Εθνική: Η κλάση του Τζολάκη και ο άξονας του Παναθηναϊκού στην εποχή του Γιοβάνοβιτς

Το φιλικό με την Παραγουάη ήταν μια επιλογή που ξένισε, αντιμετωπίσαμε μια ομάδα έτοιμη για το Παγκόσμιο Κύπελλο, δομημένη σε μια πολύ διαφορετική λογική από την ελληνική, την ευρωπαϊκή γενικά αν θέλετε. Και ανταγωνιστικά να το δεις, σε καμία προκριματική διαδικασία δεν θα την βρούμε στον δρόμο μας, τα όποια συμπεράσματα, θεωρώ πως έχουν μικρή σημασία.

Η Ουγγαρία ήταν μια εντελώς διαφορετική περίπτωση, ένα σύνολο που βρίσκεται στον ίδιο παρονομαστή με την Ελλάδα. Την συνοδεύει η αποτυχία να προκριθεί στο Μουντιάλ, ψάχνει να βρει τις δικές σταθερές για το μέλλον, ο Σόμποσλαϊ θέλει συμπαραστάτες για να έρθουν οι καλύτερες μέρες. Ναι, η αναμέτρηση της Βουδαπέστης αποτέλεσε μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για την Εθνική Ομάδα, να πατήσει ξανά στα πόδια της, να πιστέψει ξανά στον εαυτό της.

Κανονικά, αυτές τις γραμμές θα έπρεπε να τις γράψω μετά από νίκη, η Ελλάδα δεν κέρδισε στο “Πούσκας”. Μα, οι συνθήκες που είχαν διαμορφωθεί τους τελευταίους μήνες, μας είχαν γεμίσει… μαυρίλα. Είχαμε συνηθίσει τις ήττες, είχαμε βυθιστεί στην γκρίνια και την εσωστρέφεια. Κακός ο Γιοβάνοβιτς, μέτριοι οι παίκτες, ελάχιστο το ταλέντο, οι κλασικές σκέψεις που μας χαρακτηρίζουν ως έθνος. Τίποτα από τα παραπάνω δεν είναι αλήθεια, απλά βιαστήκαμε να κατακτήσουμε τον κόσμο. Έχουμε όντως μια εξαιρετική φουρνιά που φοράει την φανέλα με το εθνόσημο, αλλά παράλληλα θέλουμε πλάνο και υπομονή. Ναι, χάθηκε μια ευκαιρία και θα πρέπει να κάνουμε υπομονή σχεδόν 1.5 χρόνο για τα προκριματικά του Euro, εκεί θα μετρήσουμε ξανά τις δυνάμεις μας. Το Nations League που αρχίζει τον Σεπτέμβριο είναι μια διαδικασία που σου δίνει κάτι παραπάνω από τα φιλικά, μέχρι εκεί.

Επιστρέφω στο ματς με την Ουγγαρία, γιατί όντως υπάρχουν τα στοιχεία, πάνω στα οποία μπορεί να επενδύσει ο Γιοβάνοβιτς. Οι μεγάλες ομάδες αρχίζουν από τον τερματοφύλακα, ο Τζολάκης είναι κλάση και αξίζει να χτιστεί πάνω του η επόμενη μέρα. Ο Κουλιεράκης διαθέτει όλο το πακέτο του σύγχρονου στόπερ, θεωρώ πως ταιριάζει ιδανικά με τον Ρέτσο, ο οποίος κάνει συγκλονιστική σεζόν. Στα μπακ οι επιλογές είναι δεδομένες και ποιοτικές, γεμάτο το οπλοστάσιο που λέμε.

Για τον άξονα μπορούν να ειπωθούν πολλά, μας ταλαιπώρησε αρκετά στα προκριματικά αυτή η γραμμή, έγιναν πολλές προσπάθειες για να βρεθεί το κατάλληλο σχήμα, χωρίς επιτυχία είναι η αλήθεια. Στην πορεία εμφανίστηκε ο Τριάντης, ένα μεγάλο κορμί, το οποίο μπορεί τελικά να κάνει την δουλειά. Όσο περισσότερο παίζει, τόση άνεση αποκτά, έχει το μέγεθος για να κερδίζει τις μονομαχίες, είναι καλός και με την μπάλα. Μου έρχεται στη μνήμη ο καλός Παναθηναϊκός του Γιοβάνοβιτς, η ισορροπία του άξονα αποτέλεσε την αρχή του παντός. Από αυτό το σημείο θα ξεκινήσουμε για να βρούμε τις καλές τελικές που μας λείπουν τώρα και τις οποίες ζητάει κάθε προπονητής.

Ναι, η επόμενη σειρά φιλικών αγώνων θα μας δείξει αν όντως είναι σωστό το… διάβασμα που έχω κάνει. Κομβική η μεσαία γραμμή, αν βρούμε σιγουριά εκεί, τότε θεωρώ πως σύντομα θα χαμογελάσουμε ξανά. Δεν είναι αυθαίρετο συμπέρασμα αυτό, δεδομένα οι Καρέτσας, Τζόλης, Παυλίδης, Τεττέη, Δουβίκας και οι υπόλοιποι παίκτες του επιθετικού τρίτου, είναι αυτό που λέμε… πρώτης γραμμής. Ας μείνουμε σε αυτά για την ώρα, μην προτρέχουμε, εδώ είμαστε για να δούμε και να κρίνουμε τα επόμενα βήματα.