Φοβισμένα ανθρωπάκια

Λίγο πριν αρχίσει ο τελικός, ο Βαγγέλης Μαρινάκης έκανε την εξής δήλωση: “Επαναλαμβάνω ότι το ποδόσφαιρό μας έχει χορτάσει από εχθρούς και Εφιάλτες. Αυτό που του λείπει είναι άνθρωποι που θα το αγαπήσουν, θα επενδύσουν σε αυτό με πράξεις και θα το πάνε ψηλότερα”.

Όταν τελείωσε το ματς, ο Δημήτρης Μπάκος του Αστέρα Τρίπολης, είπε στην κάμερα: “Σήμερα δεν κέρδισε ο Ολυμπιακός. Κέρδισε η αλητεία. Μιλάμε για τον αλήτη Γιάχο. Ο Γιάχος ο αλήτης κέρδισε. Αυτός και η αλητοπαρέα του. Είναι βρώμικο το ποδόσφαιρο…”.

Απορία: Ο Μπάκος και ο Καϋμενάκης που τα χώσανε φόρα παρτίδα σε Γιάχο και λοιπούς, δεν το αγαπάνε το ποδόσφαιρο; Δεν θέλουνε το καλό του; Δεν επενδύουν σε αυτό; Δεν βάζουν τα ωραία τους λεφτά; Είναι εχθροί του ποδοσφαίρου; Είναι Εφιάλτες;

Το αφεντικό του Ολυμπιακού, στη διαχρονική πλέον αντιπαράθεσή του με τον Γιάννη Αλαφούζο, έχει θεμελιώσει και υποστηρίζει την εξής τετράγωνη λογική: Όποιος βάζει λεφτά στο ποδόσφαιρο (όπως ο ίδιος) έχει πάντα δίκιο. Όποιος δεν βάζει (σαν τον Αλαφούζο) έχει πάντα άδικο. Εξ ου, ότι το ”ποδόσφαιρο έχει ανάγκη από επενδυτές και όχι από εχθρούς και Εφιάλτες”.

Ιδού όμως που φωνάζουν για αλητείες και βρωμιές παράγοντες όπως οι Μπακοκαϋμενάδηκες. Που αποδεδειγμένα βάζουν λεφτά στην μπάλα. Δεν υπήρχε καν στον ποδοσφαιρικό χάρτη ο Αστέρας Τρίπολης. Στο τοπικό Αρκαδίας έπαιζε, άντε και μέχρι τη Δ’ Εθνική. Και μέσα σε εννέα χρόνια κατάφερε, όχι μόνο να σταθεροποιηθεί στην Σούπερλίγκ, αλλά να γίνει η τρίτη δύναμη μετά από Ολυμπιακό-ΠΑΟΚ.

Και ήταν τυχερό το ποδόσφαιρο που το Σάββατο βράδυ στο ΟΑΚΑ ήταν ο κόσμος του Αστέρα. Οπαδοί χωρίς αρρωστημένο φανατισμό. Αν ήταν οποιασδήποτε άλλης ομάδας στη φάση του Μανιάτη, που την έκαναν γαργάρα Γιάχος-Τριτσώνης, θα είχαν μπουκάρει μέσα.

Ξεφύγαμε όμως. Στο ελληνικό ποδόσφαιρο τα έχουμε δει όλα. Σφαγές επί σφαγών από τη διαιτησία με το αίμα να τρέχει ποτάμι. Σπάνια όμως σε τελικό κυπέλλου. Στον τελικό υπάρχει ένας σεβασμός. Αν προσπαθείς να θυμηθείς διαιτητή να προσπαθεί να χαλάσει τελικό, θα πρέπει να γυρίσεις πολλά χρόνια πίσω. Μάλλον στην περίπτωση Μπάκα το 1995 με το πέναλτι εις βάρος της ΑΕΚ και τον Μελισσανίδη να έχει γίνει Τούρκος.

Ακόμα και η Παράγκα στον τελικό σήκωνε λευκή σημαία. Κύρηττε ανακωχή. Τι θα γινόταν δηλαδή αν ο Γιάχος έδινε αποβολή και πέναλτι στη φάση του Μανιάτη; Θα χανότανε ο κόσμος; Το πολύ πολύ να έχανε το κύπελλο ο Ολυμπιακός. Σιγά τα αβγά.

Και όμως. Και ο Γιάχος και ο Τριτσώνης τρόμαξαν μπροστά σε αυτό το ενδεχόμενο. Επειδή πάντα στην Ελλάδα η διαιτησία είναι με τον ισχυρό. Μπορεί οι διαιτητές να δείχνουν μαγκιά και νταηλίκι όταν βγάζουν κόκκινες κάρτες ή όταν δείχνουν τρέχοντας την άσπρη βούλα, αλλά είναι τα πλέον φοβισμένα ανθρωπάκια. Τρέμουν μην τυχόν και χάσουν την σφυρίχτρα τους. Και επειδή την σφυρίχτρα δεν μπορεί να τους την πάρει κανένας Αστέρας Τρίπολης στην κρίσιμη στιγμή, θα πάνε με τον ισχυρό. Με αυτόν που έχει δύναμη. Εξ ου και τα κλάματα του Γιάχου μετά το ματς όταν έκλαιγε με λυγμούς, “κατέστρεψα την καριέρα μου”. Την καριέρα του ήταν που σκέφτηκε μπροστά στο ενδεχόμενο ότι θα τον φάνε, όχι γιατί στέρησε από τον Αστέρα Τρίπολης το Κύπελλο. Κάπως έτσι το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό.

Και για να τελειώνουμε:

Όποιος αγαπάει το ποδόσφαιρο δεν αρκείται μόνο στους πανηγυρισμούς για την κατάκτηση του κυπέλλου και του νταμπλ. Βγαίνει και λέει φόρα παρτίδα ότι η φάση του Μανιάτη ήταν αποβολή και πέναλτι. Για να δείξει την ανωτερότητά του, που δεν έδειξε μέσα στο γήπεδο.