Έτρεξε και έσκασε

Δεν νομίζω ότι ήταν θέμα επιλογής του προπονητή ή των ποδοσφαιριστών του Ολυμπιακού. Να τρέξουν, δηλαδή, τόσο πολύ στο πρώτο ημίχρονο με αποτέλεσμα να σκάσουν και να μην έχουν κουράγια στο δεύτερο. Ότι ήταν η βούλιση της ομάδας αυτό. Ότι μπαίνουμε στο ματς, πιάνουμε την Παρί από το λαιμό, την αιφνιδιάζουμε και την πνίγουμε. Δεν ήταν, δηλαδή, ότι έγινε λάθος επιλογή στην κατανομή των δυνάμεων που είχε σαν αποτέλεσμα την κατάρρευση στο δεύτερο 45λεπτο και την συντριβή. Ήταν θέμα διάθεσης των ποδοσφαιριστών και μόνο.

Μπαίνοντας στο γήπεδο για ένα μεγάλο παιχνίδι, απέναντι σ’ έναν μεγάλο αντίπαλο να τα δώσουν όλα. Ότι έχουν και δεν έχουν. Η όρεξη τους, η διάθεση τους μέσα στο γήπεδο τους, μπροστά στον κόσμους τους να κάνουν ένα μεγάλο ματς και μια μεγάλη νίκη. Συμβαίνει αυτό στο ποδόσφαιρο. Δεν είναι παράδοξο. Ομάδες, ποδοσφαιριστές, σε σπουδαία παιχνίδια, να υπερβάλουν εαυτόν. Να προσπαθούν τόσο πολύ, με αποτέλεσμα να καίνε γρήγορα όλη τη βενζίνη που έχουν στο ρεζερβουάρ. Συμβαίνει, ωστόσο, μόνο σε ομάδες που δεν διαθέτουν τη μίνιμουμ απαραίτητη φυσική κατάσταση.

Θα μπορούσε βέβαια ο Ολυμπιακός να πάει σε ένα παιχνίδι αναμονής. Να είχε διαφορετική προσέγγιση στο ματς. Δεν το θέλησε αυτό κατ’ αρχήν ο Μίτσελ. Η επιλογή του Ισπανού ήταν να μπει η ομάδα του στο γήπεδο και να παίξει το ματς. Να το χτυπήσει. Και το έκανε μάλιστα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Το λέει αυτό και η στατιστική με τις 10-1 προσπάθειες για γκολ. Το λέει το ιδιαίτερα σημαντικό γεγονός ότι ο Ολυμπιακός παρά το γεγονός ότι έβγαινε συνέχεια μπροστά, δεν έφαγε ούτε έναν αιφνιδιασμό. Ούτε έναν.

Οι ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού, λοιπόν, παρασύρθηκαν από το πάθος για να πάρουν αυτό το σπουδαίο ματς. Οι δυνάμεις τους, όμως, τα κουράγια τους, άντεξαν μόνο για 45 λεπτά. Δεν ήταν μόνο το γεγονός ότι στην επανάληψη γύρισαν πίσω. Το να δώσει μια ομάδα χώρο στον αντίπαλο της, δεν σημαίνει ότι του δίνει και το παιχνίδι. Αν μια ομάδα που γυρίζει πίσω αμύνεται σωστά και μπορεί να βγαίνει σωστά στην κόντρα μπορεί να πάρει και το παιχνίδι. Ο Ολυμπιακός δεν μπόρεσε να κάνει ούτε το ένα, ούτε το άλλο.

Όσο πέρναγε η ώρα οι ποδοσφαιριστές του, έκαναν όλο και περισσότερα αβίαστα λάθη. Σε καμιά περίπτωση, ωστόσο, η αιτία για αυτά τα δύο διαφορετικά πρόσωπα του Ολυμπιακού, δεν είναι το εύκολο ελληνικό πρωτάθλημα. Αυτή η καραμέλα, δηλαδή, ότι μια ομάδα που δεν χρειάζεται να τρέξει στην Ελλάδα, δεν μπορεί να τρέξει στα δύσκολα ευρωπαϊκά παιχνίδια. Τρίχες κατσαρές.

Μια επαγγελματική ομάδα, υψηλού επιπέδου μάλιστα, όπως θέλει να είναι ο Ολυμπιακός, έχει την υποχρέωση να διαθέτει φυσική κατάσταση Τσάμπιονς Λιγκ. Το ότι πράγματι δεν χρειάζεται να τρέχει στην Ελλάδα, γιατί δεν ζορίζεται, δεν σημαίνει ότι δεν προπονείται σωστά κι ότι έχει το δικαίωμα να κοροϊδεύει. Και στην Πορτογαλία, το πρωτάθλημα είναι της πλάκας. Τρισείμιση ομάδες υπάρχουνε.

Πόρτο-Μπενφίκα η Μπράγκα και η Σπόρτιγκ. Δεν υπάρχει ιδιαίτερος συναγωνισμός. Περίπατο κάνουν οι ομάδες της κορυφής στα παιχνίδια με τις άλλες ομάδες. Είναι, βέβαια, καλύτερο από το Σούπερλιγκ, αλλά πολύ πιο χαμηλά από τη Πριμέρα Ντιβιζιόν, την πρέμιερσπιτ κτλ Πόρτο-Μπενφίκα όμως στα ματς της Ευρώπης τρώνε σίδερα. Η Μπράγκα κατάφερε να φτάσει σε τελικό του Γιουρόπα Λιγκ. Το να πιάσει μια ομάδα υψηλά στάνταρ φυσικής κατάστασης δεν είναι θέμα με ποιους αντιπάλους παίζει κάθε βδομάδα στο πρωτάθλημα. Είναι θέμα δουλειάς κι αυτή η δουλειά στον Ολυμπιακό δεν έχει γίνει. Εξ ου και το απαράδεκτο ως τραγικό θέαμα στο δεύτερο ημίχρονο. Μια ομάδα να σέρνεται και να είναι για λύπηση.

Από εκεί και πέρα το ματς έβγαλε θετικούς και αρνητικούς πρωταγωνιστές. Ο Σάμαρης στη παρθενική ευρωπαϊκή εμφάνιση του ήτανε όλα τα λεφτά. Όργωσε κι έφαγε όλο το γήπεδο σαν κόφτης. Είναι προφανές ότι ο Ολυμπιακός και η Εθνική ομάδας, βρίσκουν ένα εξαιρετικό εξάρι.

Αντίθετα η ολοκληρωτική απογοήτευση ήταν αυτός ο Τσόρι. Ακούνητος για ένα ακόμα ματς. Ακόμα και στο καλό πρώτο ημίχρονο του Ολυμπιακού, η συμβολή του ήταν ελάχιστη. Μια στιγμή μάλιστα που βρέθηκε με τη μπάλα στα πόδια δεξιά μέσα στην περιοχή της Παρί, σάστισε, καθυστέρησε και δεν ήξερε τι να την κάνει. Κακώς ο Μίτσελ επιμένει να τον θεωρεί βασικό και αναντικατάστατο. Πολύ καλύτερος σ’ αυτή τη θέση θα είναι ο Φουστέρ.

Τέλος, μ’ αυτόν τον Ρομπέρτο ο Ολυμπιακός βρίσκει τερματοφύλακα. Δεν είναι το πέναλτι του Ιμπραΐμοβιτς που έπιασε. Είναι η παρουσία του στο ματς, αλλά και γενικότερα κάτω από τα δοκάρια. Γκολκήπερ που γεμίζει το τέρμα, είναι σταθερός, ψύχραιμος και εμπνέει σιγουριά στην άμυνα του.