Μουντιάλ 2026, Αργεντινή: Η έκτη μέρα της ζωής μας με τις αντισυμβατικές φιγούρες που ποτέ δεν είναι φαβορί

Σήμερα είναι η έκτη μέρα. Όχι της δημιουργίας. Η έκτη μέρα της ζωής μου που θα δω την Αργεντινή σε έναν τελικό Μουντιάλ. Πάλι από την τηλεόραση. Ίσως δεν την δω ποτέ ζωντανά στο γήπεδο αλλά δεν πειράζει. Έτσι κι αλλιώς το Μουντιάλ, τηλεόραση είναι. Και τα καλύτερα καλοκαίρια της ζωής μας. Α, κι ένας χειμώνας που για εμένα ήταν καλοκαίρι όπως θα έλεγε κι ο προπονητής της… Αλ Σαντ. Του Κατάρ, κατά σύμπτωση. Άσε που κι εγώ που είμαι 57 και κάποιος που είναι… 97 τους ίδιους τελικούς με την Αργεντινή έχουμε δει. Κάποιος υπεραιωνόβιος ίσως έχει ζήσει και την ήττα του 30 στο Μοντεβιδέο.

Το 1978 είχαμε πάει για μπάνιο με τους γονείς μου. Ήταν ακόμη… ψηλοί. Γυρίσαμε και βγήκα για μπάλα. Λίγο πριν τον τελικό με τραμπούκιζε όλη η γειτονιά επειδή πρόδιδα την Ευρώπη και ήμουν με αυτούς τους μαλλιάδες αλλά με είχαν τρελάνει τα χαρτάκια στο γήπεδο και οι χαίτες που ανέμιζαν. Περίεργος τρόπος να διαλέξεις Εθνική ομάδα. Θυμάμαι ακόμη το δοκάρι εκεί που δεν υπήρχε επιστροφή. Και το γκολ του Μπερτόνι που δεν μου… άρεσε επειδή δεν είχε αυτή την υπέροχη αρμονία του Μάριο Κέμπες.

Το 1986 ήμουν συνειδητοποιημένος και άρρωστος με τον Θεό που αν πας τώρα στη Νάπολι 40 χρόνια μετά θα καταλάβεις πως το Θεός δεν χρειαζόταν εισαγωγικά. Στο γκολ του Μπουρουσάγα ανατινάχτηκε η πισίνα, στο Mati Pool.

Το 1990 ανάρρωνα από βαρύ διάστρεμμα στο 401. Το κλάμα δεν ήταν από πόνο. Έκλαιγα μαζί με τον Θεό που εκεί λίγο πριν το τέλος του αγώνα αλλά και της καριέρας του ουσιαστικά, δεν κατάφερε να ολοκληρώσει την μεγαλύτερη “κλοπή” της ιστορίας. Αυτός και 10 άλλοι που θα μπορούσαν να είναι οποιοιδήποτε αρκεί να ήταν εκεί Αυτός. Με το 10 στην πλάτη.

Το 2014 ξημέρωσε για να κοιμηθώ. Όχι επειδή έκλαιγε η κόρη μας που ήταν μόλις ενός έτους. Δεν ερχόταν ο ύπνος να με λυτρώσει από τον εφιάλτη του σχεδόν… συνεπίθετου μου που 8 χρόνια μετά πανηγύριζε μαζί με τον γιό του επειδή ο Μέσι κέρδισε αυτό που του είχε στερήσει αυτός εκείνη την άγρια νύχτα στο Μαρακανά. Τι φανταστικές ιστορίες γεννάει το ποδόσφαιρο. Για αυτό κανείς δεν μπορεί να το λερώσει.

Το 2022 ήρθε η λύτρωση. Δεν ήταν καλοκαίρι. Ήταν λίγο πριν τα Χριστούγεννα όταν κάναμε, Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά και Ανάσταση μαζί. Είχαν έρθει σπίτι ο Δημήτρης με την Ελένη, φάγαμε όλοι μαζί και μετά είδαμε τον τελικό των τελικών. Ο Μοντιέλ ήταν εκεί όταν η ιστορία εμφανίστηκε στο ραντεβού τους. Θα τον αγαπάω πάντα. Θα είναι πάντα ευλογημένος. Ο Μέσι φόρεσε τον μανδύα του Βασιλιά και σήκωσε αυτά τα 6,5 κιλά χρυσού στον ουρανό. Πήγα για εκπομπή το βράδυ με την σημαία που είχε δώσει στον Άρη ο Αργεντίνος ιστιοπλόος να ανεμίζει από το παράθυρο. Και μετά στο στούντιο. Μετά από 36 χρόνια. Ποτέ δεν κουραστήκαμε να περιμένουμε. Άλλωστε αυτό είναι το Μουντιάλ. Το φιλμ της ζωής μας. Οι μέρες που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ. Ιδίως αυτές τις έξι…

Φέτος ξαναζω το 1990. Ευτυχώς χωρίς διάστρεμμα. Και σίγουρα με καλύτερη ομάδα. Υποφέρει και προχωράει. Με θρίλερ απέναντι στο Ακρωτήρι. Με την Αίγυπτο… αποκλείστηκε και στο τέλος προκρίθηκε. Με την Ελβετία θρίλερ μέχρι να ξημερώσει. Και αυτό το μισάωρο με την Αγγλία που μας χόρτασε για τα χρόνια που περιμέναμε από το 22 και μέχρι το 30 πρώτα ο Θεός. Απόψε θα είναι απόλαυση. Ζούμε ένα θαύμα.

Το θαύμα του Λίο Μέσι στα 39 του. Την πιο δεμένη Εθνική Αργεντινής μαζί με εκείνη του 90. Που το πάθος, η αγάπη του ενός για τον άλλον και η άρνηση να δεχτούν πως θα ήταν το τελευταίο παιχνίδι του Μέσι οποιοδήποτε άλλο πριν τον τελικό την έφερε εδώ. Έχει γεμίσει η ψυχή εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον πλανήτη με γαλάζιο και άσπρο.

Ό,τι κι αν γίνει απόψε. Άλλωστε και στις μεγάλες νίκες και στις μεγάλες ήττες το κλάμα είναι η πρώτη αντίδραση. Στις νίκες περισσοτερο. Για αυτές τις αντισυμβατικές φιγούρες που ποτέ δεν ήταν, δεν είναι και δεν θα είναι φαβορί. Έχω συγχωρέσει τον Γκονζάλο Ιγκουάιν. Τον ξαναγάπησα κι αυτόν. Άλλωστε αν δεν ζήσεις το δράμα πως θα έρθει η λύτρωση. Θα έγραφα υποτίθεται και για την ΑΕΚ σε αυτό το κείμενο. Αλλά και αύριο μέρα είναι…