Γιατί ο Αλαφούζος στηρίζει Φερέιρα

Καλή κουβέντα για τον Δώνη δεν έχω γράψει. Το αντίθετο, μάλιστα. Αν είχα ομάδα δεν θα τον έπαιρνα προπονητή. Αυτό που ενοχλεί είναι η τεράστια ανασφάλειά του. Την οποία καλύπτει προσπαθώντας με κάθε τρόπο να αυτοεπιβεβαιωθεί.

Να δικαιολογήσει κάθε ήττα και κάθε κακό αποτέλεσμα, που έτσι κι αλλιώς είναι μέσα στο ποδόσφαιρο. Φταίει ο διαιτητής, φταίει η βροχή, που είχε κάνει τον αγωνιστικό χώρο βούρκο, φταίνε οι νεαροί ποδοσφαιριστές που έχουν έλλειμμα προσωπικότητας οτιδήποτε άλλο, εκτός από τις δικές του επιλογές. Πέρα από την εμφανή αδυναμία του να έχει ένα στοιχειώδη αυτοέλεγχο στα νεύρα και τη συμπεριφορά του μέσα κι έξω από τα γήπεδα, δε μπορείς να μην αναγνωρίσεις ότι είναι πλέον κανονικός προπονητής.

Ύστερα από μια δεκαετία στους πάγκους, ξέρει τη δουλειά. Η σεζόν εφέτος δεν ξεκίνησε με τον καλύτερο τρόπο για τον ΠΑΟΚ. Η μπούφλα του αποκλεισμού από μια Ραπίντ ήταν ισχυρή. Κι ύστερα μάλιστα από κακή εμφάνιση στη ρεβάνς.

Ακολούθησε ακόμα χειρότερο παιχνίδι στην ήττα από τον Ατρόμητο στο Περιστέρι. Στη συνέχεια, όμως, ο ΠΑΟΚ ανέκαμψε. Έστω και με τη βοήθεια της τύχης και του διαιτητή γύρισε το 0-1 του Αστέρα Τρίπολης στην Τούμπα. Και το Σάββατο πέρασε εύκολα με 3-0 από τη Ξάνθη.

Ακόμα βέβαια είναι είναι νωρίς. Η σεζόν (και για τον ΠΑΟΚ) έχει πολύ δρόμο. Είδαμε, όμως, ύστερα από δυο συνεχόμενες ήττες σε Βιέννη και Περιστέρι, τον ΠΑΟΚ να το γυρίζει. Είδαμε μια ομάδα να αντιδρά. Κι αυτό σίγουρα είναι έργο του προπονητή. Δεν άφησε την ομάδα να τη πάρει η κάτω βόλτα. Στη Ξάνθη δεν είχε τον βασικό του στόπερ (Βιβιάν) , τον ηγέτη στον χώρο του κέντρου (Πάμπλο Γκαρσία) και τον καλύτερο και εμπειρότερο κυνηγό (Σαλπιγγίδης).

Η σύγκριση με ΠΑΟ

Αυτές οι τρεις βασικές ελλείψεις δεν εμπόδισαν τον ΠΑΟΚ να παρουσιάσει μια μαχητική, μια ζωντανή ομάδα, που μπήκε στο γήπεδο αποφασισμένη να πάρει το ματς. Και το πήρε. Ερώτηση: Τι βαθμό παίρνει, αντίστοιχα, ο Ζεζουάλδο Φερέιρα στην διαχείριση της κρίσης στον Παναθηναϊκό, μετά τις δυο σερί γκέλες (με Γιάννενα-Πανθρακικό) σε σχέση με τον Δώνη; Μηδέν.

Η ομάδα στο Μάριμπορ ήταν ακόμη χειρότερη. Αν με ΠΑΣ και Πανθρακικό έκανε σημαντικές ευκαιρίες, στη Σλοβενία έχασε τον μπούσουλα. Κι αν ο ΠΑΟΚ είχε τρεις σημαντικές απουσίες στη Ξάνθη, ο Παναθηναϊκός στο Μάριμπορ, ήταν κομπλέ. Δεν του έλειπε ούτε ένας.

Σε σχέση μάλιστα με την περσινή ομάδα είχε μόνο δυο καινούργιος ποδοσφαιριστές. Τον Βελάσκεζ και τον Σισοκό. Με τον Φερέιρα ύστερα από 22 μήνες στον πάγκο του Παναθηναϊκού να παρουσιάζει αυτό το έκτρωμα. Έχει κι αυτό ιδιαίτερη σημασία. Αλλιώς κρίνεται Σεπτέμβριο μήνα ο οποιοσδήποτε προπονητής, που έχει αναλάβει αυτή την ομάδα, την όποια ομάδα, το καλοκαίρι κι αλλιώς κάποιος που πλησιάζει τα δυο χρόνια.

Ο καινούργιος προπονητής έχει πάντα ένα κρέντιτ. Μέχρι να γνωρίσει καλά, πρόσωπα και πράγματα αλλά και καταστάσεις στο νέο περιβάλλον. Ο Φερέιρα δεν έχει κανένα. Δεν γίνεται να είσαι 22 μήνες σε μια ομάδα και να παρουσιάζεις αυτό το οικτρό θέαμα.

Ένα συνονθύλευμα, χωρίς σχέδιο μέσα στο ματς, χωρίς διάθεση, χωρίς δυνάμεις. Είναι δεδομένο ότι ο Πορτογάλος έχει χάσει τη μπάλα. Αυτό προκύπτει κι από τη συμπεριφορά του. Τα νεύρα, που βγάζει φωνάζοντας στους ποδοσφαιριστές καταλογίζοντας ότι διαρρέουν παραποιημένες πληροφορίες στους δημοσιογράφους.

Σα να τα έχει χαμένα…

Η σύγκριση με το Δώνη δεν γίνεται με τη σκοπιμότητα να μπουν στη ζυγαριά για να φανεί ποιος από τους δυο είναι καλύτερος. Η αντιπαράθεση των δύο προπονητών, έχει να κάνει όπως είπαμε, με την ικανότητά τους στη διαχείριση (αντίστοιχων περίπου) κρίσεων. Με τον Δώνη να δείχνει ότι μπορεί να τα καταφέρει και τον Φερέιρα (με τριπλάσια χρόνια στους πάγκους μη το ξεχνάμε) να δείχνει ότι τα έχει χαμένα.

Κλείνοντας, κάτι ακόμα. Έγκυρο ρεπορτάζ σχετικά με τους λόγους για τους οποίους ο Γ.Αλαφούζος στηρίζει “μέχρι θανάτου” τον Φερέιρα, αναφέρει κι αυτό: “Ο ηγέτης της “παναθηναϊκής συμμαχίας” έχει πάθει πλάκα με τις ποδοσφαιρικές γνώσεις του Φερέιρα και τον κέρδισε από την πρώτη στιγμή”.

Ιδού λοιπόν πως εξηγούνται όλα. Το να είναι κάποιος άπειρος δεν είναι κακό. Κανείς δεν γεννήθηκε μαθημένος. Κακό είναι να το αγνοεί. Και να μην έχει τους κατάλληλους συμβούλους για να καλύπτουν αυτή την αδυναμία του. Σαφώς κι όποιος έχει άγνοια από ποδόσφαιρο θα μείνει με το στόμα ανοιχτό μόλις ακούσει τον οποιονδήποτε προπονητή να του αναλύει τεχνικά θέματα.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι οποιοσδήποτε προπονητής είναι σοφός. Ή ότι έχει την ικανότητα αυτά που λέει στη θεωρία, να τα εφαρμόζει και στην πράξη.

Η “πλάκα” λοιπόν που έχει πάθει ο Αλαφούζος, θυμίζει τους κεραυνοβόλους έρωτες στην εφηβική ηλικία. Ο πρώτος που θα γνωρίζει μια δεκαπεντάχρονη παρθένα, θα είναι γι αυτή το πριγκιπόπουλο του παραμυθιού, καβάλα στο άσπρο άλογο. Επειδή δεν έχει γνωρίσει άλλη μέχρι τώρα, η πρώτη γκόμενα για ένα 16χρονο πιτσιρικά θα είναι ανεπανάληπτη και δεν θα φεύγει ποτέ από το μυαλό του.

Έτσι και ο Γ.Αλαφούζος. Μη έχοντας γνωρίσει μέχρι τώρα άλλον προπονητή, έχει τυφλωθεί και έχει πέσει στον έρωτα του Φερέιρα.