστω και λίγο. Για να μείνει κάτι από αυτή την απώλεια που μας συγκλόνισε όλους. Για να σωθεί έστω μια ζωή που είναι σαν να έχει σωθεί ο κόσμος. Για τον Μάριο…