Η ΑΕΛ Novibet δεν είναι νοσταλγία, είναι αξία για το πρωτάθλημα

Ήταν η πρώτη μου φορά στην AEL Novibet Arena σε ματς της φετινής Stoiximan Super League. Η πρώτη φορά που επέστρεφα εκεί για έναν αγώνα πρωταθλήματος έγινε μια πολύ καλή αφορμή για να θυμηθώ τη δυναμική που είχε διαχρονικά η έδρα της ΑΕΛ Novibet.

Και το σενάριο του παιχνιδιού της απέναντι στον ΠΑΟΚ λειτούργησε ως απόλυτη υπενθύμιση των εικόνων με τις οποίες μεγάλωνα, στην δεκαετία του ’80. Γεμάτο γήπεδο, ενθουσιώδες κοινό, παλμός, υποστήριξη της εξέδρας προς την ομάδα της στις κρίσιμες στιγμές του παιχνιδιού.

Και όλα αυτά λάμβαναν χώρα σε ένα από τα καλύτερα ποδοσφαιρικά γήπεδα στην Ελλάδα – ένα γήπεδο που “ζηλεύεις” ακόμη και σήμερα, περίπου 15 χρόνια μετά από την κατασκευή του, διότι είναι ένα αγγλικό γήπεδο σε μια ελληνική πόλη. Αν το έφτιαχνες σήμερα, δεν θα του άλλαζες τίποτα σε σχέση με την λογική της κατασκευής του.

Μακριά από το κέντρο της πόλης, με άνετη πρόσβαση, με παροχές που σέβονται τον θεατή και του δίνουν την ευκαιρία να ψυχαγωγηθεί, την ίδια ώρα που του προσφέρουν πολύ καλές γωνίες θέασης.

Την έχει ανάγκη την ΑΕΛ Novibet η Stoiximan Super League. Οχι από νοσταλγία, αλλά από λειτουργική ποδοσφαιρική αξία: Πόλεις που ζουν το παιχνίδι και γήπεδα που δημιουργούν ποδοσφαιρική ατμόσφαιρα πρέπει να βρίσκονται στο πρωτάθλημα της πρώτης κατηγορίας.

Η Λάρισα ιστορικά είχε στην κουλτούρα της το ποδόσφαιρο – το Αλκαζάρ ήταν για δεκαετίες σημείο αναφοράς της σχέσης πόλης–ομάδας, και υπάρχουν καταγεγραμμένες ιστορικά στιγμές όπου η προσέλευση έφτανε σε επίπεδα που σπάνια βλέπουμε σήμερα σε επαρχιακές έδρες.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 μάζευε κοντά 20 χιλιάδες κόσμο. Αυτή η μαζική συμμετοχή δεν είναι απλώς ωραία εικόνα· είναι το προϊόν που προσπαθεί να πουλήσει η λίγκα: γεμάτες κερκίδες, ένταση, ταυτότητα έδρας, δηλαδή λόγος να δεις το παιχνίδι και όχι απλώς το αποτέλεσμα.

Διότι ο κόσμος που συγκεντρωνόταν διαχρονικά και συγκεντρώνεται σήμερα εκεί είναι ποδοσφαιρικό κοινό, όχι “φασέοι” που πηγαίνουν στο γήπεδο μόνο για να βγάλουν τη σέλφι. Πόσες φορές έχεις πιάσει τον εαυτό σου, παρακολουθώντας έναν αγώνα στην έδρα μιας “μεσαίας” ή “μικρής” ομάδας να αναρωτιέσαι το νόημα της ύπαρξής της στην κατηγορία επειδή τη βλέπεις να παίζει μόνο με συγγενείς και φίλους; Ε, στη Λάρισα αυτό δεν συμβαίνει ποτέ.

Ο δεύτερος –εξίσου κρίσιμος– λόγος που την κάνει πολύτιμη για το ελληνικό πρωτάθλημα είναι ότι η ΑΕΛ Novibet φέρνει πίσω στη μεγάλη κατηγορία μια νοοτροπία απαιτήσεων που ανεβάζει τον πήχη της ανταγωνιστικότητας μιας επαρχιακής ομάδας.

Οι οπαδοί της δεν βλέπουν την ομάδα τους ως “κομπάρσο” που απλώς επιβιώνει: την πιέζουν να “τα βάζει” με όλους και να παίζει επιθετικά, γιατί έχουν βιώματα που δεν τα έχει καμία άλλη επαρχιακή βάση φιλάθλων: Η ΑΕΛ Novibet είναι η πρώτη και μέχρι σήμερα μοναδική επαρχιακή ομάδα που κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδας (1987–88). Αυτή η ιστορική μνήμη, μαζί με τα Κύπελλα του ’85 και του ’07, μετατρέπεται σε καθημερινή απαίτηση για επιτυχίες.

Η ΑΕΛ Novibet ακόμη και τα ματς απέναντι στους μεγάλους του ελληνικού ποδοσφαίρου τα κάνει ντέρμπι λόγω της νοοτροπίας των οπαδών της. Όχι τυχαία, οι 3 στους 4 μεγάλους δεν νίκησαν φέτος εκεί. Και ένα πρωτάθλημα που θέλει να ανεβάσει την ένταση, τον ανταγωνισμό και να αλλάξει τους “κανόνες φιλοδοξίας” έχει ανάγκη από ομάδες και έδρες που δεν συμβιβάζονται με τον ρόλο του μικρού.

Δεν έχω ιδέα πόσο θα κρατήσει και πόσο θα μεγαλώσει η ΑΕΛ τη δυναμική που δημιουργεί εντός του 2026 με τον Σάββα Παντελίδη και τις μεταγραφές του Ιανουαρίου. Όσο όμως θα διαρκεί, οι εικόνες που θα βάζει στο ελληνικό πρωτάθλημα θα είναι ανεκτίμητης αξίας.

Το μόνο που θα απομένει θα είναι να αλλάξει και η γλώσσα στα συνθήματα, για να μη θυμίζουν μια άλλη εποχή, 30-40 χρόνια πίσω, την οποία το ποδόσφαιρο και η κοινωνία δεν έχουν καμία ανάγκη να ξαναζήσουν, με όρους οπισθοδρομικότητας.