Η ΑΕΚ πήρε αυτό που χρειαζόταν πριν από τα δύσκολα

Ένταση, αγωνία και εκείνο το γνώριμο σφίξιμο στο στομάχι μέχρι το τελευταίο σφύριγμα. Η ΑΕΚ απέναντι στην ΑΕΛ στη Νέα Φιλαδέλφεια πήρε τρεις βαθμούς που της ήταν απολύτως απαραίτητοι, αλλά ο τρόπος με τον οποίο αυτοί κατακτήθηκαν, υπενθύμισε για ακόμα μία φορά ότι στο ποδόσφαιρο τίποτα δεν τελειώνει όταν απλώς προηγείσαι νωρίς και μετά, για μεγάλο κομμάτι του αγώνα, δεν είσαι “δολοφονικός”.

Το σύνολο του Μάρκο Νίκολιτς μπήκε στο παιχνίδι με διάθεση να επιβάλει από νωρίς τον ρυθμό του, κατάφερε να βρει το γκολ που της έδωσε το προβάδισμα μόλις στο 5′ με τον Μουκουντί και για αρκετή ώρα έδειχνε ότι κρατάει τον έλεγχο ενός αγώνα που θα μπορούσε να εξελιχθεί πολύ πιο ήρεμα απ’ αυτό που τελικά συνέβη. Άγχος έως το τελευταίο δευτερόλεπτο.

Η ΑΕΚ είχε την κατοχή, είχε την πρωτοβουλία των κινήσεων και είχε επίσης τις προϋποθέσεις για να βρει το δεύτερο γκολ που θα της επέτρεπε να διαχειριστεί το παιχνίδι χωρίς πίεση, όμως το ποδόσφαιρο πολλές φορές τιμωρεί τις ομάδες που δεν τελειώνουν τις ευκαιρίες τους όταν παρουσιάζονται. Ευτυχώς για εκείνη, δεν το έπαθε.

Η στιγμή που άλλαξε την ψυχολογία του αγώνα ήρθε στο χαμένο πέναλτι του Λουκά Γιόβιτς, σε μια φάση που θα μπορούσε να μετατρέψει το ματς σε μια πολύ πιο άνετη υπόθεση για την ΑΕΚ. Αντί για το 2-0 που θα έκλεινε ουσιαστικά τη συζήτηση το σκορ έμεινε εύθραυστο και από εκείνο το σημείο και μετά το παιχνίδι άρχισε να αποκτά μια διαφορετική ένταση, όχι επειδή η ΑΕΛ κυριάρχησε ή δημιούργησε πολλές μεγάλες ευκαιρίες, αλλά επειδή όταν ένα ματς μένει στο 1-0, κάθε λεπτό που περνάει γεννά και λίγη περισσότερη αμφιβολία.

Δεν μετράει η ομορφιά, αλλά η ουσία

Η Νέα Φιλαδέλφεια το ένιωθε αυτό. Το γήπεδο περίμενε τη φάση που θα έδιωχνε οριστικά την αγωνία, όμως αυτή δεν ήρθε ποτέ, με αποτέλεσμα το τελευταίο κομμάτι του αγώνα να παιχτεί μέσα σε ένα κλίμα αγωνίας που προέκυψε περισσότερο από το γεγονός ότι η ΑΕΚ δεν βρήκε το δεύτερο γκολ παρά από κάποια πραγματική υπεροχή του αντιπάλου.

Κι όμως, ακόμη κι έτσι, η ουσία έμεινε εκεί που έπρεπε να μείνει. Η ΑΕΚ κράτησε το προβάδισμα που είχε πάρει από νωρίς, δεν επέτρεψε στο παιχνίδι να της ξεφύγει και πήρε μια νίκη που μπορεί να μην είχε το ποδοσφαιρικό θέαμα που θα ήθελε ο κόσμος της, είχε όμως τη σημασία που έχουν πολλές φορές αυτές οι βραδιές μέσα σε μια μεγάλη σεζόν.

Και η αλήθεια είναι ότι η χρονική στιγμή στην οποία έρχεται αυτή η νίκη της δίνει ακόμη μεγαλύτερη αξία, καθώς μπροστά στην ΑΕΚ ανοίγεται τώρα ένα διάστημα αγώνων που θα καθορίσει πολλά τόσο στην ευρωπαϊκή πορεία της όσο και στη μάχη του πρωταθλήματος.

Την Πέμπτη έρχεται το παιχνίδι στο Τσέλιε για το Conference League, ένα ματς που μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στην προσπάθεια πρόκρισης στην επόμενη φάση της διοργάνωσης, ενώ αμέσως μετά ακολουθεί η δύσκολη έξοδος στο Περιστέρι, σε έναν αγώνα που μπορεί να επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό το αν η ΑΕΚ θα παραμείνει στην κορυφή της βαθμολογίας μέχρι την εκκίνηση των πλέι οφ.

Σε μια τέτοια συγκυρία, τα παιχνίδια σαν αυτό με την ΑΕΛ πολλές φορές κρίνονται όχι τόσο από το πόσο όμορφα τα κερδίζεις, αλλά από το αν καταφέρνεις απλώς να νικήσεις. Η ΑΕΚ δεν έπαιξε το πιο ελεύθερο ποδόσφαιρό της, δεν τελείωσε το ματς όταν είχε την ευκαιρία και πέρασε ένα τελευταίο κομμάτι αγώνα με περισσότερο άγχος απ’ όσο θα ήθελε, όμως κράτησε τους βαθμούς στη Νέα Φιλαδέλφεια και συνεχίζει να κοιτάζει μπροστά σε μια εβδομάδα που μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική για το πώς θα εξελιχθεί ολόκληρη η σεζόν.