Για κεμπάπ στου Καράμπαμπα

Υπόθεση εργασία: Αποφασίζεις να βγεις έξω για φαγητό και πας σε μια ψαροταβέρνα. Για τον άλφα βήτα λόγο δεν έμεινες ικανοποιημένος. Δεν ήταν γρήγορο το σέρβις, δεν είχε ψηθεί καλά το ψάρι, είχε στεγνώσει. Δεν ήτανε καλής ποιότητας τα υλικά στις σαλάτες. Την επόμενη φορά που θα βγεις έξω θα πας στου Καράμπαμπα στην Δραπετσώνα για κεμπάπ και πολίτικα σουτζουκάκια;

Θέλουμε να πούμε, δηλαδή, ότι οι όποιες επιλογές πρέπει να έχουν κάποιες αρχές. Να ξέρεις τι ζητάς. Δεν γίνεται το ένα καλοκαίρι να επιλέγεις για διακοπές τη Μύκονο και το άλλο τη Γαύδο. Αυτό ακριβώς πάει να κάνει ο Σαββίδης: Από τον Στέφενς στον Αναστασιάδη. Αφού δεν μας βγήκε ο Ολλανδός με ένσημα στη Μπουντεσλίγκα, πάμε στο καρντάσι τον Άγγελο που έχει κάνει μετανάστης στην Κύπρο.

Δεν γίνεται το Σάββατο να φοράς Αρμάνι και την Κυριακή κουστούμι και γιλέκο με ύφασμα που φτιάχνουμε κουρτίνες, όπως του Γιώργου Μάγκα. Κάπου θα έχεις μπερδευτεί. Κι ο Σαββίδης προφανώς είναι μπερδεμένος: από τον Ευρωπαίο προπονητή, στον Σαλονικιό και με βοηθό μάλιστα τον Πάμπλο Γκαρσία για να γίνουν δύο οι ΠΑΟΚτσίδικες καρδιές στον πάγκο.

Σχετικά με τον Άγγελο Αναστασιάδη είχα μείνει Παυλόπουλος, όταν τον είχα ακούσει σε μια “εφ’ όλης της ύλης” συνέντευξη του στο συνδρομητικό κανάλι. Όπου έκανε πενηνταράκια ποια είναι για αυτόν η πεμπτουσία της προπονητικής. Πριν ανακαλύψει την Παναγία:

“Τα πράγματα στο ποδόσφαιρο είναι απλά.: σε κάθε ματς δύο-τρεις δικοί σου, όπως δύο-τρεις αντίπαλοι ποδοσφαιριστές υστερούνε. Η δουλειά του προπονητή είναι να το διαπιστώσει αυτό, όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Για να αντικαταστήσει τους δικούς του, πριν πάθει ζημιά, αλλά ταυτόχρονα να χτυπήσει τον αντίπαλο εκεί που πονάει”.

Αν είσαι δηλαδή αφεντικό της ομάδας και το ακούσεις αυτό πάνω στη συζήτηση τον χαιρετάς και φεύγεις. Του λες ότι πήρες ένα πολύ σημαντικό μήνυμα, ζητάς συγγνώμη και αποχωρείς. Δηλαδή οι προπονητές τύπου Φέργκιουσον, τύπου Βενγκέρ, τύπου Μουρίνιο, που χάνουν κερδίζουν κάνουν τις περισσότερες φορές την πρώτη αλλαγή στο 60, κοιμούνται στον πάγκο; Όπως “κοιμόταν” ο Ντούσαν Μπάγεβιτς;

Κι οι μάγκες και οι πονηροί προπονητές είναι οι ανοιχτομάτηδες που κάνουν την πρώτη αλλαγή στο 30; Αν είναι έτσι κορυφαίος είναι ο Νίκος Αλέφαντος. Πολύ καλύτερους του Άγγελου. Δεν μηδενίζουμε, βέβαια, την παρεμβατικότητα του προπονητή μέσα στο παιχνίδι. Είναι στοιχείο της δουλειάς του και ιδιαίτερα σημαντικό μάλιστα. Δεν είναι όμως το παν. Δεν είναι το κυρίαρχο. Αυτό που προηγείται είναι η δουλειά. Αυτό που προσπαθείς να περάσεις στην ομάδα. Ο Αναστασιάδης είναι καλός στο κοουτσάρισμα. Αν όμως έχεις μετατρέψει το κοουτσάρισμα σε φετίχ, γίνεται μπούμερανγκ. Για να τα λέμε όλα, βέβαια, ο Αναστασιάδης έχει βελτιωθεί. Δεν είναι όπως ήταν. Δεν έχει πλέον πολλές εμμονές. Επιμένει, όμως, κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού να αλλάζει δύο και τρεις φορές τη διάταξη της ομάδας του.

Όσο περνάνε τα χρόνια οι άνθρωποι ωριμάζουνε. Ο Άγγελος δεν έχει πλέον τις εξάρσεις του παρελθόντος. Όπως όταν ήταν στον Παναθηναϊκό κι έλεγε στην πρες-κόμφερανς “θάνατος”, ξεφωνίζοντας τον Πάολο Σόουζα ότι “δεν μπορεί το παλικάρι”. Δεν επρόκειτο όμως για ξεσπάσματα. Οι προπονητής όσο εκνευρισμένοι κι αν είναι ξέρουνε πολύ καλά τι λένε. Ο Αναστασιάδης είχε χωρίσει τότε τους παίκτες του Παναθηναϊκού σε Έλληνες και ξένους. Καρφώνοντας δημόσια τον Σόουζα που έπαιρνε το κόσμου τα λεφτά, ήθελε να κάνει δικούς του τον Καραγκούνη, τον Λυμπερόπουλο και τον Κουτσουρέ. Να παίζουν για πάρτη του προπονητή τους.

Δεν θέλουμε να πούμε με όλα αυτά ότι ο Αναστασιάδης είναι για πέταμα. Όταν πλέον έχει και το πλεονέκτημα της εμπειρίας. Να το πούμε όμως όσο πιο απλά γίνεται: συνιστά στοίχημα το κατά πόσο είναι τα κυβικά του για υψηλό επίπεδο. Για αυτό που θέλει να φτιάξει ο Σαββίδης στον ΠΑΟΚ.

Ο Αναστασιάδης έχει επιτυχίες στο ενεργητικό του: με τον ΠΑΟΚ πήρε το 1-1 από την Άρσεναλ μες στο Χάιμπουρι και την απέκλεισε (σεζόν που η Άρσεναλ έκανε το νταμπλ στην Αγγλία). Και με ενδεκάδα που αν την ξαναδιαβάσεις δεν το πιστεύεις με τίποτα (Μιχόπουλος, Ολιβάρες, Τασσιόπουλος, Κολομπούρδας, Ζαφειρίου, Ζαγοράκης, Φρατζέσκος, Βρύζας, Βελής, Νάγκμπε, Τουρσουνίδης). Και στην Άρσεναλ να παίζουν Σίμαν, Άνταμς, Βιεϊρά, Όφερμαρς, Μπέργκαμπ και αλλαγή ο Ανελκά. Πήρε το κύπελλο με τον ΠΑΟΚ το 2003, ενώ με τον Παναθηναϊκό είχε κερδίσει 3-1 τη Γιουβέντους του Ζιντάν στο ΟΑΚΑ αφήνοντας την τρίτη στον όμιλο κι έξω από τη συνέχεια του Τσάμπιονς Λιγκ.

Δεν λέμε ότι είναι άχρηστος. Λέμε ότι από τότε έχουν περάσει σχεδόν 15 χρόνια και το ποδόσφαιρο έχει εξελιχθεί. Κι ένα τελευταίο. Δεν είναι μόνο ΠΑΟΚτσής ο Αναστασιάδης. Είναι και επαγγελματίας και πολύ καλά κάνει. Μια από τις φορές που είχε δουλέψει στον ΠΑΟΚ είχε αντικαταστήσει τον Όλεγκ Μπλαχίν. ΜΕ τον Ουκρανό να έχει τότε πολύ υψηλό κασέ κασέ. Αφού λοιπόν συμφώνησαν κι αφού έδωσαν τα χέρια έφτασε η κουβέντα στο οικονομικό. Ο Αναστασιάδης τα είπε όλα με μια κουβέντα: “θέλω μια δραχμή παραπάνω απ’ όσα δίνατε στον Μπλαχίν”.

(“Θέλω βαριά να κοιμηθώ”. Ένα από τα ωραιότερα λαϊκά τραγούδια του Γιάννη Κυριαζή με τον Πρόδρομο Τσαουσάκη).