Η ΑΕΚ στον καθρέφτη του Νίκολιτς: Πόσο κοντά είναι στην ΤΣΣΚΑ του 2025

Το βασικό ζητούμενο για την ΑΕΚ του 2026 ήταν να συναντήσει, με όρους απόδοσης στην εφαρμογή του μοντέλου παιχνιδιού του Μάρκο Νίκολιτς, την ΑΕΚ που είχε εμφανιστεί στην διάρκεια των τελευταίων περίπου 2 μηνών του 2025.

Εκείνη η ΑΕΚ, ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα των αγώνων της σε πρωτάθλημα και κύπελλο στην αρχή του 2026, δεν είχε επανεμφανιστεί. Μέχρι να πάει στις Σέρρες για το παιχνίδι με τον Πανσερραϊκό.

Σε αυτόν τον αγώνα, σε σχέση με τον μέσο όρο των προηγούμενων τεσσάρων αγώνων της στο πρωτάθλημα, η ΑΕΚ έβγαλε πιο “καθαρά” και πιο “επιθετικά” τα βασικά στοιχεία του παιχνιδιού της: τελείωσε πολύ περισσότερες φάσεις (4 γκολ αντί 1,75 μ.ο. στα προηγούμενα 4 ματς), είχε 16 τελικές αντί 9,25, 7 στο στόχο αντί 3,25, xGoals 2,57 αντί 1,73) και πάτησε πολύ πιο συχνά και με μεγαλύτερη διάρκεια στην αντίπαλη περιοχή (43 επαφές αντί 15).

Αυτό δεν ήρθε από τύχη, αλλά από καλύτερη ποιότητα κυκλοφορίας/προόδου: ανέβηκε η ακρίβεια στις επιθετικές πάσες (91% από 82%), η επιτυχία στις προωθητικές πάσες (87% από 73%), η ακρίβεια στις πάσες προς την αντίπαλη περιοχή (64% από 37%) και η συνολική ακρίβεια πάσας στο αντίπαλο μισό (89% από 76%), ενώ η σύνδεση μεταξύ των γραμμών εκτοξεύθηκε (100% από 27%) – ένδειξη ότι οι συνεργασίες σε μικρούς χώρους λειτούργησαν ξανά με συνέπεια.

Παράλληλα, αμυντικά η AEK ήταν πιο “συγκεντρωμένη”: τα λάθη/απώλειες στο δικό της μισό έπεσαν δραστικά (lost balls in own half 13% από 45%) και οι συνολικές απώλειες μειώθηκαν (89 από 113), ενώ αυξήθηκε το ποσοστό ανακτήσεων στο αντίπαλο μισό (44% από 24%) και τα κοψίματα στο αντίπαλο μισό (7 από 4,25). Ολα αυτά μαζί δείχνουν μια ομάδα που έπαιξε πιο οργανωμένα, με καλύτερες αποστάσεις, πιο σωστά στηρίγματα και μεγαλύτερη ένταση στις σωστές στιγμές.

Η κόντρα με τον ΠΑΟΚ

Αν τα βάλεις αυτά δίπλα στην εικόνα του ΑΕΚ-ΠΑΟΚ 0-2 του πρώτου γύρου, καταλαβαίνεις τι ακριβώς καλείται να αντιστρέψει τώρα στην Τούμπα: τότε η ΑΕΚ δεν κατάφερε να “κλειδώσει” το παιχνίδι της στον χώρο που την κάνει επικίνδυνη.

Είχε λιγότερη κατοχή/κυκλοφορία (316 πάσες έναντι 427 του ΠΑΟΚ) και –κυρίως– πολύ λιγότερη παρουσία με την μπάλα στο αντίπαλο μισό (90 πάσες στο opposition half έναντι 215, 70 επιτυχημένες έναντι 186), άρα μικρότερη διάρκεια επιθέσεων και λιγότερη ικανότητα να πιέσει τον αντίπαλο με την μπάλα.

Η αποτελεσματικότητα της προόδου ήταν επίσης χαμηλότερη (successful passes to final third 23 έναντι 33, επιτυχία πάσας προς τελικό τρίτο 64% έναντι 72%), ενώ στο “τελείωμα” η διαφορά ήταν εμφανής: 0 γκολ με xG 1,02 (ΠΑΟΚ 2 γκολ με xG 1,59), 4 σουτ στο στόχο έναντι 6, 15 επαφές στην μεγάλη περιοχή έναντι 21 και μηδενική μετατροπή ευκαιριών (opportunity conversion 0% έναντι 29%).

Και χωρίς την έξτρα ένταση στις μονομαχίες, η ΑΕΚ έμεινε πίσω (duels won 40% έναντι 58%, air duels won 30% έναντι 61%), ενώ αμυντικά πλήρωσε και τα λάθη στο δικό της μισό (lost balls in own half 43% έναντι 30%) και την έλλειψη ανακτήσεων ψηλά (ball recoveries in opponent half 10 έναντι 27).

Στο ματς των Σερρών, απέναντι σε έναν κατά τεκμήριο αδύναμο αντίπαλο, οι δείκτες κυκλοφορίας/προόδου και τελικής παραγωγής ανέβηκαν πολύ έντονα. Και αυτή η άνοδος δημιουργεί την αίσθηση ότι η ΑΕΚ φορμάρεται και γίνεται πιο “ομάδα Νίκολιτς” στην κατάλληλη στιγμή: σε ένα ντέρμπι στην έδρα του ΠΑΟΚ – της ομάδας με τους περισσότερους βαθμούς σε ντέρμπι στην τρέχουσα σεζόν, της ομάδας που νίκησε την ΑΕΚ του Νίκολιτς στην έδρα της.

Πόσο “ομάδα Νίκολιτς” έχει γίνει η ΑΕΚ

Προκειμένου να καταλάβουμε πόσο κοντά έχει έρθει στη διάρκεια της σεζόν η ΑΕΚ στο μοντέλο παιχνιδιού του Μάρκο Νίκολιτς, επιχειρούμε μέσα από το Comparisonator μια σύγκριση των στοιχείων απόδοσης της ΑΕΚ στα ματς της Stoiximan Super League με τα στοιχεία απόδοσης της ΤΣΣΚΑ Μόσχας στα ματς του 2025 υπό την καθοδήγηση του Σέρβου προπονητή.

Η απάντηση που δίνουν τα στοιχεία στην ερώτηση είναι ότι ναι, σε μεγάλο βαθμό η ΑΕΚ αποδίδει ήδη το μοντέλο παιχνιδιού του Νίκολιτς, όχι όμως ακόμη με την ίδια πληρότητα που το απέδιδε πέρσι η ΤΣΣΚΑ Μόσχας.

Στο κομμάτι που αποτελεί τον πυρήνα της φιλοσοφίας του –έλεγχο ρυθμού μέσω κατοχής, προοδευτική κυκλοφορία και επιθετική εγκατάσταση– η ΑΕΚ όχι μόνο συγκλίνει αλλά σε σημεία υπερτερεί: περισσότερες πάσες στο τελευταίο τρίτο (55,1 έναντι 48,9), περισσότερες επιτυχημένες πάσες εκεί (42,3 έναντι 37,8), σαφώς περισσότερες πάσες – κλειδί (4,25 έναντι 3) και υψηλότερες επιδόσεις στο passing game (+15%).

Εκεί όπου υπολείπεται είναι στα στοιχεία που επιτρέπουν στο μοντέλο να λειτουργεί με σταθερότητα σε βάθος χρόνου: αμυντική ένταση και μονομαχίες, όπου η ΤΣΣΚΑ είχε σαφές προβάδισμα στις αμυντικές παραμέτρους (+19%) και στις αμυντικές μονομαχίες (16%).

Με άλλα λόγια, η ΑΕΚ έχει εμπεδώσει το “πώς παίζουμε με την μπάλα” του Νίκολιτς, παράγει παρόμοιο –και συχνά πιο δημιουργικό– επιθετικό προφίλ (xG 2,02 έναντι 1,83), αλλά ακόμη χτίζει το επίπεδο σκληράδας και συνέπειας χωρίς την μπάλα που έκανε πέρσι την ΤΣΣΚΑ ένα πλήρως ισορροπημένο σύνολο.

Η ΑΕΚ έχει ήδη φτάσει πολύ κοντά στο επιθετικό και οργανωτικό σκέλος του μοντέλου του Μάρκο Νίκολιτς — κυκλοφορεί την μπάλα με παρόμοιο όγκο και ποιότητα, παίζει συχνά στο μισό γήπεδο του αντιπάλου, παράγει περισσότερες προωθητικές πάσες, περισσότερες πάσες – κλειδί και κάνει υψηλότερης ποιότητας κυκλοφορία σε σχέση με την περσινή ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Αυτό δείχνει ότι το “πλάνο με την μπάλα” έχει περάσει.

Το πραγματικό τεστ όμως είναι τα ντέρμπι, γιατί εκεί ακριβώς η ΤΣΣΚΑ πέρσι ξεχώριζε: στην ένταση χωρίς την μπάλα. Στις αμυντικές παραμέτρους, στις μονομαχίες, στα μονομαχίες πρέσινγκ και στη συχνότητα επανάκτησης της κατοχής, η ΤΣΣΚΑ είχε σαφές προβάδισμα.

Αν η ΑΕΚ στα επόμενα μεγάλα παιχνίδια καταφέρει να ανεβάσει αυτά τα μεγέθη —να κερδίζει περισσότερες αμυντικές μονομαχίες, να πιέζει με συνέπεια και να κρατά ένταση σε όλο το ματς— τότε όχι μόνο θα δείξει στον Νίκολιτς ότι έχει φτάσει το μοντέλο του, αλλά θα αποδείξει ότι μπορεί να το στηρίξει και υπό πίεση, όπως ακριβώς έκανε πέρσι η ομάδα του στη Μόσχα.

Στην Τούμπα, όπως και στα ντέρμπι των playoffs, o Νίκολιτς θα διαπιστώσει αν έχει προλάβει στην διάρκεια των 7 μηνών να ωριμάσει την δουλειά του στην ΑΕΚ τόσο που να την κάνει μια δική του ομάδα, η οποία εκφράζει πιστά τις ιδέες του στο γήπεδο ανεξάρτητα από την ποιότητα του αντιπάλου.

Και το κλειδί δεν είναι πια η κατοχή ή η δημιουργία, αλλά η αμυντική ένταση και η διάρκεια της συγκέντρωσης χωρίς την μπάλα. Αυτό είναι το τελευταίο κομμάτι που λείπει για να μπορεί να πει ο παρατηρητής ότι “η ΑΕΚ έφτασε την ΤΣΣΚΑ του Νίκολιτς”.