Η ΑΕΚ του Οκτώβρη αντιμέτωπη με την ΑΕΚ του Νοέμβρη-Δεκέμβρη στο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό

Η ΑΕΚ αποκλείστηκε από τον ΟΦΗ και μαζί άφησε πίσω της κάτι πολύ πιο ανησυχητικό από έναν χαμένο στόχο: την εικόνα της ομάδας που ήξερε τι θέλει, πώς το παίζει και γιατί νικά. Το ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό έρχεται πλέον όχι ως απλώς σημαντικό, αλλά ως κατεπείγον, ως τεστ χαρακτήρα και ποδοσφαιρικής ανασύνταξης.

Ο Μάρκο Νίκολιτς δεν κρύφτηκε πίσω από τα στατιστικά, αντιθέτως ανέλαβε την ευθύνη και περιέγραψε με ακρίβεια μια ομάδα πνευματικά ανέτοιμη για νοκ άουτ αγώνα, χωρίς συγκέντρωση και μακριά από το πρόσωπο που είχε δείξει πριν από τη διακοπή.

Το ερώτημα όμως δεν αφορά μόνο το ποιος ευθύνεται, αλλά γιατί μετά από 21 ημέρες η ΑΕΚ επέστρεψε νωχελική, εκτός ρυθμού και αποκομμένη από τα βασικά ποδοσφαιρικά χαρακτηριστικά της.

Η διακοπή λειτούργησε ύπουλα, όχι στο σώμα, αλλά στο μυαλό. Στον αγώνα με τον ΟΦΗ οι αποφάσεις ήταν πιο αργές, οι αντιδράσεις καθυστερημένες, το πρέσινγκ ασύνδετο.

Κάπου εκεί αναδείχθηκε μια υποσυνείδητη ικανοποίηση στα όρια της αυτάρκειας ότι ”κάτι έχει ήδη κατακτηθεί”. Λάθος! Το Κύπελλο δεν συγχωρεί τέτοιες σκέψεις και ο ΟΦΗ το εκμεταλλεύτηκε απέναντι σε ένα σύνολο που έμοιαζε να παίζει ένα απλό ματς ρουτίνας και όχι έναν αγώνα που κρίνει στόχο.

Τα καμπανάκια πριν τον Παναθηναϊκό και το στοίχημα του διακόπτη

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο δεν ήταν η επιθετική δυστοκία, αλλά η χαμένη ισορροπία. Οι αργές επιστροφές από την επίθεση στην άμυνα εμφάνισαν μια παλιά πληγή που δυστυχώς για την ΑΕΚ δεν είναι ξεχασμένη και κόντρα στον Παναθηναϊκό αυτό μπορεί να αποδειχθεί εξίσου επώδυνο. Ήταν μια επιστροφή στον δύσκολο Οκτώβρη.

Οι πράσινοι διαθέτουν παίκτες που ζουν για το transition και κάθε χαμένη μπάλα με κακή οργάνωση πίσω θα γίνεται άμεση απειλή. Πέραν αυτού βέβαια, το οποίο ο Νίκολιτς καλείται να διορθώσει είτε χαμηλώνοντας το πρέσινγκ, είτε εξασφαλίζοντας καλύτερες καλύψεις, υπάρχουν κι άλλα ζητήματα προς επίλυση.

Αν και πολύ νωρίς, κάπου και λογικό με τον τρόπο που η ΑΕΚ έπαιξε στο β’ ημίχρονο, το ταίριασμα Βάργκα – Γιόβιτς δεν λειτούργησε γιατί οι δύο κινήθηκαν στους ίδιους χώρους, χωρίς παίκτη να επιτεθεί στο βάθος και να ανοίξει διαδρόμους. Χωρίς επίσης τον τρόπο να τους βρει η μπάλα εντός περιοχής.

Εφόσον το σχήμα επανεμφανιστεί, απαιτείται σαφής διαφοροποίηση ρόλων. Ο Ζίνι, μετά από σχεδόν δύο μήνες απουσίας, δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί βασικός πυλώνας για το ματς της Κυριακής, όμως αναγνωρίζεται ως ένα από λιγοστά ”εργαλεία έντασης και πίεσης” που διαθέτει η ΑΕΚ, ικανό να αλλάξει τον ρυθμό έστω και για περιορισμένο χρόνο.

Το δίλημμα εξτρέμ ή άξονας, όπως και η αντιμετώπιση των γρήγορων επιθετικών του Παναθηναϊκού, δεν είναι θεωρητικά ζητήματα αλλά πρακτικές ανάγκες για την επικράτηση στο ντέρμπι.

Εν κατακλείδι, το παιχνίδι της Κυριακής δεν είναι απλώς ακόμα ένα μεγάλο ματς. Είναι το σημείο που θα δείξει αν ο αποκλεισμός από το Κύπελλο θα λειτουργήσει ως σοκ αφύπνισης ή ως αρχή μιας επικίνδυνης κατάστασης.

Η ΑΕΚ καλείται να θυμηθεί άμεσα ποια ήταν πριν τη διακοπή, γιατί το πρωτάθλημα μπορεί να περιμένει περισσότερο από το Κύπελλο, όμως και αυτό δεν θα δίνει άπειρες ευκαιρίες.