Γιοματάρι Μαρκοπούλου

Κάποιοι βλέποντας το Ολυμπιακός-Καλλονή θυμήθηκαν την ομάδα του Ζαρντίμ. Και το διατύπωσαν μάλιστα στις παρατηρήσεις τους. Ότι ο Ολυμπιακός, δηλαδή, κέρδισε με γκολ από στημένη φάση χωρίς να παίξει μπάλα και χωρίς να ικανοποιήσει. Όπως επί Ζαρντίμ. Υπερβολές. Και κατάφωρη αδικία σε ότι έχει να κάνει με τον Πορτογάλο τεχνικό.

Πράγματι ο Ολυμπιακός δεν έπαιξε μπάλα επί Ζαρντίμ. Επρόκειτο, όμως, για κανονικό προπονητή. Ο Ζαρντίμ και ήξερε τι ήθελε στο γήπεδο και ήξερε τι έκανε: έπαιζε για το αποτέλεσμα. Έπαιζε όμως. Είχε ένα σχέδιο. Πράγματι πρόσεχε παραπάνω από ότι έπρεπε την άμυνα του. Έπαιζε πάντα με δύο αμυντικά χαφ και δεν έβγαινε με πολλούς παίκτες στην επίθεση. Υπερβολικά όλα αυτά για ένα ψευτοπρωτάθλημα όπως το ελληνικό και με την ομάδα του, να έχει τεράστια διαφορά και υπεροπλία. Είχε, όμως, ένα σχέδιο.

Είχε τον Ιμπαγάσα δεκάρι να του φτιάχνει παιχνίδι. Έστω κι αν ήταν απαράδεκτο να τον ξεζουμίζει στα εύκολα ελληνικά παιχνίδια και να τον κρατάει στον πάγκο στα ευρωπαϊκά. Είχε τον Αμπντούν να πλαγιοκοπεί από αριστερά. Είχε τον Τοροσίδη να παίζει όλη την πλευρά από δεξιά. Δεν ευχαριστιόσουν να τον βλέπεις αυτόν τον Ολυμπιακό. Επρόκειτο, όμως, για κανονική ομάδα. Μια ομάδα που ήταν αήττητη στο πρωτάθλημα κι έκανε εννιά πόντους στον Όμιλο του Τσάμπιονς Λιγκ.

Ο Μίτσελ από εκεί και πέρα τι έκανε; Μύρισε τον κρίνο στα δύο ματς με τη Λεβάντε με δύο ήττες και μηδέν γκολ. Δεν κέρδισε στο Καραϊσκάκης ΠΑΟΚ και Παναθηναϊκό με την ομάδα και στα δύο δήθεν ντέρμπι να σέρνεται. Εκτέθηκε στον τελικό του Κυπέλλου με τον Αστέρα Τρίπολης, εκθέτοντας στη φάση του Μανιάτη τους έξι διαιτητές, αφού κανένας δεν είδε το πέναλτι-αποβολή.

Μέχρι τότε η δικαιολογία ήταν έτοιμη στο τραπέζι: “δεν είναι δικιά του ομάδα. Δεν έχει επιλέξει αυτός τους ποδοσφαιριστές, δεν τους έχει προετοιμάσει”. Τρίχες κατσαρές. Όπως τρίχες κατσαρές οι νέες δικαιολογίες ότι για εφέτος είμαστε ακόμα στην αρχή, κι ότι πρόκειται για καινούργια ομάδα. Η ομάδα του Βαλβέρδε, δηλαδή, πριν τρία χρόνια που είχε ξεκινήσει μάλιστα το πρωτάθλημα στο Καυταντζόγλειο τι ήτανε; Εκατό τοις εκατό καινούργια.

Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός του ποδοσφαίρου για να διαπιστώσεις στο Καλλονή-Ολυμπιακός ότι οι πρωταθλητές έπαιζαν το σύστημα πουτσαρά-μπουλούκι. Με τον Σιόβα, δηλαδή, να ψάχνει να βρει με γιόμες πότε δεξιά και πότε αριστερά τον Κάμπελ. Ούτε καν στην Γ’ Εθνική δεν παίζεται αυτό το ποδόσφαιρο. Οι ομάδες προσπαθούν τουλάχιστον για κάτι καλύτερο. Και δεν είναι ότι ο Σιόβας αυθαιρετούσε κι έκανε το κεφαλιού του.

Με τις επιλογές του Μίτσελ σε πρόσωπα και τακτική, άλλη λύση πλην από τα “γιοματάρια” Μαρκοπούλου δεν υπήρχε. Μέχρι που είδαμε τον Χολέμπας στη γραμμή αριστερά να ψάχνει να βρει στην απέναντι γραμμή δεξιά τον Κάμπελ! Με την Καλλονή ταμπουρωμένη πίσω όπως θα είναι όλες σχεδόν οι ομάδες απέναντι στον Ολυμπιακό πως να κατέβει η μπάλα; Ποιος να την κατεβάσει; Ο Φέισα κι ο Μανιάτης; Σοβαροί να είμαστε.

Από τα πλάγια δουλειά στα δίδυμα Σαλίνο-Κάμπελ και Χολέμπας-Βάις δεν φαίνεται να έχει γίνει. Οι επιθετικοί, λοιπόν, ήταν αποκομμένοι και απομονωμένοι και ο χρόνος για την Καλλονή πέρναγε ευχάριστα. Το ότι μόλις μπήκε ο Φετφατζίδης πέρασε κάποιες ατομικές προσπάθειες δεν αλλάζει την ουσία. Ότι ο Ολυμπιακός είναι αδούλευτος. ότι δεν υπάρχει έστω ένα υποτυπώδες σχέδιο. Αδικείται ο Ζαρντίμ, λοιπόν και κατάφωρα μάλιστα όταν συγκρίνεται με τον Μίτσελ. Ο Ζαρντίμ τουλάχιστον ήξερε τι έκανε. Ο Μίτσελ και φοβάται τον ίσκιο του παίζοντας με Φέισα-Μανιάτη κόντρα στην Καλλονή και δεν ξέρει τι κάνει.