Για να σώσει το τομάρι του

Ένα από τα χειρότερά μου στο ποδόσφαιρο, είναι να τα βάζουν φόρα παρτίδα οι προπονητές με τους ποδοσφαιριστές.

Όχι επειδή δήθεν είναι εκνευρισμένοι και τα έχουν πάρει από την κακή εμφάνιση ή το άσχημο αποτέλεσμα. Αλλά για να σώσουν το τομάρι τους. Από δειλία και σκοπιμότητα, από υστεροβουλία.

Έτσι ακριβώς όπως ξηγήθηκε ο Σάντος αμέσως μετά από το ματς με το Λίχτενσταϊν. Πράγματι στο πρώτο ημιχρόνιο η Εθνική ομάδα ήταν να μασάς και να φτύνεις. Η ευθύνη όμως ανήκει μόνο στους ποδοσφαιριστές; Ο προπονητής ήταν αμέτοχος;

Πονηρός ο Σάντος, αυτό ακριβώς θέλησε να περάσει, αποκαλύπτοντας με ιδιαίτερη ευκολία τι τους είπε στην ανάπαυλα: ” Θέλετε να πάμε στο Μουντιάλ, θέλετε. Δεν θέλετε, δεν θέλετε“. Τόσο απλά. Στην εύκολη λογική, ότι σε τέτοιου είδους ματς, με τόσο υποδεέστερους και ανίσχυρους αντιπάλους, κερδίζουν μόνοι τους οι ποδοσφαιριστές. Δεν χρειάζεται η καθοδήγηση του προπονητή από τον πάγκο και οι σωστές επιλογές. Ή θέλουν να κερδίσουν οι ποδοσφαιριστές ή δεν θέλουν. Άρα, για το άθλιο θέαμα στα πρώτα 45 λεπτά, η ευθύνη βαραίνει αυτούς και μόνο. Όχι εμένα. Όχι τον προπονητή.

Η υστεροβουλία και η μικρότητα που λέγαμε. Για να σώσει το τομάρι του ο στρατηγός, ρίχνει την ευθύνη στους στρατιώτες. Σ’ αυτούς, που πριν ένα χρόνο, τον έκαναν πλουσιότερο κατά τριακόσια χιλιάρικα Γιούρο. Τόσο ήταν το πριμ του προπονητή για την πρόκριση της Εθνικής ομάδας στους “8” του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος. Πρόκριση που κέρδισαν οι ποδοσφαιριστές. Πρόκριση που κέρδισε ο Καραγκούνης με το προσωπικό γκολ στη νίκη με τους Ρώσους. Μπορεί να μην ήταν οι ίδιοι ποδοσφαιριστές, αλλά οι ποδοσφαιριστές ήταν που αύξησαν το λογαριασμό με τις καταθέσεις του Σάντος κατά τριακόσια χιλιάρικα.

Αυτό όμως ήταν το μοναδικό άθλιο πρώτο ημίχρονο στην πορεία της ομάδας στα προκριματικά του Μουντιάλ; Στο τυχαίο εκτός έδρας 1-0 επί της Σλοβακίας, με το γκολ του Σαλπιγγίδη, η Εθνική είχε κάνει τη χειρότερη εμφάνιση της τελευταίας δεκαετίας. Στο καθοριστικό 1-3 στο εκτός έδρας με τη Βοσνία/Ερζεγοβίνη, ο Πορτογάλος τεχνικός τα είχε κάνει μαντάρα. Στόπερ ο ανέτοιμος Αβραάμ, αριστερό μπακ ο Τζαβέλλας κι έξω αριστερά ο Χολέμπας, δεξί χαφ ο Κατσουράνης και σέντερ φορ ο Σαμαράς. Κι επίτηδες να το έκανε, τόσα πολλά λάθη μαζί δεν θα μπορούσε να κάνει.

Κι αν η Εθνική, όπως είπε ο προπονητής της, ήταν άθλια στα πρώτα 45 λεπτά, σ’ αυτά τα επτά ματς των προκριματικών ποια ήταν τα καλά πρώτα της ημίχρονα; Κανένα. Πάντα ο Σάντος ξεκινάει την ομάδα λάθος και τρέχει μετά να τα μπαλώσει. Το πιο γρήγορο γκολ στο τουρνουά ήταν με τη Λιθουανία στο 20ό λεπτό. Όλα τα άλλα γκολ μπήκαν από το 55′ και μετά.

Σ’ αυτή τη λογική όμως, ο Σάντος δεν είναι μόνος του. Έχει και παρέα. Αρκετούς από τους δημοσιογράφους. Που έγραψαν την επομένη του ματς για αδιαφορία, νωθρότητα και υπεροψία των ποδοσφαιριστών. Είναι οι ίδιοι που όταν η ομάδα επί Ρεχάγκελ κέρδιζε χωρίς να πιάνει καλή απόδοση, έγραφαν και ξανάγραφαν ότι ” δεν πάει άλλο” κι ότι ” ο Ρεχάγκελ με τις επιλογές του αδικεί το ταλέντο του Έλληνα ποδοσφαιριστή“. Επί Ρεχάγκελ, όταν δεν ήταν καλή η ομάδα, έφταιγε ο προπονητής. Επί Σάντος, τα παλιόπαιδα οι ποδοσφαιριστές, που έχουν σηκώσει ψηλά τον αμανέ.

Κι είναι απλό. Είναι δηλαδή η μια από τις πολλές διαφορές των δύο προπονητών. Ο Ρεχάγκελ, όχι μόνο δεν διάβαζε εφημερίδες, αλλά δεν είχε την παραμικρή σχέση, ή έστω γνωριμία, με Έλληνα δημοσιογράφο. Δεν υπήρχε έστω ένας που να μιλάει μαζί του. Ο Σάντος μιλάει με πολλούς, χωρίς αυτό να είναι κατ’ ανάγκη κακό. Το κακό είναι, όταν οι φίλοι δημοσιογράφοι του Σάντος θέλουν σώνει και καλά να τον βγάλουν λάδι, ακόμα κι όταν οι ευθύνες του είναι εξόφθαλμες.

Και σε τελική ανάλυση, αφού κατά τον Σάντος, το θέμα εντοπίζεται στο “θέλουν-θέλουν, δεν θέλουν-δεν θέλουν” οι ποδοσφαιριστές, για ποιο λόγο να δικαιούται πριμ πρόκρισης στο Μουντιάλ ο προπονητής; Να το εκχωρήσει στους ποδοσφαιριστές, που ήθελαν να κερδίσουν στο δεύτερο ημίχρονο το Λίχτενσταϊν και το κέρδισαν.