H ΑΕΚ, η επιτομή της σταθερότητας, της συνέπειας και του ρομαντισμού, θα σταθεί ξανά στα πόδια της

Έριξε τις καλές ομάδες της διοργάνωσης στο καναβάτσο, εκτός από μία. Είχε μπάτζετ που την έβαζε χαμηλά στη λίστα του ανταγωνισμού. H AEΚ προηγήθηκε με 20 στον τελικό με τη Ρίτας, έμεινε όμως με την προσπάθεια. Γράφει ο Χάρης Σταύρου.
Το βράδυ του Σαββάτου (9/5) είναι δύσκολο για την ΑΕΚ και για τον κόσμο της.
Οι κιτρινόμαυροι ήθελαν το Basketball Champions League της σεζόν 2025/26, ήθελαν να πιάσουν Τενερίφη, Μάλαγα και Μπούργος στα δύο τρόπαια, να δείξουν ότι παραμένουν ομάδα με μέγεθος στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Ένας οργανισμός που όλοι σέβονται για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί, κυρίως όμως για τον τρόπο με τον οποίο ονειρεύεται.
Με μπάτζετ δύο, άντε δυόμισι εκατομμυρίων ευρώ, με προϋπολογισμό πολύ μικρότερο από αρκετές ομάδες της διοργάνωσης, οι κιτρινόμαυροι ονειρεύονταν να πατήσουν στην κορυφή για δεύτερη φορά.
Το 2018 το κατάφεραν στο ΟΑΚΑ. Το 2026 κυριάρχησαν απέναντι στην Άλμπα, απέκλεισαν τη Μπανταλόνα, διέλυσαν την Ουνικάχα, προηγήθηκαν με 20 και τελικά λύγισαν από τη Ρίτας.
Ολοκληρωτικό μπάσκετ, αποφασιστικότητα, συνδυασμός θεάματος κι ουσίας για σχεδόν τρία δεκάλεπτα (55-35 στο 26′), από μια παρέα που τον χειμώνα είχε πολλά ερωτηματικά γύρω της.
Ο Κρις Σίλβα αποχώρησε για την Φενέρμπαχτσε, το πλήγμα ήταν ισχυρό, ωστόσο στην ΑΕΚ περίμεναν υπομονετικά την ενσωμάτωση του Γκρεγκ Μπράουν, επένδυσαν στην εμπειρία του Τζέιμς Νάναλι (πρωτοχρονιάτικο δώρο, καθώς ανακοινώθηκε λεπτά μετά από την αλλαγή του έτους), έβαλαν στο ρόστερ τον Κισόν Φίζελ.
H AEK είχε τους δύο καλύτερους παίκτες της σεζόν. Τον Φρανκ Μπάρτλεϊ και τον Ραϊκουάν Γκρέι. Ο πρώτος αναδείχθηκε και MVP.
Είχε και τον καλύτερο προπονητή της χρονιάς. Τον Ντράγκαν Σάκοτα. Έναν τζέντλεμαν των γηπέδων, έναν άνθρωπο που έχει αφήσει το στίγμα του στο ελληνικό μπάσκετ, στο οποίο βρίσκεται εδώ και σχεδόν τέσσερις δεκαετίες.
Ο Λεκάβιτσους στον άσο κι ο Νάναλι δίπλα του, έκαναν τη δουλειά και με το παραπάνω. Με εμπειρία και με αποφασιστικότητα, την ώρα που Φλιώνης, Κατσίβελης, Χαραλαμπόπουλος και Σκορδίλης λειτουργούσαν άριστα στους ρόλους τους.
Υπήρξαν σεζόν που η ΑΕΚ είχε καλύτερα ρόστερ, στη θεωρία. Στην πράξη, όμως, το φετινό γκρουπ είχε πρωτίστως χημεία. Οι παίκτες “κούμπωσαν” ο ένας στον άλλο, δεν τράκαραν ο ένας με τον άλλο και όσο περνούσε ο καιρός, το σύνολο γινόταν όλο και καλύτερο.
Ήταν ευχάριστο να παρακολουθείς αγώνες των κιτρινόμαυρων.
Υπήρξαν ματς που έμοιαζαν με αγγαρείες, αυτά με τη Ζολνόκι, με τη Λεβίτσε, με τη Ρίγα. Εκεί μπήκαν όμως οι βάσεις. Εκεί έχτισε ο Σάκοτα το ρόστερ του, εκεί μοίρασε ρόλους, εκεί έδειξε ποιους εμπιστεύεται, σε ποιους στηρίζεται.
Στο TOP-16, απέναντι σε Καρδίτσα, Άλμπα, Τόφας, η ΑΕΚ έκανε το 6/6. Τους νίκησε όλους, εντός κι εκτός. Και ενώ τα έκανε όλα σωστά, στον δρόμο της βρέθηκε η οικοδέσποινα του Final Four, Μπανταλόνα.
Και τι έγινε; Δύο εντός έδρας νίκες, δύο soldouts, δύο γιορτές στη SUNEL Arena που έζησε μεγάλες στιγμές και βοήθησε την ομάδα να κατανοήσει την πραγματική δυναμικότητά της.
Στην Ισπανία, η ΑΕΚ θυμόταν τι συνέβη πέρυσι στο γήπεδό της απέναντι στη Μάλαγα. Και την πάτησε. Τη διέλυσε. Την έκανε να μοιάζει με μικρή ομάδα κι ας ήταν το μπάτζετ της τετραπλάσιο.
Το βράδυ της Κυριακής, το ευρωπαϊκό ταξίδι ολοκληρώθηκε με πικρή γεύση.
Οι κιτρινόμαυροι προηγήθηκαν με 20, μπήκαν στο τέταρτο δεκάλεπτο στο +17 και εκεί έσβησαν. Βραχυκύκλωσαν. Λες και έπεσε μαύρο μπροστά τους. Ήταν σαν να έβλεπες τον τελικό της EuroLeague του 2012, απέναντι στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας και τον Ολυμπιακό.
Τεχνικά, έγιναν πολλά λάθη. Θα αναλυθούν. Αλλά τι σημασία έχει; Το βράδυ είναι δύσκολο για τον οργανισμό και για τους φίλους του, κυρίως επειδή αυτό το αποτέλεσμα, δεν το έβλεπε κανείς να έρχεται.
Οι αγώνες δεν τελειώνουν ούτε στο 26′, ούτε στο 30′ και στο ελληνικό μπάσκετ έχουμε ζήσει κι άλλα τέτοια βράδια.
Η ΑΕΚ έκανε πολύ μεγάλη προσπάθεια και την έκανε με πολλούς παίκτες να αγωνίζονται σε υψηλό επίπεδο.
Στο τέλος αυτού του ταξιδιού, ο Μπάρτλεϊ κι ο Γκρέι, ο Φλιώνης κι ο Χαραλαμπόπουλος, ο Κατσίβελης κι ο Μπράουν, ο Φίζελ κι ο Χαραλαμπόπουλος, ο Νάναλι κι ο Σκορδίλης, όλα αυτά τα παιδιά που πάλεψαν με σοβαρότητα και ταπεινοφροσύνη, τερμάτισαν δεύτεροι σε μια διοργάνωση στην οποία έδειξαν συνέπεια και διάρκεια στην απόδοσή τους.
Η ΑΕΚ δεν θα επιστρέψει στην Ελλάδα με το 21ο ευρωπαϊκό τρόπαιο στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ.
Η ΑΕΚ θα συνεχίσει, όμως, να ονειρεύεται, θα συνεχίσει να λειτουργεί με έναν τρόπο διαφορετικό από τον συνηθισμένο.
Η ΑΕΚ ελπίζει ότι στην νέα εποχή του ευρωπαϊκού μπάσκετ θα διατηρήσει πρωταγωνιστικό ρόλο, εντός κι εκτός αγωνιστικών χώρων. Έμεινε πιστή στη FIBA και με το NBA Europe να πλησιάζει, θέλει να επιβραβευθεί για όσα έχει προσφέρει στο Basketball Champions League από την πρώτη κιόλας ημέρα της λειτουργίας του.
Προς το παρόν, θα πρέπει να μαζέψει τα κομμάτια της, καθώς την Πέμπτη (14/5) θα αντιμετωπίσει τον Άρη για τα playoffs του πρωταθλήματος και την Κυριακή (17/5) θα βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη για τον δεύτερο αγώνα της σειράς.