Έτσι κέρδισε ο Ολυμπιακός τη Λεβερκούζεν: Ένταση, στιγμές, αποτελεσματικότητα

Όταν τον ρωτούσαν, παραμονές του αγώνα με την Λεβερκούζεν, τι ζητάει από την ομάδα του και ποια στοιχεία είναι αυτά που θα οδηγήσουν τον Ολυμπιακό στη νίκη, ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ επαναλάμβανε δύο λέξεις: “ένταση” και “αποτελεσματικότητα.

Δεν μας έλεγε κάτι καινούργιο, ειδικά σχετικά με την ένταση, που είναι ένα από τα βασικότερα στοιχεία του Ολυμπιακού που έχει δημιουργήσει. Μας έλεγε όμως όλη την αλήθεια για την ιδέα του για αυτό το παιχνίδι. Και το ματς του Ολυμπιακού με τη Λεβερκούζεν τον επιβεβαίωσε με τρόπο σχεδόν διδακτικό.

Αν δει κανείς μόνο τα δεδομένα κατοχής, πάσας και δημιουργίας, το παιχνίδι μοιάζει άνισο. Η Λεβερκούζεν είχε τον γεωγραφικό έλεγχο του αγώνα: περισσότερες πάσες, υψηλότερο xG, συνεχή παρουσία στο επιθετικό μισό, δραστηριότητα ανάμεσα στις γραμμές και πολύ περισσότερες επαφές με την μπάλα μέσα στην περιοχή. Ειδικά στο β’ ημίχρονο, έπαιξε το ματς στο μισό γήπεδο του Ολυμπιακού. Αυτό δείχνουν καθαρά τα heat maps και οι αριθμοί. Όμως ο έλεγχος του χώρου δεν είναι απαραίτητα έλεγχος του παιχνιδιού.

Ο Ολυμπιακός, αντίθετα, δεν επιδίωξε ποτέ να ανταγωνιστεί τη Λεβερκούζεν στο κομμάτι της κατοχής ή της γεωγραφικής πίεσης. Το heat map του είναι αποκαλυπτικό: πυκνότητα στον άξονα, χαμηλότερες γραμμές, καθαρή επιλογή μεσαίου έως χαμηλού μπλοκ, χωρίς εμμονή στο ψηλό pressing. Δεν προσπάθησε να «χτίσει» φάσεις. Προστάτευσε τον χώρο που είχε σημασία και περίμενε τις στιγμές του.

Εκεί ακριβώς βρίσκεται η ουσία της προσέγγισης του Μεντιλίμπαρ. Η ένταση δεν ήταν γεωγραφική, ήταν λειτουργική. Ο Ολυμπιακός είχε λιγότερες επιθετικές ενέργειες, λιγότερες τελικές, ελάχιστες επαφές στην αντίπαλη περιοχή. Όμως όταν βρέθηκε εκεί, ήταν γρήγορος, αποφασιστικός και αποτελεσματικός. Δύο γκολ με xGoals κάτω από 0.5 δεν είναι τύχη — είναι μια συνειδητή αποδοχή ότι δεν χρειάζεσαι πολλές ευκαιρίες και η αποφασιστικότητα μιας ομάδας που παίζει με τη συνείδηση ότι πρέπει να αξιοποιήσει τις ευκαιρίες της.

Αμυντικά, απέναντι σε μια ομάδα με ποιοτική κυκλοφορία της μπάλας, το πλάνο λειτούργησε με ευρωπαϊκή πειθαρχία. Οι αριθμοί στις ανακτήσεις, στις παρεμβολές και στις αμυντικές μονομαχίες στο έδαφος δείχνουν ομάδα που δεν κυνηγά την μπάλα, αλλά τον χρόνο και τον χώρο του αντιπάλου. Η Λεβερκούζεν είχε όγκο παιχνιδιού, όχι όμως καθαρούς διαδρόμους. Είδε πολλή μπάλα, όχι εύκολες αποφάσεις.

Διότι δεν “έβλεπε” την εστία από τον κεντρικό άξονα, εκεί όπου ο Σαντιάγκο Εσε και οι Ρέτσος, Πιρόλα έκαναν “υπερβατικό” παιχνίδι στην ένταση της συγκέντρωσής τους. Και όταν, μετά το 50’, ο Μεντιλίμπαρ ένιωσε την ανάγκη να τους δώσει μεγαλύτερη βοήθεια επειδή μέχρι εκείνο το σημείο ο Γκριμάλντο έμπαινε εσωτερικά και δημιουργούσε υπεροχή, έστειλε εκεί πρώτα τον Τσικίνιο και μετά τον Σιπιόνι για να τους βοηθήσει, και ο Ολυμπιακός “έδιωξε” τον Ισπανό μέσο από τον κεντρικό άξονα και τον έστειλε ξανά στην αριστερή πτέρυγα.

Αυτό το παιχνίδι δεν ήταν επίδειξη δύναμης. Ήταν επίδειξη κατανόησης του τι χρειάζεται για να σταθείς ανταγωνιστικά στην Ευρώπη απέναντι σε ομάδες με μεγαλύτερη ένταση κατοχής και ποιότητα κυκλοφορίας. Ο Μεντιλίμπαρ δεν προσπάθησε να «κλέψει» τον ρόλο της Λεβερκούζεν. Έχτισε έναν άλλο τρόπο για να κερδίσει, ο οποίος ήταν, ειδικά στο β’ ημίχρονο, μια πιο συντηρητική, σε σχέση με τα μέτρα στα οποία τοποθετούσε την ομάδα του για να αμυνθεί, εκδοχή του συνηθισμένου πλάνου του.

Γι’ αυτό και οι δηλώσεις του για ένταση και αποτελεσματικότητα δεν ήταν γενικόλογες. Ήταν περιγραφή σχεδίου. Ένα σχέδιο που δεν μετριέται σε ποσοστά κατοχής, αλλά σε στιγμές που αλλάζουν τον αγώνα. Και σε αυτό το επίπεδο, ο Ολυμπιακός δεν ήταν απλώς ανταγωνιστικός. Ήταν απόλυτα συνεπής με όσα ο προπονητής του λέει — και κυρίως, με όσα πιστεύει.

Με την αγωνιστική νοοτροπία τους, οι ποδοσφαιριστές στην πλειονότητά τους “δικαίωσαν” τα παράπονα που είχε από εκείνους στο ματς με τον ΠΑΟΚ για το Κύπελλο: όταν τον ακολουθούν, και βάζουν στην ομαδική λειτουργία την ένταση και την συγκέντρωση, ο Ολυμπιακός μπορεί να φτάσει σε νίκη στο Champions League απέναντι σε μια ακριβή και καλή γερμανική ομάδα χωρίς, ουσιαστικά, τον Ελ Καμπί. Όταν δεν έχουν την ίδια νοοτροπία, ο Ολυμπιακός είναι “αγνώριστος” και πολύ συχνά όχι αποτελεσματικός.