Για να θεριέψεις, πρέπει να φας το θεριό

Της αρμόζουσας αξιολόγησης, έτυχε από τον Αθλητικό Τύπο, η δήλωση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου, ότι, το καλοκαίρι θα μπει στην ΠΑΕ. Έτσι κι αλλιώς δηλαδή, και παρά την επίθεση που δέχτηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό, των φυγόδικων και των λαθρεμπόρων.

Κατά την ταπεινή μου άποψη ωστόσο, άλλη ήταν η είδηση, την οποία αξιολόγησα σαν ιδιαίτερα σημαντική. Το λουκέτο στη Χαλυβουργική. Του κολοσσού της ελληνικής βιομηχανίας. Απόδειξη ότι η κρίση στην Ελλάδα λυγίζει και σίδερα.

Μια εταιρία, κολοσσός της οικογένειας κ. Αγγελόπουλου, που προ κρίσης είχε εξαγωγές 1 δις και το 2012 έκανε τζίρο 57 εκατομμύρια και κατά συνέπεια κατεβάζει ρολά. Απόδειξη, ότι το περιβόητο “πρωτογενές πλεόνασμα”, δεν στάθηκε ικανό να διατηρήσει ζωντανές τις φλόγες στις υψικάμινους.

Στην Ελλάδα που ζούμε, δεν υπάρχουν λεφτά. Και δεν υπάρχουν λεφτά γιατί σταμάτησαν να βγαίνουν λεφτά.

Να γυρίσουμε πίσω τώρα στον Παναθηναϊκό. Ευθύς εξ αρχής όταν είχε σκάσει το θέμα με τους κινέζους και τα πρωτοσέλιδα για 120 εκατομμύρια για ξεκίνημα, η ταπεινότητα μου, είχε εκφράσει τις επιφυλάξεις της: Ότι αυτή η ιστορία είναι πολύ ωραία για να βγει αληθινή.

Οι Κινέζοι απ΄ότι φαίνεται κάπου χάθηκαν στον δρόμο, αλλά ο Δ. Γιαννακόπουλος, επιμένει με κάθε ευκαιρία ότι έστω και μόνος του θα μπει στην ΠΑΕ. Με ποιο σχέδιο και με ποια προοπτική θα μπορούσε να διερωτηθεί κανείς;

Ο ίδιος ο Δ. Γιαννακόπουλος, όταν είχε ανοίξει το θέμα με τους Κινέζους, είχε μιλήσει για έναν μεγάλο και ευρωπαϊκό ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό, κατά τα πρότυπα του μπασκετικού. Όπως λέει η παροιμία όμως, για θεριέψεις πρέπει να φας το θεριό.

Και το θεριό που ακούει στο όνομα Βαγγέλης Μαρινάκης δεν τρώγεται με τις δίκες της Δευτέρας. Άσε που καμιά φορά δημιουργούνται και παρεξηγήσεις και τρώγονται μεταξύ τους. Με βάση λοιπόν τα μαθηματικά, που είναι η καλύτερη επιστήμη, έχουμε και λέμε. Στη προοπτική δηλαδή να ξεκινήσει το καλοκαίρι η επιχείρηση για να φαγωθεί το θεριό.

Ο Παναθηναϊκός είναι μέσα 25 εκατομμύρια. Χρειάζονται αλλά 25 που θα ισοσκελίσουν τα λεφτά του Τσάμπιονς Λιγκ, που παίρνει ο Ολυμπιακός και να έρθουν οι δυο τους στην ίδια αφετηρία. Ένα πενηντάρι δηλαδή για ξεκίνημα.

Σημαίνει αυτό όμως ότι το καλοκαίρι του 2015 ο Παναθηναϊκός θα έχει πάρει το πρωτάθλημα; Δεν φαίνεται τόσο εύκολο. Άρα, ξανά-μανά 25 εκατομμύρια και “στο εάν”. Εάν δηλαδή καταφέρεις να χτυπήσεις το θεριό.

Αυτά λένε τα απλά μαθηματικά. Την ίδια ώρα δηλαδή που ο Ολυμπιακός έχει την διάθεση αλλά πάνω απ’ όλα τη δυνατότητα να προσφέρει πεντακόσια χιλιάρικα στους σεισμοπαθείς της Κεφαλλονιάς, ποδοσφαιρικός και μπασκετικός Παναθηναϊκός, χρωστάνε από ένα εκατομμύριο Γιούρο στο ΟΑΚΑ.

Και προκειμένου να ξοφλήσουνε σπάσανε το χρέος σε δόσεις. Για να επιστρέψουμε δηλαδή στα σίδερα που λυγίζουνε και στη Χαλυβουργική. Δεν λέω, ότι ο Δ. Γιαννακόπουλος, λέει ψέματα, όταν επιμένει ότι θα μπει στον Παναθηναϊκό. Λέω ότι δεν προκύπτει από πουθενά, ότι μπορεί να φαγωθεί το θεριό.

Δεν χάθηκε κόσμος, επειδή τα σπάσανε Γιαννακόπουλος – Αλαφούζος. Ούτε θα σωθεί αν τελικά τα βρούνε, όπως είναι πολύ πιθανό στη συνάντηση της Τρίτης. Η προοπτική του ενιαίου και αδιαίρετου Παναθηναϊκού είναι ωραία στα λόγια. Θυμίζει την κοινοτυπία που λένε και επαναλαμβάνουν οι πολιτικοί, ότι όταν οι Έλληνες είναι ενωμένοι τα καταφέρνουν.

Σε κανέναν άνεργο όμως δεν βρήκε δουλειά η ενότητα. Με την ενότητα κανένας δεν χόρτασε. Η νοικοκυρά για να μαγειρέψει, πρέπει να έχει λεφτά να ψωνίσει από τον μπακάλη. Ο Παναθηναϊκός για να ξαναγίνει Παναθηναϊκός, χρειάζεται λεφτά.

Δεν έχει το δικαίωμα να πεις στον Αλαφούζο να βάλει περισσότερα από αυτά που βάζει. Ούτε έχεις το δικαίωμα να απαιτήσεις από τον Γιαννακόπουλο να βάλει το χέρι στην τσέπη για να κοντράρει τον Μαρινάκη.

Οφείλεις όμως να δεις την πραγματικότητα. Την αλήθεια. Ότι στις συγκεκριμένες οικονομικές συνθήκες, είτε τσακωμένοι είναι στον Παναθηναϊκό, είτε μονιασμένοι, με το θεριό δεν μπορούν να τα βάλλουν. Ξαναλέμε ότι την Τρίτη Αλαφούζος- Γιαννακόπουλος θα λύσουν την παρεξήγηση και όλα θα είναι ΟΚ.

Δεν σημαίνει αυτό ότι θα βρεθο’υν λεφτά ώστε να αλλάξει επίπεδο ο Παναθηναϊκός. Ποιος μπορεί να έχει τη διάθεση και την όρεξη ν’ αρχίσει να καίει λεφτά στην Ελλάδα, όταν σβήνουν οι υψικάμινοι της Χαλυβουργικής.