Η ΑΕΚ είχε την ποιότητα, αλλά όχι την διάρκεια που απαιτεί το Champions League

Από τα πρώτα φιλικά του καλοκαιριού γινόταν φανερό ότι ο Μάρκο Νίκολιτς προσπαθούσε να εκπαιδεύσει την ομάδα του προκειμένου αυτή να λειτουργεί σε υψηλότερη ταχύτητα – στην ταχύτητα του Champions League.

Της δημιουργούσε συνθήκες πίεσης προκειμένου να προκαλέσει μεγαλύτερη συγκέντρωση, ταχύτερη λήψη αποφάσεων, ταχύτερη ολοκλήρωση των επιθέσεων. Όλη αυτή η διαδικασία των τελευταίων μηνών τον έφερε το βράδυ της Τετάρτης στη θέση να παρακολουθεί την ΑΕΚ να αποδίδει καλά για περίπου 60 αγωνιστικά λεπτά στην ταχύτητα του Champions League, σε έναν εκτός έδρας αγώνα απέναντι σε μια ομάδα “της διοργάνωσης”, τη Σαχτάρ.

Δεν ήταν απλώς μια καλή εντύπωση. Στο πρώτο ημίχρονο η ΑΕΚ δημιούργησε τέσσερις μεγάλες ευκαιρίες, έναντι μίας της Σαχτάρ, και παρήγαγε 0,93 xG. Οι Ουκρανοί είχαν 0,95 xG, αλλά περίπου 0,78 προήλθαν από το πέναλτι. Στο ανοιχτό παιχνίδι, η ΑΕΚ ήταν πολύ πιο επικίνδυνη.

Κι ύστερα άρχισαν να εμφανίζονται τα λάθη συγκέντρωσης. Η ΑΕΚ άρχισε να χάνει την κατοχή στο δικό της μισό, με λάθη που πρόδιδαν ότι οι ποδοσφαιριστές της έχαναν την ακρίβεια λόγω της φθοράς που τους προκαλούσε η απόδοση στο τέμπο του Champions League. Η πτώση της επιθετικής απόδοσης αποτυπώνεται και στα δεδομένα.

Από τις τέσσερις μεγάλες ευκαιρίες του πρώτου ημιχρόνου, η ΑΕΚ περιορίστηκε σε μία στο δεύτερο, πριν από το 60′. Τα xG της υποχώρησαν από 0,93 σε 0,41, ενώ οι είσοδοι στο τελευταίο τρίτο μειώθηκαν από 22 σε 17. Κι όλα αυτά ενώ το ποσοστό κατοχής της μπάλας παρέμεινε σχεδόν αμετάβλητο. Η ΑΕΚ δεν σταμάτησε να έχει την μπάλα. Έχασε όμως σημαντικό μέρος της ικανότητάς της να τη μετατρέπει σε επικίνδυνες επιθέσεις.

Με τα “αν” δεν ξαναγράφεται η ιστορία, συνεπώς δεν θα μάθουμε ποτέ τι θα γινόταν αν ο Μάρκο Νίκολιτς είχε αρχίσει να παρεμβαίνει από το 60ό λεπτό και είχε επιλέξει άλλες αλλαγές. Είναι όμως γεγονός ότι σε εκείνο το διάστημα έβλεπε συμπτώματα κόπωσης σε αρκετούς ποδοσφαιριστές – δηλαδή είχε να διαχειριστεί μια κατάσταση που δεν του προκύπτει συχνά στα παιχνίδια.

Παρ’ όλα αυτά, η ΑΕΚ κατόρθωνε να διαχειριστεί την κόπωσή της στο αμυντικό κομμάτι. Δεν έδινε στη Σαχτάρ μεγάλες ευκαιρίες. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι Ουκρανοί δημιούργησαν μόλις 0,41 xG στο δεύτερο ημίχρονο, παρά το γεγονός ότι πέτυχαν δύο γκολ. Η ΑΕΚ δεν δέχθηκε έναν καταιγισμό ευκαιριών. Πλήρωσε όμως ακριβά το γεγονός ότι η αδυναμία της να “βγει” με την μπάλα από το δικό της μισό επέτρεψε στη Σαχτάρ να μεταφέρει το παιχνίδι έξω από τη μεγάλη περιοχή του Μπρινιόλι.

Με τους Ουκρανούς εγκατεστημένους εκεί, μια ομάδα που είναι καλή στο να διαβάζει τις αδυναμίες και να τιμωρεί λάθη του αντιπάλου ήταν φυσιολογικό να βρει στιγμές. Το σκληρό για την ΑΕΚ είναι ότι έκανε τρία σοβαρά λάθη σε μια στιγμή, με τον Γιόβιτς, τον Κάιρινεν και τον Μπρινιόλι. Ήταν σαν να έβαλε μόνη της το γκολ που την καταδίκασε. Ένα σκληρό μάθημα για όσα πρέπει να κάνεις και – κυρίως – δεν πρέπει να κάνεις σε αυτό το επίπεδο.

Το καλό για τον Μάρκο Νίκολιτς είναι ότι είδε για μεγάλο διάστημα μια ΑΕΚ όπως τη φανταζόταν, τον καιρό που την έχτιζε, το περασμένο καλοκαίρι, με όραμα να τη φτάσει στο επίπεδο του Champions League. Το κρίμα είναι ότι δεν σταμάτησε εγκαίρως την αγωνιστική πτώση στο επιθετικό κομμάτι.

Και το σίγουρο είναι ότι η ΑΕΚ δεν πρέπει να χάσει τον στόχο από τα μάτια της στα δύο προσεχή παιχνίδια. Απέναντι στη Σίτι και τη Ρεάλ δεν της ζητά κανείς απαιτητικά να πάρει βαθμούς. Της ζητά να είναι ανταγωνιστική και να μην απογοητευτεί. Αν προσεγγίσει με αυτή τη νοοτροπία τις επόμενες προκλήσεις, ο στόχος της, που είναι να μεγαλώσει με όρους αγωνιστικούς μέσα από την εμπειρία της παρουσίας στη League Phase του Champions League, θα παραμένει υλοποιήσιμος.