Η ΑΕΚ πέταξε το “περίμενε” και πλέον είναι καθαρή διεκδικήτρια του τίτλου

Αν υπάρχει ένα πράγμα που έχει κερδίσει η ΑΕΚ το τελευταίο διάστημα, αυτό δεν είναι απλώς οι βαθμοί ή η θέση της στην κορυφή, αλλά η εμπιστοσύνη του κόσμου της, ο οποίος βλέπει μια ομάδα να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια του και να πείθει ότι δεν βρίσκεται τυχαία στη μάχη του τίτλου, αλλά γιατί το αξίζει αγωνιστικά και πνευματικά.

Και αυτό για έναν σύλλογο που εναγωνίως έψαχνε σταθερότητα, ταυτότητα και συνέχεια, είναι ίσως το μεγαλύτερο βήμα προόδου. Η ΑΕΚ δεν παίρνει απλώς αποτελέσματα, κερδίζει την πίστη ότι μπορεί να πάει μέχρι τέλους, ότι μπορεί να αντέξει την πίεση των πλέι οφς και να σταθεί απέναντι σε αντίπαλους που ξεκίνησαν τη σεζόν με σαφή προτεραιότητα και περισσότερη βεβαιότητα.

Στην Τούμπα -με εξαίρεση το πρώτο 15λεπτο τρικυμίας-, παρουσιάστηκε μια ομάδα που ήξερε γιατί μπήκε στο γήπεδο και τι ζητούσε από το παιχνίδι, χωρίς φοβικά σύνδρομα και δίχως πλάνο αμυντικής διαχείρισης, αλλά με ξεκάθαρη πρόθεση να επιβάλει το σχέδιό της σε περιβάλλον υψηλής έντασης και απαίτησης.

Ο Μάρκο Νίκολιτς επέμεινε στο καθαρό 4-4-2, κράτησε δύο επιθετικούς μέχρι το φινάλε και δεν θυσίασε επιθετικότητα για ισορροπία, γιατί αυτή η ΑΕΚ μαθαίνει πλέον να ζει με την ευθύνη της πρωτοβουλίας.

Το πρώτο τέταρτο ήταν δύσκολο, με τον ΠΑΟΚ να εκμεταλλεύεται την έδρα και να κερδίζει το πέναλτι, όμως εκεί φάνηκε και η ωρίμανση της ομάδας, αφού ο Στρακόσα με την απόκρουσή του δεν κράτησε απλώς το μηδέν αλλά έδωσε χρόνο και ψυχολογία στους συμπαίκτες του για να συνεχίσουν στο ματς χωρίς πανικό.

Οι στιγμές που δεν της έκατσαν, μα θα της κάτσουν

Από τη στιγμή που η ΑΕΚ καθάρισε το μυαλό της και άρχισε να κυκλοφορεί την μπάλα με μεγαλύτερη ασφάλεια, το ντέρμπι μεταφέρθηκε στα δικά της μέτρα, με σωστές αποστάσεις, καλύτερη διαχείριση των μεταβάσεων και σαφή έλεγχο του ρυθμού, στοιχεία που δεν έρχονται τυχαία αλλά μέσα από δουλειά και συνοχή.

Το δοκάρι του Κοϊτά στο πρώτο μέρος ήταν προϊόν καλής κυκλοφορίας και σωστής ανάπτυξης, ενώ εκείνο του Γιόβιτς στις καθυστερήσεις ήταν η επιβεβαίωση ότι η Ένωση δεν αρκέστηκε στην ισοπαλία αλλά έψαξε το γκολ μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, σε ένα παιχνίδι που θα μπορούσε βάσει εικόνας και ευκαιριών, να της δώσει το διπλό.

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι η ΑΕΚ δείχνει να έχει καλύψει την αγωνιστική απόσταση που τη χώριζε από Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ, όχι μέσα από συγκυριακές εμφανίσεις αλλά μέσα από μια σταθερή ταυτότητα που επαναλαμβάνεται στα μεγάλα παιχνίδια, με πειθαρχία, ένταση και καθαρό μυαλό.

Δεν είναι πια η ομάδα που περιμένει το λάθος του άλλου για να μείνει κοντά, αλλά εκείνη που προσπαθεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για να επικρατήσει, που ελέγχει ρυθμό σε δύσκολες έδρες και που φεύγει από ντέρμπι με την αίσθηση ότι άξιζε περισσότερα. Αυτή η αίσθηση, ακόμη και όταν δεν συνοδεύεται από τρίποντο, είναι δείγμα ομάδας που χτίζει πρωταθληματική νοοτροπία.

Μπροστά της υπάρχουν πλέι οφς που θα κρίνουν τα πάντα και λεπτομέρειες που ίσως παίξουν ρόλο στις ισοβαθμίες, όμως αυτό που πλέον έχει κερδίσει η ΑΕΚ είναι η πεποίθηση ότι θα βρίσκεται εκεί, μέσα στη μάχη, χωρίς να νιώθει ότι υπερβαίνει τις δυνατότητές της.

Κι όταν μια ομάδα πείθει τον κόσμο της ότι μπορεί να σηκώσει το βάρος των προσδοκιών που η ίδια δημιούργησε, όταν παρουσιάζει αγωνιστική ταυτότητα που επαναλαμβάνεται και δεν αλλοιώνεται στα δύσκολα, τότε έχει κάνει το πιο σημαντικό βήμα: έχει μετατρέψει την ελπίδα σε ρεαλιστική διεκδίκηση.

Σήμερα που μιλάμε, η ΑΕΚ δείχνει ότι δεν μπήκε απλώς στη συζήτηση για τον τίτλο, αλλά ότι είναι έτοιμη να μείνει σε αυτήν μέχρι το τελευταίο σφύριγμα της σεζόν, μένει και να το αποδείξει με συνέπεια πριν μπει στα πλέι οφς.