Για κάθε Κυριάκο ένας Νέρι

Και ξαφνικά αυτές οι ζεστές καλοκαιρινές μέρες του Ιουλίου απέκτησαν νόημα. Η Εθνική ομάδα των Νέων στο ποδόσφαιρο, έφτασε στους “4” της Ευρώπης και την Πέμπτη το βράδυ κόντρα στην Αγγλία χτυπάει τελικό.

Νεαροί άγνωστοι ποδοσφαιριστές, όπως ο Μπουχαλάκης κι ο Μπακασέτας, θέτουν σε δεύτερη μοίρα την παραίτηση του Υφυπουργού Εργασίας, Νικολόπουλου. Συμβαίνει κι αυτό το φαινόμενο στην Ελλάδα του Μνημονίου. Να μην υπάρχει Υγεία, αλλά να υπάρχει Υπουργός Προστασίας του Πολίτη. Να μην υπάρχει παιδεία, αλλά να υπάρχει Υπουργός Παιδείας. Η εργασία να είναι άπιαστο όνειρο, αλλά να υπάρχουν Υπουργός και Υφυπουργός Εργασίας.

Ο Αθλητισμός, όμως, έστω και κάτω από αυτές τις συνθήκες αντέχει. Μπορεί η Εθνική ομάδα του μπάσκετ να μην τα κατάφερε στη Βενεζουέλα, αλλά τα πιτσιρίκια της Νέων στο ποδόσφαιρο στην Εσθονία τα πάνε πρίμα. Ανέκαθεν, άλλωστε, στις μικρές εθνικές ομάδες ήμασταν καλοί. Στην εξέλιξη αυτών των παιδιών κολλάει το πράμα. Κι αυτό είναι το διαρκές και το αναπάντητο δια μέσω των δεκαετιών ερώτημα: “Γιατί χάνονται τα ταλέντα στην Ελλάδα”;

Σαφώς και όλα αυτά τα παιδιά θα είχαν πολύ περισσότερες δυνατότητες εξέλιξης αν ήταν σε διαφορετικά χέρια. Αν μάθαιναν το ποδόσφαιρο σε κάποια από τις προηγμένες ποδοσφαιρικά ευρωπαϊκή χώρα . Αυτό είναι δεδομένο. Είδαμε πως βρήκαν οι Γερμανοί της Σάλκε τον Κυριάκο Παπαδόπουλο, πως τον εμπιστεύτηκαν και πως τον αναδεικνύουν σαν ποδοσφαιριστή. Ποια θα ήταν η τύχη του Παπαδόπουλου αν είχε μείνει στην Ελλάδα; Ή θα ήταν θεατής στα ματς του Ολυμπιακού από τον πάγκο, ή θα περιφερόταν σαν δανεικός από τον ΟΦΗ στον Λεβαδειακό. Και για να τα λέμε όλα, ούτε ο Σάντος τον εμπιστεύτηκε στην εθνική ομάδα. Είδαμε ακόμα πόσο διαφορετικός ποδοσφαιριστής έγινε μέσα σ’ ένα χρόνο, που βρίσκεται στη Γερμανία ο Φορτούνης.

Είναι γεγονός ότι η κρίση, δίνει πλέον στα παιδιά ατής της ηλικίας περισσότερες ευκαιρίες. Θέλοντας και μη οι ομάδες στρέφονται στη λύση των νεαρών Ελλήνων ποδοσφαιριστών. Μόνο κέρδος, άλλωστε, έχουν να περιμένουν από αυτή την επιλογή. Και να βοηθηθούν αγωνιστικά και να βγάλουν και κανέναν φράγκο.

Σ’ αυτή την καταραμένη την περσινή σεζόν η ΑΕΚ έβγαλε τον Κλωναρίδη κι έβγαλε και 800.000 ευρώ από την πώληση του. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι σώνει και καλά βγαίνουν όλοι οι 18άρηδες. Κι ότι σώνει και καλά πρέπει να ζητάμε ευθύνες για τα ταλέντα που χάνονται. Ούτε καν στη Μπαρτσελόνα δεν βγαίνουν όλοι από τη Μασία.

Είναι άλλο να παίζουν 17άρηδες και οι 19άρηδες μεταξύ τους κι εντελώς διαφορετικό να είναι ενταγμένοι σε επαγγελματικές ομάδες. Και ειδικότερα σε αυτές που κάνουν πρωταθλητισμό. Δεν είναι το ίδιο ποδόσφαιρο ανάμεσα στους 18άρηδες της Ελλάδας και της Αγγλίας, που θα δούμε την Πέμπτη το βράδυ με ένα παιχνίδι επαγγελματικού επιπέδου. Είναι διαφορετικές οι απαιτήσεις.

Κάποιοι ποδοσφαιριστές σε αυτές τις ηλικίες μπορούν να σταθούν μια χαρά. Ειδικότερα, μάλιστα, όταν τους πιστέψουν και τους δώσουν τις ευκαιρίες. Υπάρχουν και κάποιοι άλλοι, όμως, που είτε μένουν στάσιμοι, είτε χάνονται στο δρόμο. Κλασσικό παράδειγμα ο Νέρι Καστίγιο. Ποια ήταν η εξέλιξη του από τα 17 του χρόνια που έπαιξε στον Ολυμπιακό; Ταλέντο πλούσιο. Δουλειά, όμως και επαγγελματισμός μηδέν. Ακόμα κλαίνε στη Σαχτάρ τα λεφτά που έδωσαν για να τον αγοράσουν. Κι ήταν ένα τσουβάλι μάλιστα. Έκτοτε ο Καστίγιο περιφέρεται από ήπειρο σε ήπειρο, παριστάνοντας τον επαγγελματία ποδοσφαιριστή.

Το έχουμε ξαναπεί: τη διαφορά στον αθλητισμό δεν την κάνει το ταλέντο. Την κάνει η προσωπικότητα. Όσο ταλέντο κι αν έχεις αν δεν διαθέτεις προσωπικότητα, ή θα χαθείς ή στην καλύτερη περίπτωση θα μείνεις στάσιμος. Σαφώς και οι συνθήκες δουλειάς παίζουν τεράστιο ρόλο. Σαφώς κι οι προπονητές στην Ελλάδα είναι λιγόψυχοι και δεν εμπιστεύονται τους μικρούς.

Δεν είναι, όμως, άμοιροι ευθυνών οι νεαροί. Υπάρχουν παραδείγματα: ακόμα και ενηλίκων επαγγελματιών ποδοσφαιριστών που δεν τους αρέσει η δουλειά. Κι αυτό έχει σαν συνέπεια να μην διατηρούνται σε τόσο υψηλό επίπεδο, όσο και το ταλέντο τους. Ένας από αυτούς είναι ο Τοροσίδης. Με δεδομένο ότι δεν υστερεί σε προσόντα, αν δούλευε περισσότερο θα είχε ανεβάσει την απόδοση του. Και θα ήταν σε πολύ καλύτερη κατάσταση. Και δεν το λέω εγώ αυτό. Το λένε (και με καλή διάθεση μάλιστα) συμπαίκτες και προπονητές του.

Δεν είναι εύκολα πράγματα, λοιπόν, ο πρωταθλητισμός και η διάκριση σε υψηλό επίπεδο. Μεταξύ 18άρηδων η διάκριση είναι περισσότερο εφικτή. Δεν είναι το ίδιο, όμως, σε ανδρικό επίπεδο. Το αν θα βγουν λοιπόν τα παιδιά της Νέων, που θα δούμε την Πέμπτη το βράδυ κόντρα στην Αγγλία, εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από τα ίδια. Κι όχι τόσο από τα πόδια τους, αλλά από το κεφάλι. όπως είπαμε, άλλωστε, για κάθε Κυριάκο Παπαδόπουλο, υπάρχει ένας Νέρι Καστίγιο.