Γιατί ο Ολυμπιακός δεν πανηγύρισε την πρώτη “σκούπα” του στη EuroLeague

Η εξάδα και η απευθείας πρόκριση στα playoffs ήταν ο πρώτος, ο μίνιμουμ στόχος.

Η τετράδα, η εξασφάλιση του δικαιώματος να παίξει στο γήπεδό του ένα πιθανό Game 5, ήταν ο δεύτερος.

Η πρόκριση στο Final Four, ήταν ο τρίτος.

Ο Ολυμπιακός πέτυχε όλους τους στόχους που έβαλε στην ευρωπαϊκή του πορεία, μπροστά του όμως έχει τον τελευταίο. Τον μεγαλύτερο. Αυτόν που αν επιτευχθεί, θα συνιστά το σπουδαιότερο κατόρθωμα στην ιστορία του τμήματος.

Πέμπτη σερί πρόκριση σε Final Four, με τους Πειραιώτες να έχουν και τρεις πρώτες θέσεις στις τελευταίες τέσσερις κανονικές περιόδους. Σύμφωνοι, ούτε οι πρωτιές, ούτε οι συμμετοχές σε Final Four γεμίζουν τις τροπαιοθήκες, αλλά για σταθείτε.

Όση σημασία έχει ο προορισμός, άλλη τόση σημασία έχει και το ταξίδι.

Κι ο Ολυμπιακός των τελευταίων ετών, έχει χαρίσει αμέτρητες στιγμές χαράς και ικανοποίησης στον κόσμο του.

Στον κόσμο που πηγαίνει δύο και τρεις φορές την εβδομάδα στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Στον κόσμο που τον ακολουθεί σε κάθε γωνιά της Ευρώπης. Στον κόσμο που τον παρακολουθεί σε κάθε γωνιά της Γης.

Στον κόσμο που έχει πικραθεί από το 0/4 στα Final Four του Βελιγραδίου, του Κάουνας, του Βερολίνου και του Άμπου Ντάμπι, αλλά είναι πάντα εκεί, στη θέση του και στην οθόνη του για να απολαύσει όλα αυτά που πρεσβεύει ο προπονητής αυτής της ομάδας.

Το βράδυ της Τρίτης (5/5), ουδείς περίμενε ότι η Μονακό θα αντιστεκόταν.

Μικρό ροτέισον, κούραση, απογοήτευση, όλα τα αρνητικά συναισθήματα συσσωρευμένα, οι Μονεγάσκοι δεν ήταν απλά με την πλάτη στον τοίχο. Βρίσκοταν στο πάτωμα. Κι ο Ολυμπιακός δεν είχε όρεξη για περιπέτειες.

Από την αρχή της σεζόν γίνονταν συζητήσεις για την δυναμική και για την δυναμικότητα αυτού του ρόστερ.

Από τα μέσα της περιόδου, όταν αποκτήθηκαν ο Ταϊρίκ Τζόουνς και οι Μόρις – Τζόσεφ, αναρωτιόμασταν αν αυτό είναι το πιο βαθύ και ίσως και το πιο πλήρες ρόστερ που είχαν ποτέ οι Πειραιώτες.

Τώρα, πρώτη εβδομάδα Μαΐου, ο Ολυμπιακός είναι ο πρώτος που τσέκαρε το εισιτήριό του για το Final Four της Αθήνας (22-24/5), με “σκούπα” για πρώτη φορά στην ιστορία του, ως πρώτος της κανονικής περιόδου.

Όλα αυτά, στην πιο ανταγωνιστική EuroLeague όλων των εποχών.

Όλα αυτά σε ένα πρωτάθλημα που σε σχέση με το περσινό είχε τρεις έξτρα δυνάμεις: Την Βαλένθια, την Χάποελ Τελ Αβίβ και την Dubai BC.

Όλα αυτά, καταγράφονται στα βιβλία της ιστορίας. Όπως και οι ατομικές διακρίσεις, τις οποίες πρέπει ο κόσμος να γιορτάζει και όχι να μειώνει ή να χαρακτηρίζει ανάλογα με το αποτέλεσμα της σεζόν.

Σε αυτά τα βιβλία της ιστορίας της EuroLeague, λοιπόν, γράφτηκε ότι ο Ολυμπιακός είχε φέτος τον πρώτο σκόρερ, τον πρώτο ριμπάουντερ, τον πρώτο σε τρίποντα, τον πρώτο στην αξιολόγηση, τον MVP, ενώ στα playoffs νίκησε στα τρία ματς, με διαφορά 73 πόντων (24.3 ανά αγώνα).

Με τον Τόμας Γουόκαπ να έχει 27 πόντους, 8/13 τρίποντα και 16 ασίστ για τρία λάθη σε 65:30.

Με τον Εβάν Φουρνιέ (17 πόντοι, 60% δίποντο, 50% τρίποντο, 75% βολές, 4.7 ριμπάουντ, 4.3 ασίστ, 1 κλέψιμο, 19 PIR ανά 23:08) και τον Σάσα Βεζένκοβ (17 πόντοι, 63% δίποντο, 42% τρίποντο, 100% βολές, 5 ριμπάουντ, 1.7 ασίστ, 17.7 PIR ανά 22:57) να κάνουν εκπληκτική δουλειά.

Με τον Νίκολα Μιλουτίνοβ (7.7 πόντοι, 5.3 ριμπάουντ, 1.7 ασίστ, 14 PIR ανά μόλις 18:03) και τον Ντόντα Χολ (5 πόντοι, 5 ριμπάουντ, 11 PIR ανά μόλις 14:45) να αλληλοσυμπληρώνονται.

Με τον Σακίλ ΜακΚίσικ πάντα εκεί, για τις μεγάλες σειρές, για τα μεγάλα ματς, με τρελά νούμερα (8.7 πόντοι ανά 14 λεπτά, 64% δίποντο, 60% τρίποντο, 100% βολές) και χωρίς λάθος στα 43 λεπτά που πήρε στους τρεις αγώνες με την Μονακό.

Με τον Κώστα Παπανικολάου να καλύπτει τον τραυματία Τάισον Γουορντ, να έχει 6/3/3 στο Game 2 και 6/3/4 στο Game 3.

Με τον Κόρι Τζόσεφ να δείχνει την κλάση του (7.7 πόντοι, 57% δίποντο, 43% τρίποντο, 100% βολές, 2.7 ριμπάουντ, 3 ασίστ, 1 κλέψιμο ανά 18:20) και κυρίως την winning mentality που τον κράτησε στο NBA για 953 αγώνες.

Με τον Άλεκ Πίτερς να έχει σχεδόν 11 πόντους ανά 17 λεπτά, να κάνει καλή δουλειά στο ριμπάουντ και να σουτάρει με 50% από την περιφέρεια.

Αν κάποιος υστέρησε, ήταν ο Τάιλερ Ντόρσεϊ. Από τους 17 πόντους της κανονικής περιόδου, έπεσε στους 6.7, δεν σούταρε καλά (18% στο τρίποντο), όμως η αλήθεια είναι ότι άλλος στη θέση του δεν θα έπαιζε.

Το διάστρεμμα στο Game 1 έπρεπε να τον κρατήσει εκτός δράσης, όμως εκείνος δεν ήθελε να περιοριστεί σε ρόλο θεατή. Έκανε ό,τι μπορούσε και τώρα έχει μπροστά του αρκετές ημέρες για να ξεκουράσει τον αστράγαλό του και να επιστρέψει δυνατός.

Συνολικά στη σεζόν, ο Ολυμπιακός έκανε καταπληκτική δουλειά.

Υπήρξαν περίοδοι που προβλημάτισαν, κυρίως ένα διάστημα σε εκτός έδρας αγώνες που χάθηκαν όλοι πάνω-κάτω, με αποκορύφωμα την ήττα στο Μόντε Κάρλο που είχε καρφωθεί στο μυαλό όλων.

Υπήρξε όμως και μια βραδιά στην οποία όλοι κατάλαβαν ότι ο φετινός Ολυμπιακός ήταν σε άλλο επίπεδο.

Ήταν το ματς με την Χάποελ στη Σόφια. Εκεί που οι Πειραιώτες πήγαν με πολλές και σημαντικές απουσίες, έκλεισαν τον αγώνα με τον Τζόσεφ και τον Φαλ (στο ντεμπούτο του στη σεζόν) και νίκησαν μια ομάδα που καιγόταν για το πλεονέκτημα έδρας.

Κάποιοι είχαν εκείνο το βράδυ ότι ο Ολυμπιακός δεν θα χάσει άλλο ματς φέτος.

Στο τέλος της ημέρες, οι πρωτιές στις κανονικές περιόδους και οι προκρίσεις στα Final Four δεν γεμίζουν τροπαιοθήκες.

Γεμίζουν όμως την ψυχή αυτών που θέλουν να απολαμβάνουν το ταξίδι. Αυτών που θα βρίσκονται στη θέση τους στο γήπεδο ό,τι κι αν έρθει στο φινάλε της περιόδου.

Και στο τέλος-τέλος, η συνέπεια και η αποτελεσματικότητα πρέπει με κάποιον τρόπο να επιβραβεύονται. Κι αυτός ο “κάποιος τρόπος“, στον αθλητισμό, είναι μια καλή κουβέντα, ένα χειροκρότημα.

Ουδείς γνωρίζει τι θα συμβεί στο Final Four, καλά-καλά στον Ολυμπιακό δεν ξέρουν ακόμη ποιον θα αντιμετωπίσουν. Το γεγονός όμως ότι βρίσκονται ξανά εκεί, είναι ένα επίτευγμα που πρέπει να γιορταστεί.

Στο Μόντε Κάρλο αυτό δεν συνέβη. Και ήταν επιλογή της ίδιας της ομάδας να μην υπάρξουν πανηγυρισμοί. Ήταν επιλογή των ιδιοκτητών, των προπονητών, των ίδιων των παικτών που στο φινάλε έλεγαν “δύο ακόμη“.

Πολύς κόσμος περίμενε επινίκια. Στον Ολυμπιακό, όσο κι αν άξιζαν μια μικρή γιορτή, αποφάσισαν να την αφήσουν για πιο μετά. Προς το παρόν θα την ονειρευθούν, θα δουλέψουν, θα δώσουν δύο καλά ματς προπόνησης με τον Κολοσσό και αμέσως μετά θα βρεθούν στο glass floor για το μεγαλύτερο ματς της ζωής τους.

Για τον ημιτελικό απέναντι στην Φενέρμπαχτσε ή τη Ζάλγκιρις Κάουνας.