Η Ελλάδα έμαθε στη Γερμανία τον τρόπο που μπορεί να την πάει στο Euro

Μετά το παιχνίδι στο Βελιγράδι απέναντι στην Σερβία, με την επίγνωση ότι ακολουθούν τρία σερί παιχνίδια απέναντι σε ομάδες πολύ μεγαλύτερου κυβισμού από την ελληνική, υποθέταμε ότι η Ελλάδα του Ιβάν Γιοβάνοβιτς δεν μπορεί να κερδίσει πολλά – δηλαδή να αποκτήσει γνώση που θα της φανεί πολύ χρήσιμη στο επόμενο κρίσιμο στάδιο της πορείας της, όταν θα επιχειρεί να προκριθεί στην τελική φάση του Euro. Από το πρώτο της επόμενο βήμα όμως η Εθνική κατάφερε να βγει παραπάνω από κερδισμένη. Μέσα από ένα ιστορικό αποτέλεσμα – την πρώτη νίκη επί της Γερμανίας – η Ελλάδα απάντησε στον εαυτό της ότι εκτός από το να παίζει, δημιουργικά και επιθετικά, ξέρει και να κερδίζει.

Τούτη τη φορά με έναν άλλο τρόπο, κατά του οποίου την εφαρμογή “υπέφερε” κατά τη διάρκεια του πρώτου ημιχρόνου. Τι ήθελε να κάνει η Ελλάδα; Να παραμείνει πολύ συμπαγής κατά την αμυντική λειτουργία, δίχως δισταγμό να τοποθετηθεί πολύ χαμηλά στο τερέν για να αμυνθεί, να μη χτίσει επιθέσεις με κοντινές πάσες παρά μόνο όταν θα της το επέτρεπαν οι αποστάσεις με τους αντιπάλους, για να αποφύγει το ασφυκτικό πρέσινγκ του Κλοπ, και με ασφαλή κυκλοφορία της μπάλας να καταφέρει να επιτεθεί.

Στο πρώτο ημίχρονο πέτυχε μόνο τους δύο από τους τρεις στόχους της. Αμύνθηκε εξαιρετικά, έπαιξε με άμεσες επιθέσεις μέχρι το 35ο λεπτό, όταν δειλά δειλά έβαλε κάτω την μπάλα ο Κωνσταντής Τζολάκης. Τι δεν πέτυχε; Να κυκλοφορήσει με ακρίβεια την μπάλα (68% ακρίβεια σε 98 πάσες). Και ήταν κυρίως αυτό που έδωσε στη Γερμανία το δικαίωμα να παίρνει σχεδόν άκοπα την μπάλα και να βρίσκεται διαρκώς στην επίθεση.

Το δεύτερο ημίχρονο όμως, μετά το πρώτο πεντάλεπτο, έκρυβε πρόοδο της Ελλάδας και στο αδύναμο κομμάτι της. Έβαλε περισσότερη αποφασιστικότητα και συγκέντρωση με την μπάλα, βελτίωσε την ακρίβεια (από το 68% στο 74% σε 133 πάσες) και κάπως έτσι άρχισε να γίνεται απειλητική και συγχρόνως να “βγάζει” το παιχνίδι από το δικό της μισό.

Το δεύτερο ημίχρονο μπορεί να λειτουργήσει ως μια παράσταση που θα βοηθά τον Γιοβάνοβιτς να δείχνει στους ποδοσφαιριστές του το παράδειγμα της εκτέλεσης του πλάνου κάθε φορά που θα επιλέγει να παίξει με αυτόν τον τρόπο απέναντι σε μια μεγάλη ομάδα.

Προφανώς, για να αντέξει η Εθνική χρειάστηκε να αμυνθεί ομαδικά με μεγάλη συγκέντρωση και αυταπάρνηση. Κάπως έτσι εξηγείται, σε ό,τι αφορά την ίδια την Ελλάδα, το ότι κατάφερε να μη δώσει πολλές μεγάλες ευκαιρίες στη Γερμανία της κατά 79% κατοχής της μπάλας στο πρώτο ημίχρονο. Και η συνολική εικόνα του αγώνα κάνει ακόμη πιο χαρακτηριστικό αυτό το επίτευγμα: η Γερμανία τελείωσε με 76% κατοχή, 729 πάσες, 16 τελικές, 30 επαφές στην ελληνική περιοχή και 85 διεισδύσεις στο τελευταίο τρίτο, αλλά δημιούργησε μόλις μία μεγάλη ευκαιρία και 1,34 xG. Οι μισές από τις τελικές της, 8 από τις 16, έγιναν έξω από την περιοχή.

Αυτό είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό δεδομένο της ελληνικής άμυνας: η Γερμανία είχε την μπάλα, είχε το γήπεδο, έφτανε επανειλημμένα ψηλά, αλλά δεν κατάφερε να μετατρέψει αυτή την τεράστια εδαφική υπεροχή σε αντίστοιχη υπεροχή στην ποιότητα των ευκαιριών. Η Ελλάδα, με μόλις 24% κατοχή και 8 τελικές, είχε και αυτή μία μεγάλη ευκαιρία και 0,77 xG.

Και δεν θα τα κατάφερνε η Εθνική αν δεν είχε τον Τζολάκη στη βραδιά που είπε όχι σε τουλάχιστον 1,5 γκολ με τις αποκρούσεις του. Ο τερματοφύλακας της Εθνικής έκανε 5 αποκρούσεις, εκ των οποίων οι 2 καταγράφονται ως σημαντικές, και ολοκλήρωσε το παιχνίδι με +1,45 αποτρεπόμενα γκολ. Η Γερμανία είχε 5 τελικές στον στόχο και 1,45 expected goals on target, αλλά δεν σκόραρε.

Ήταν σαν η Εθνική του Γιοβάνοβιτς να αποφάσισε να τιμήσει την παράδοση της Εθνικής του Ρεχάγκελ και των πρώτων χρόνων του Σάντος. Έβαλε τη βάση με την άμυνά της και έχτισε πάνω σε αυτή τις αντεπιθέσεις της. Και το έκανε χωρίς να χρειαστεί να κερδίσει το παιχνίδι μέσα από τη σωματική υπεροχή: η Γερμανία επικράτησε συνολικά στις μονομαχίες με 53%-47% και στις μονομαχίες εδάφους με 55%-45%. Η Ελλάδα υπερίσχυσε μόνο στον αέρα, με 54%-46%. Άρα η ελληνική αντοχή εξηγείται περισσότερο από την οργάνωση, τις αποστάσεις και τη συγκέντρωση παρά από μια κυριαρχία στις προσωπικές μονομαχίες.

Και αυτό είναι το μεγαλύτερο επιμέρους όφελος της Εθνικής από τη βραδιά στη Γερμανία: έμαθε ότι όταν είναι όλοι συγκεντρωμένοι και δεν “υποτιμούν” το ανασταλτικό κομμάτι, μπορούν να καταφέρουν να βγουν νικητές.

Δεν τα έκανε όλα καλά η Εθνική. Απέφυγε όμως τα επαναλαμβανόμενα λάθη προηγούμενων αγώνων. Έκανε μόνο δύο λάθη με την μπάλα σε επικίνδυνα σημεία του τερέν, έχασε μόνο μια φορά τη δομή της πίσω από την μπάλα κατά την επίθεση. Και κυρίως έγινε κυνική και πρακτική και δεν δίστασε να κάνει τακτικά φάουλ για να κόψει τις επιθέσεις των Γερμανών στον χώρο.

Ακόμη και ο συνολικός όγκος της προσπάθειας είναι ενδεικτικός: σε ένα παιχνίδι στο οποίο είχε μόνο 24% κατοχή, η Ελλάδα κάλυψε 114,5 χιλιόμετρα, μόλις 1,1 λιγότερο από τα 115,6 της Γερμανίας. Δεν είναι μέτρηση που αποδεικνύει από μόνη της την ένταση της αμυντικής προσπάθειας, αλλά συμπληρώνει την εικόνα μιας ομάδας που χρειάστηκε να δουλέψει για μεγάλα διαστήματα χωρίς την μπάλα.

Το ταλέντο δεν αρκεί, είχε πει στην ομιλία του πριν από το παιχνίδι στη Σερβία ο Βαγγέλης Παυλίδης. Δεν είναι ακριβώς έτσι. Είναι μέρος του ταλέντου η επίγνωση, όπως και η απαίτηση από τον εαυτό σου να αποφεύγεις τα λάθη, να μην τα επαναλαμβάνεις. Είναι ταλέντο να ξέρεις να κάνεις άμυνα και να έχεις υπομονή στην άμυνα. Ταλέντο είναι και να περιμένεις τη στιγμή σου και εκεί να είσαι αποφασιστικός.

Και εδώ υπάρχει ένα τελευταίο νούμερο που περιγράφει πολύ καλά αυτή τη βραδιά: η Ελλάδα χρειάστηκε μόλις 8 τελικές και 0,77 xG για να βρει το γκολ που έκρινε το παιχνίδι, απέναντι σε έναν αντίπαλο που χρειάστηκε 16 τελικές και 1,34 xG χωρίς να σκοράρει.

Όπως διδάσκει η χρυσή περίοδος της Εθνικής, ταλέντο στο ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο οι τεχνικές δεξιότητες. Και ευτυχώς αυτή η σημερινή Εθνική του άπειρου ταλέντου, με όρους τεχνικών δεξιοτήτων, δημιούργησε για τον εαυτό της μια μεγάλη παράσταση που της δείχνει ότι έχει κι άλλα ταλέντα και άρα μπορεί να πετύχει την επιστροφή σε μια μεγάλη διοργάνωση.

Δείτε την Game Night: