Εθνικής Ελλάδας: Τσάτρα – πάτρα

Έχει πλεόν γίνει βαρετό, κουραστικό, ανυπόφορο μπορείς να πεις. Κάθε φορά που παίζει η Εθνική ομάδα τα ίδια και τα ίδια. Το ίδιο έργο σε επανάληψη: Να κερδίζει, φυματικά με μισό μηδένμ και να μην βλέπεται με τίποτα. Η δημοσιογραφία της φουστανέλας, με επικεφαλείς τα μέλη του “συλλόγου φίλων του Φερνάντο Σάντος”, να αποθεώνει την αποτελεσματικότητα της σκοπιμότητας και κάποιοι λίγοι να γκρινιάζουν.

Πάλι καλά που δεν διαβάσαμε ότι το αυτογκόλ του Σκρτελ ήταν δουλεμένο στην προπόνηση από τον σοφό Πορτογάλο. Να πιεσθεί ο αμυντικός της Λίβερπουλ και να υποχρεωθεί να γυρίσει τη μπάλα στον γκαφατζή γκολκίπερ.

Να μιλήσουμε σοβαρά όμως: Όταν η Εθνική, δεν μπορεί να παίξει ποδόσφαιρο, έχοντας απέναντί της το Λίχτενσταϊν, θα παίξει με την Σλοβακία; Οι αριθμοί μπορεί να μην λένε πάντα την αλήθεια, αλλά δεν λένε ψέμματα. Σε εννιά ματς στον όμιλο, με αντιπάλους Λίχτενσταϊν, Λετονία, Λιθουανία, Σλοβακία και Βοσνία, η Εθνική έχει σκοράρει δέκα φορές. Σε κάθε ματς πάντα ο Φερνάντο Σάντος καταφέρνει να κάνει λάθος. Αυτή τη φορά ήταν η επιλογή του να γυρίσει στα χαφ τον Σαμαρά, για να χωρέσει σαν έξω αριστερά ο Χριστοδουλόπουλος, επιβραβεύοντας τον για το γκολ στο 1-0 στην Λιθουανία. Ούτε η μια επιλογή βγήκε, ούτε η άλλη.

Είμαι ο πρώτος που έχει γράψει, εδώ και είκοσι χρόνια, ότι όταν μια ομάδα χάνει, ή δεν έχει καλή απόδοση, οι καλύτεροι ποδοσφαιριστές είναι αυτοί που δεν παίζουν. Δεν θα αρχίσουμε να λέμε λοιπόν ότι έπρεπε να ξεκινήσουν ο τάδε και ο δείνα. Ο παραγκωνισμός όμως του Καραγκούνη είναι ένα ζήτημα. Έγινε δηλαδή η ομάδα καλύτερη, βγαίνοντας έξω ο αρχηγός; Μάλλον χειρότερη.

Για μια ακόμα φορά στο τουρνουά, ο Σάντος υποχρεώθηκε να αλλάξει την κατ’ αρχήν εκτίμησή του για την ενδεκάδα. Κι αν τσάτρα-πάτρα μπορείς να κερδίζεις μέσα-έξω ομάδες σαν την Σλοβακία και την Λιθουανία δεν ήταν δυνατόν να γίνει το ίδιο με την Βοσνία. 0-0 στο “Καραϊσκάκης”, 1-3 στη Ζένιτσα. Στο καθοριστικό ματς του ομίλου, ήταν ο προπονητής που είχε κρεμάσει την ομάδα με τις επιπολαιότητές του. Στόπερ ο Αβραάμ, αριστερό μπακ ο Τζαβέλλας, αριστερό χαφ ο Χολέμπας, δεξί χαφ ο Κατσουράνης και στην κορυφή επίθεσης ο Σαμαράς.

Ούτε τα ισοπεδώνουμε, ούτε τα μηδενίζουμε όλα. Η αξιοπιστία αυτής της ομάδας, στην οποία έχει συμβολή και ο προπονητής, είναι μεγάλη υπόθεση. Τεράστια. Αν γκρινιάζουμε για τα μόλις δέκα γκολ, οι 22 βαθμοί στον όμιλο, που την Τρίτη το βράδυ θα γίνουν 25 είναι μεγάλο νούμερ. Η ίδια ομάδα, με τον ίδιο προπονητή, ήταν πέρσι στα τελικά του Euro της Πολωνίας και έφτασε στους “8”. Παίρνοντας τη σκυτάλη από τον Ότο Ρεχάγκελ, ο Φερνάντο Σάντος κράτησε την ομάδα στο ίδιο υψηλό επίπεδο. Κι αυτό δεν είναι εύκολο.

Βάζοντας τα συν και τα πλην στη ζυγαριά, πετυχημένο θα πεις τον Σάντος στην Εθνική. Δεν θα τον πεις αποτυχημένο. Αυτό όμως δεν αναιρεί τις λάθος επιλογές που έχει κάνει κατ’ επανάληψη, ούτε την κακή εικόνα που επίσης κατ’ επανάληψη παρουσιάζει η ομάδα. Ούτε σε τελική ανάλυση ο προπονητής και οι ποδοσφαιριστές της εθνικής ομάδας, αποτελούν ιερά και όσια, που δεν έχει κανείς το δικαίωμα να ακουμπήσει και να κρίνει.

Το κακό θέαμα που παρουσιάζει σταθερά στην προκριματική φάση η Εθνική, ούτε κρύβεται, ούτε ωραιοποιείται από τα αποτελέσματα. Είναι η πραγματικότητα. Η οποία ούτε μπορεί να κρυφτεί, ούτε να αγνοηθεί. Και προσδιορίζεται σε μια και μοναδική ερώτηση: Υπάρχει έστω κι ένα καλό παιχνίδι της Εθνικής ομάδας σ’ αυτή την προκριματική φάση; Έστω ένα;