Η επιστροφή του Βοριαζίδη είναι μια νίκη που ξεπερνά το ποδόσφαιρο και αποτελεί ένα μήνυμα προς όλους

Στο ποδόσφαιρο υπάρχουν απλές νίκες, υπάρχουν σημαντικές νίκες, τίποτα όπως από όλα αυτά δεν έχει μεγαλύτερη αξία από της νίκες της ζωής. Και αυτές έχουν πάντοτε μεγαλύτερη αξία από οποιοδήποτε αποτέλεσμα στον αγωνιστικό χώρο ή οπουδήποτε αλλού.

Μια τέτοια νίκη πήρε ο Μιχάλης Βοριαζίδης.

Ο νεαρός μέσος του Άρη δοκιμάστηκε όσο λίγοι. Η ζωή του έβαλε μπροστά του μια δύσκολη και σκληρή δοκιμασία, από αυτές που μπορούν να λυγίσουν ακόμη και τους πιο δυνατούς χαρακτήρες. Εκείνος όμως δεν λύγισε. Δεν τα παράτησε, δεν ρώτησε ποτέ “γιατί σε μένα”. Αντίθετα, είπε “πάμε, να το τελειώσουμε”. Πάλεψε, δοκιμάστηκε και τα κατάφερε. Με πείσμα, με υπομονή και με δύναμη ψυχής. Βγήκε νικητής. Και έστειλε μήνυμα σε όλους όσοι παιρνούν τη δική τους δοκιμασία. Τους έδωσε δύναμη.

Ο Μιχάλης Βοριαζίδης επέστρεψε δυνατός, ακμαίος, αποφασισμένος να αφήσει πίσω του την περιπέτεια που πέρασε και να κοιτάξει ξανά μπροστά. Να κάνει αυτό που αγαπά περισσότερο: να είναι στο χορτάρι και να παίζει ποδόσφαιρο.

Η στιγμή που πάτησε ξανά το γήπεδο ήταν από αυτές που δύσκολα περιγράφονται με λόγια. Το χειροκρότημα του κόσμου στο “Κλεάνθης Βικελίδης” ήταν αυθόρμητο, δυνατό και γεμάτο συγκίνηση. Δεν χειροκροτούσαν απλώς έναν ποδοσφαιριστή που επέστρεφε.

Χειροκροτούσαν έναν μαχητή της ζωής. Έναν άνθρωπο που πέρασε τον δικό του Γολγοθά και βγήκε από αυτόν όρθιος.

Γιατί όταν η ίδια η ζωή σε δοκιμάζει τόσο σκληρά, απρόσμενα και ξαφνικά, χρειάζεται τεράστια δύναμη για να σταθείς απέναντί της. Να μην φοβηθείς, να μην λυγίσεις, να συνεχίσεις να παλεύεις. Ο Μιχάλης Βοριαζίδης το έκανε. Και το έκανε με τρόπο που εμπνέει.

Το μήνυμα που έστειλε μετά το τέλος του αγώνα του Άρη με τον Ατρόμητο μέσα από τις δηλώσεις του ήταν συγκλονιστικό. Όπως συγκλονιστική ήταν και η ανάρτηση του προέδρου του ΠΣΑΠΠ, Γιώργου Μπαντή, ο οποίος αποκάλυψε μια μικρή αλλά τόσο συμβολική ιστορία από τις δύσκολες ημέρες που προηγήθηκαν. Όταν ποδοσφαιριστές από τις ομάδες της Θεσσαλονίκης τον επισκέφθηκαν στο νοσοκομείο για να του δώσουν δύναμη, του χάρισαν ένα ζευγάρι ποδοσφαιρικά παπούτσια. Ένα δώρο συμβολικό τότε, ένα μήνυμα ελπίδας ότι θα έρθει ξανά η στιγμή που θα τα φορέσει.

Και τελικά αυτή η στιγμή ήρθε.

Ο Μιχάλης Βοριαζίδης φόρεσε εκείνα τα παπούτσια και γύρισε στο γήπεδο. Και ίσως χωρίς να το επιδιώξει, χωρίς να το σχεδιάσει, έστειλε σε όλους μας ένα από τα πιο δυνατά μηνύματα που μπορεί να δώσει ο αθλητισμός.

Γιατί το ποδόσφαιρο έχει νίκες και ήττες. Έχει μεγάλες στιγμές, αλλά έχει και απογοητεύσεις, δύσκολες βραδιές και σκληρές ημέρες. Όλα αυτά όμως μικραίνουν μπροστά στο πιο σημαντικό αγαθό που έχει ο άνθρωπος, την ίδια τη ζωή.

Και όταν κάποιος καταφέρνει να βγει νικητής από μια τόσο μεγάλη μάχη, τότε όλα τα υπόλοιπα μοιάζουν πραγματικά μικρά. Ακόμη κι ένα αποτέλεσμα μέσα στο γήπεδο. Ακόμη κι αν χαθούν δύο πέναλτι. Ακόμη κι αν ένα παιχνίδι δεν πάει όπως θα το ήθελε μια ομάδα.

Και ίσως αυτό να είναι και το μεγαλύτερο μάθημα που αφήνει πίσω της αυτή η ιστορία. Το ποδόσφαιρο είναι πάθος. Είναι όμορφο να μοχθούμε για τη νίκη, να θέλουμε να κερδίζει η ομάδα μας, να στεναχωριόμαστε όταν χάνει, να διαφωνούμε, να μαλώνουμε, να ζούμε έντονα κάθε στιγμή μέσα και γύρω από το γήπεδο.

Όλα αυτά είναι μέρος του αθλητισμού και της αγάπης που νιώθουμε γι’ αυτόν. Όμως όλα αυτά, όσο σημαντικά κι αν μοιάζουν εκείνη τη στιγμή, δεν έχουν καμία πραγματική αξία μπροστά σε αυτό που λέγεται ζωή.

Η ιστορία του Μιχάλη Βοριαζίδη θυμίζει σε όλους μας –και κυρίως στα νέα παιδιά που μεγαλώνουν μέσα στα γήπεδα– ότι τα πιο σημαντικά πράγματα δεν μετριούνται σε γκολ, βαθμούς ή αποτελέσματα. Μετριούνται στη δύναμη, στην αξιοπρέπεια, στην επιμονή και στη θέληση να σταθείς όρθιος όταν η ζωή σε δοκιμάζει.

Και αν μέσα από μια τέτοια ιστορία καταφέρουμε όλοι να κάνουμε ένα μικρό βήμα πίσω και να θυμηθούμε τι πραγματικά έχει αξία, τότε ίσως να έχουμε κάνει και ένα μικρό αλλά ουσιαστικό βήμα μπροστά ως κοινωνία.