Η ΑΕΚ που δεν λύγισε ποτέ και τώρα δείχνει έτοιμη για όλα

Ίσως φανεί υπερβολικό, αλλά η ΑΕΚ δεν είχε δικαίωμα να είναι έτσι. Όχι μετά από εκείνο το βράδυ την περασμένη Πέμπτη (16/04) κόντρα στη Ράγιο.

Όχι μετά από μια ανατροπή που άγγιξε και τελικά δεν ήρθε.

Κι όμως, δυόμισι μέρες μετά, παρουσιάστηκε απέναντι στον ΠΑΟΚ σαν να μην κουβαλούσε κανένα βαρίδι πάρα μόνο όσο που χρειαζόταν: πείσμα, θυμό, πίστη.

Το 3-0 επί του ΠΑΟΚ ήρθε με ένταση, με αποφασιστικότητα, με εμμονική προσήλωση στο “σήμερα”.

Ο αντίπαλος όσο κι αν προσπάθησε να σταθεί, βρέθηκε να παρακολουθεί, να γλιτώνει, στην πραγματικότητα, από ένα σκορ που θα μπορούσε να είχε ξεφύγει πολύ περισσότερο.

Δήλωση στόφας πρωταθλήτριας

Το κλειδί εντοπίζεται στο ότι η ΑΕΚ δεν μπήκε για να σταθεί στο ματς νικώντας την κόπωση μα για να κυριαρχήσει. Από τα πρώτα λεπτά φάνηκε ότι δεν υπήρχε χώρος για αμφιβολία.

Οι γραμμές κοντά, οι αποστάσεις σωστές, οι αποφάσεις γρήγορες. Καμία έκπτωση ή σκέψη για διαχείριση. Σαν να μην είχε προηγηθεί παιχνίδι. Σαν να μην υπήρχε κούραση.

Εδώ είναι που αρχίζει να γίνεται ξεκάθαρο το αποτύπωμα του Νίκολιτς. Όχι μόνο στο πώς στήνει την ομάδα, αλλά στο πώς την “κρατάει” πνευματικά, γιατί αυτό που είδαμε δεν είναι απλώς καλό ποδόσφαιρο, αλλά ένα σύνολο ομάδα που ξέρει πού βρίσκεται και πού θέλει να πάει.

Το οποίο δεν μπερδεύεται από το συναίσθημα της πρόσφατης ατυχίας και δεν λυγίζει.

Όταν μια τέτοια ομάδα βρίσκει ρυθμό, γίνεται επικίνδυνη για οποιονδήποτε.

Ο ΠΑΟΚ το κατάλαβε νωρίς ή μάλλον δεν κατάλαβε ποτέ από πού του ήρθε. Και δεν μπόρεσε να το αλλάξει ποτέ.

Το μυαλό έτρεχε πιο γρήγορα από τα πόδια

Αν υπάρχει μια λέξη που εξηγεί αυτό το παιχνίδι, είναι η συγκέντρωση. Όχι απλώς καλή αλλά απόλυτη.

Η ΑΕΚ έπαιζε σαν να μην της επιτρεπόταν να χάσει ούτε δευτερόλεπτο σκέψης.

Κάθε μπάλα είχε σημασία, κάθε πίεση είχε στόχο, κάθε κίνηση είχε συνέχεια και κάλυψη.

Δεν ήταν θέμα ενέργειας μόνο αλλά και καθαρού μυαλού.

Σημείο κλειδί για να κάνεις τη διαφορά, όταν ο αντίπαλος ψάχνει πατήματα και εσύ του παίρνεις το έδαφος κάτω από τα πόδια πριν προλάβει να σταθεί.

Ο ΠΑΟΚ προσπάθησε να αντιδράσει, να βρει ρυθμό και να πάρει ανάσες. Δεν του δόθηκε, ωστόσο, ποτέ η ευκαιρία.

Η ΑΕΚ ήταν συνεχώς εκεί, πάνω στη φάση, μέσα στη σκέψη του αντιπάλου. Πάντα ένα βήμα μπροστά ίσως και δύο.

Το σκορ, όσο βαρύ κι αν φαίνεται, δεν λέει όλη την αλήθεια. Γιατί η εικόνα ήταν ακόμη πιο σκληρή για τον ΠΑΟΚ και αυτό ήταν το πιο ηχηρό στοιχείο της βραδιάς.

Αυτή είναι ομάδα που πάει μέχρι τέλους

Σε αυτό το σημείο της σεζόν δεν μετράς απλώς βαθμούς. Μετράς αντοχές. Μετράς χαρακτήρα. Μετράς ποιος μπορεί να αντέξει τη στιγμή. Και η ΑΕΚ έδειξε κάτι πολύ συγκεκριμένο: δεν επηρεάζεται, δεν λυγίζει, δεν μένει πίσω.

Αυτό το 3-0 είναι κάτι περισσότερο από μια μεγάλη νίκη. Είναι μήνυμα προς όλους. Και ίσως περισσότερο προς τον ίδιο τον εαυτό της.

Ότι μπορεί, αντέχει, έχει τον τρόπο να γυρίζει τον διακόπτη ακόμη και όταν όλα δείχνουν ότι θα έπρεπε να είναι άδεια.

Ο Νίκολιτς το έχει περάσει αυτό. Το βλέπεις στον τρόπο που στέκεται η ομάδα, πως διαχειρίζεται τα παιχνίδια της δίχως να χάνει την ταυτότητά της και όταν φτάνεις σε αυτό το επίπεδο, τότε αρχίζεις να μιλάς πλέον σοβαρά για τίτλο.

Η ΑΕΚ, έτσι όπως εμφανίστηκε απέναντι στον ΠΑΟΚ, δεν μοιάζει απλώς έτοιμη να τον διεκδικήσει. Μοιάζει αποφασισμένη να το πάρει.