Η ΑΕΚ έκλεισε θριαμβευτικά τον πρώτο κύκλο και έχει στέρεες βάσεις για εκτόξευση
Η ΑΕΚ προκρίθηκε επιβλητικά στη League Phase του Champions League και ολοκλήρωσε ένα κύκλο με θριαμβευτικό τρόπο. Μπροστά της όμως, ανοίγεται τώρα ένας ακόμη πιο μεγάλος, στον οποίο πρέπει να συνεχίσει να πορεύεται ενωμένη και με την ίδια πετυχημένη συνταγή. Γράφει ο Κώστας Κετσετζόγλου.
Ηταν μια βραδιά βγαλμένη από τα όνειρα του κάθε ΑΕΚτζή. Κάθε ανθρώπου σε όλη τη γη που αγαπάει αυτή την ομάδα. Και δεν υπήρχε πιο κατάλληλο παιχνίδι για να μεταδοθεί από το MEGA. To είδε όλη η Ελλάδα ελεύθερα. Και θαύμασε την ομαδάρα του Νίκολιτς.
Σε αυτό το ισοπεδωτικό πρώτο μισάωρο. Εκεί που όλα τελείωσαν. Εκεί που η Λέφσκι δεν πρόλαβε να καταλάβει από που της ήρθε. Για άλλη μια φορά αυτή η ΑΕΚ του Μάρκο Νίκολιτς ήταν συνεπής σε μεγάλο ραντεβού. Σε ραντεβού με την ιστορία.
Μια ομάδα μηχανή που κατάφερε ταυτόχρονα να είναι με το γκάζι πατημένο αλλά και με το μυαλό να λειτουργεί στο 100%. Επίθεση, επίθεση, επίθεση αλλά και χωρίς καμία διάθεση για δώρα στην άμυνα. Μια ομάδα έτοιμη από καιρό. Μέσα από τη δουλειά. Στο γήπεδο αλλά και στην καθημερινότητα. Εκεί που χτίζεται η νοοτροπία του πρωταθλητή. Που δεν αγοράζεται με εκατομμύρια ούτε με μεταγραφές. Αλλά χτίζεται λεπτό – λεπτό. Οταν υπάρχουν άνθρωποι που ξέρουν πώς γίνεται. Και η ΑΕΚ είναι τυχερή γιατί τους έχει. Αλλά δεν τους βρήκε στην τύχη…
Εδώ ξεκινάει ένας μεγαλύτερος κύκλος
Αυτό το μισάωρο που έκρινε τα πάντα δεν ήρθε τυχαία. Γιατί μαζί με το τελευταίο σφύριγμα του κορυφαίου Ευρωπαίου διαιτητή έκλεισε ένας κύκλος. Η εμφάνιση και η μεγάλη πρόκριση ήταν το αποκορύφωμα. Και ανοίγει ένας μεγαλύτερος. Κλείνει στην αρχή της τρίτης σεζόν του Μάριου Ηλιόπουλου και της δεύτερης του Μάρκο Νίκολιτς και, ουσιαστικά, του Χαβιέ Ριμπάλτα.
Στην ουσία είναι η αρχή της δεύτερης σεζόν και του Μάριου Ηλιόπουλου αφού από το καλοκαίρι του 2025 άρχισε την πορεία της η δική του ΑΕΚ. Η ΑΕΚ των δικών του ανθρώπων. Των δικών του επιλογών. Του Μάρκο, του Χαβιέ και του Μηνά. Αυτός ο πρώτος κύκλος κλείνει λοιπόν. Θριαμβευτικά. Με την ΑΕΚ στην κορυφή της Ελλάδας και στην ελίτ των 36 κορυφαίων ομάδων της Ευρώπης στην απόλυτη ποδοσφαιρική διοργάνωση του πλανήτη.
Κι ανοίγει ένας άλλος. Με ταβάνι τον ουρανό. Με μια ΑΕΚ ήδη πολύ ισχυρή αγωνιστικά. Ανεξάρτητη οικονομικά και ακόμη πιο δυνατή και σε αυτό το κομμάτι με την είσοδο στη League Phase. Με το γήπεδο της. Το κάστρο της στο οποίο έχει πανηγυρίσει ήδη των 50% των πρωταθλημάτων που έχουν γίνει από την Άγια Μέρα που επέστρεψε. Και έχασε και ένα ακόμη την τελευταία αγωνιστική. Ολα δείχνουν τέλεια. Ενα πράγμα μόνο. Να παραμείνουν όλοι ενωμένοι. Να είμαστε όλοι ΜΑΖΙ. Την πετυχημένη συνταγή ποτέ δεν την πειράζεις…
Οπως με την Αντερλεχτ, αλλά με τον ύμνο που μας ανατριχιάζει
Ανοίγει ένας νέος κύκλος λοιπόν. Μετά από έναν πραγματικά θριαμβευτικό. Μιλάμε για την απόλυτη αναδόμηση ενός βαριά πληγωμένου στο τέλος της σεζόν 24-25 ποδοσφαιρικού οργανισμού. Ενα θριαμβευτικό οδοιπορικό μόνο μπροστά. Μόνο προς τα πάνω. Μέχρι την κορυφή της Ελλαδας. Μέχρι τα αστέρια του Champions League.
Ξεκίνησε πέρυσι, πριν 13 μήνες ένα τέτοιο καυτό καλοκαιρινό βράδυ απέναντι στην Χαποέλ Μπερ Σεβά. Με το ταπεινό 1-0, την αρχή του έπους του καλοκαιριού. Ακολούθησαν άλλα πέντε ματς χωρίς ήττα με τελευταίο εκείνο το απόλυτο παιχνίδι με την Αντερλεχτ στον ποδοσφαιρικό ναό της Ένωσης.
Αυτό το παιχνίδι που σφράγισε τον πρώτο μεγάλο θρίαμβο της νέας ΑΕΚ μου θύμισε το χθεσινό. Σε όλα. Μόνο που αυτή την φορά έπαιζε πριν την σέντρα ο ύμνος που όσα χρόνια κι αν περάσουν θα μας ανατριχιάζει το ίδιο. Και είναι δεδομένο πως άλλες τέσσερις φορές το λιγότερο θα τον ακούσουμε στη Φιλαδέλφεια. Στο ναό μας. Στο σπίτι μας. Εκεί που τα όνειρα μας παίρνουν εκδίκηση…