Γιατί ζορίστηκε η ΑΕΚ όταν έγινε φαβορί: Το ψυχολογικό τεστ της κορυφής

Δεν βρήκε πολλά κοινά σημεία ανάμεσα στα δύο τελευταία παιχνίδια πρωταθλήματος στα οποία η ΑΕΚ άφησε βαθμούς ο Μάρκο Νίκολιτς, κατά την ανάλυσή του μετά το ματς με τον Ατρόμητο.

Οι αριθμοί δείχνουν ότι στα τελευταία τρία παιχνίδια της στην Stoiximan Super League η ΑΕΚ δημιούργησε ένα μοτίβο: απέναντι σε Βόλο, ΑΕΛ και Ατρόμητο η ΑΕΚ είχε περισσότερες και μεγαλύτερης ποιότητας ευκαιρίες από τον αντίπαλο αλλά δεν τις αξιοποίησε με συνέπεια να κάνει δύο ισοπαλίες και μια αγχωτική νίκη του 1-0. Αυτό που δοκιμάζεται αυτή τη στιγμή δεν είναι το παιχνίδι της – είναι η ψυχοπνευματική της σταθερότητα.

Κοιτάζοντάς το από αυτή την οπτική γωνία και ακούγοντας τον προπονητή να εντοπίζει την έλλειψη συγκέντρωσης της ομάδας του στην αμυντική λειτουργία, την οποία αντιλαμβάνεται ως αιτία για τα δύο γκολ που δέχθηκε από στατικές φάσεις από τον Ατρόμητο, οδηγείσαι στην διαπίστωση ότι η AEK δυσκολεύτηκε στο κομμάτι της νοοτροπίας και της διαχείρισης των συναισθημάτων της. Με άλλα λόγια ζορίστηκε να διαχειριστεί μια κατάσταση στην οποία είχε την πίεση του “φαβορί” για να τερματίσει πρώτη στην κανονική περίοδο του πρωταθλήματος. Κάνοντας ένα βήμα πίσω και κοιτάζοντας τη φάση στην οποία βρίσκεται, σε μια μεταβατική σεζόν, αυτό που της συνέβη το αντιλαμβάνεσαι ως φυσιολογικό.

Με όρους προπονητικής θεωρίας, σε μια ομάδα στον πρώτο χρόνο δουλειάς ενός προπονητή είναι αρκετά συνηθισμένο να “ζαλίζεται” όταν φτάνει στην κορυφή της βαθμολογίας και μπαίνει στα τελευταία παιχνίδια της σεζόν με την πίεση του φαβορί. Σε εκείνο το σημείο δοκιμάζεται όχι τόσο το μοντέλο παιχνιδιού, όσο η ψυχοπνευματική σταθερότητα της ομάδας.

Τα παιχνίδια απέναντι σε θεωρητικά υποδεέστερους αντιπάλους, στα οποία υπάρχει η υποχρέωση της νίκης, είναι συχνά πιο δύσκολα από τα μεγάλα ματς, επειδή αυξάνεται η ψυχοπνευματική επιβάρυνση των παικτών και κάθε λάθος μεγεθύνεται. Σε τέτοιες συνθήκες εμφανίζονται συχνά στιγμές βιασύνης, μικρές απώλειες συγκέντρωσης ή λάθη σε φάσεις που κανονικά ελέγχεις – κάτι που εξηγεί και γιατί πολλές φορές τα γκολ έρχονται από στατικές φάσεις, που συνδέονται περισσότερο με την πνευματική εγρήγορση και την επικοινωνία παρά με τη δομή της άμυνας.

Στην περίπτωση του ματς στο Περιστέρι, το γεγονός ότι ο Ατρόμητος πόνταρε και στις δύο στατικές φάσεις στο δεύτερο δοκάρι, στην πλάτη του πλάγιου μπακ, δείχνει ότι είχε εντοπίσει μια αδυναμία στον τρόπο λειτουργίας της άμυνας της ΑΕΚ. Ο Νίκολιτς όμως δεν στάθηκε μόνο σε αυτό, αλλά επέμεινε να μιλά για τον φθηνό τρόπο με τον οποίο η ΑΕΚ παραχώρησε αυτές τις ευκαιρίες στον Ατρόμητο. Ένα εντελώς επιπόλαιο φάουλ του Μαρίν έφερε το πρώτο γκολ. Και ένας περίπατος του Κίνι απέναντι σε τρεις ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ αμέσως μετά την επανέναρξη του ματς από το δεύτερο γκολ του Γιόβιτς έφερε το κόρνερ για το δεύτερο γκολ του Ατρόμητου. Δύο φορές που η ΑΕΚ έχασε το μυαλό της και το πλήρωσε ακριβά.

Το σημαντικό στοιχείο στην περίπτωση της ΑΕΚ είναι ότι, παρά τα αποτελέσματα, συνεχίζει να δημιουργεί περισσότερες και υψηλότερης αξίας ευκαιρίες, κάτι που αποτελεί ένδειξη ότι το μοντέλο παιχνιδιού λειτουργεί. Με απλά λόγια, η δομή του παιχνιδιού φαίνεται να είναι σταθερή, αλλά η ομάδα περνά το ψυχολογικό τεστ της κορυφής – μια φάση απολύτως φυσιολογική για ένα project που βρίσκεται ακόμη στον πρώτο κύκλο ωρίμανσής του.

Η ηρεμία του Νίκολιτς μετά από την ολοκλήρωση του παιχνιδιού δείχνει ότι ο προπονητής νιώθει ότι έχει την κατάσταση υπό έλεγχο. Δηλαδή ότι ποντάρει στο ότι η ΑΕΚ θα συνεχίσει να παίζει με τον τρόπο του, θα καταφέρει να πάρει τη νίκη στο τελευταίο ματς με την Κηφισιά και να μπει στα playoffs με τους ίδιους βαθμούς με τον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό. Δηλαδή να μπει στα ντέρμπι, τα οποία αλλάζουν το πλαίσιο της ψυχοπνευματικής λειτουργίας των ποδοσφαιριστών του και τους επαναφέρουν στην εγρήγορση που θα ελαχιστοποιήσει τα λάθη και θα αυξήσει τις πιθανότητες της ΑΕΚ να γίνει πιο αποτελεσματική.