ΕΘΝΙΚΗ ΕΛΛΑΔΟΣ

Εθνική Ελλάδας: Οι διεθνείς δεν έχουν ανάγκη από “πατ, πατ” στην πλάτη – Μία είναι η υποχρεώση για τη γαλανόλευκη

Ο Κωνσταντίνος Καρέτσας
Ο Κωνσταντίνος Καρέτσας KLODIAN LATO / EUROKINISSI

Ο Ηλίας Καλλονάς γράφει για τους παίκτες της Εθνικής, οι οποίοι ούτε θέλουν, ούτε έχουν ανάγκη από παρηγοριά, αλλά οφείλουν να μετατρέψουν την ατομική top class ποιότητά τους, σε ένα top class σύνολο.

Το βράδυ της Δευτέρας (16/11) η Εθνική ομάδα θα ολοκληρώσει την πορεία της στο Nations League, στο Πανθεσσαλικό με αντίπαλο τη Σερβία. Το αν θα κριθεί ή όχι απόλυτα επιτυχημένη η πορεία της εξαρτάται απ’ τη θέση που εν τέλει θα πλασαριστεί στην τελική βαθμολογία.

Η 2η θέση θα σημαίνει πρόκριση στα playoffs του Nations League τον προσεχή Μάρτιο. Η 3η θα σημαίνει ότι επιτεύχθηκε ο πρωταρχικός/μίνιμουμ στόχος. Δηλαδή, η παραμονή στη League A που χάρη και στην εικόνα στα πρώτα 4 ματς μεταφράζεται και σε επικεφαλής ομίλου στην κλήρωση του Euro 2028. Ωστόσο, ό,τι κι αν συμβεί, το 7-0 από την Ολλανδία την περασμένη Παρασκευή είναι ένα αποτέλεσμα που θα επισκιάσει (σε τι βαθμό θα το δούμε) όσα είδαμε απ’ την Εθνική σε αυτά τα έξι παιχνίδια.

Ναι, προφανώς κι όταν ξεκινούσε το Nations League, ο στόχος ήταν οι έξι βαθμοί με τη Σερβία και να κυνηγήσουμε ό,τι καλύτερο απέναντι στις υπερδυνάμεις Γερμανία και Ολλανδία. Παρ’ όλα αυτά, η ίδια η ομάδα ήταν εκείνη που μας “έψησε”, που μας “καψούρεψε” με όσα κατάφερε τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο. Καλές εμφανίσεις, οκτώ βαθμοί, ιστορική νίκη επί της Γερμανίας και αήττητη σε τέσσερις αναμετρήσεις. Δεν είναι απλή υπόθεση και προφανώς δεν πετάγεται τίποτα στον κάλαθο των αχρήστων.

Το δεδομένο, όμως, είναι πως η εφτάρα από τους Οράνιε δεν μας προσγείωσε απλά στην πραγματικότητα, αλλά μας μούδιασε, μας σόκαρε, μας πλήγωσε βαθιά. Μας έκανε να επαναφέρουμε στο μυαλό μας μνήμες Οκτωβρίου 2025. Τότε που η Εθνική ηττήθηκε με 3-1 από τη Δανία και έχασε κάθε ελπίδα πρόκρισης στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026. Μία ήττα με κάτω τα χέρια. Απροετοίμαστη, ανέτοιμη, αδιάβαστη τότε. Απροετοίμαστη, ανέτοιμη και για κάποιους αδιάβαστη και τώρα, απέναντι στην Ολλανδία.

Έχουμε εξαιρετικούς παίκτες, έχουμε και απαιτήσεις

Δεν θέλουμε και δεν μπορούμε να περάσουμε τα ίδια. Κι αν τώρα, το διακύβευμα δεν είναι τόσο σημαντικό όσο τότε, αφού μία μη πρόκριση στην οκτάδα του Nations League δεν είναι τόσο οδυνηρή, η πίστη σε αυτή την Εθνική ομάδα και σε αυτούς τους ποδοσφαιριστές θα “τεσταριστεί” γι’ ακόμη μία φορά.

Και πλέον, δεν υπάρχουν “ναι μεν, αλλά”. Κι όχι από τον κόσμο ή τους δημοσιογράφους, αλλά απ’ τους ίδιους τους ποδοσφαιριστές. Δεν υπάρχει μισός παίκτης σε αυτή την Εθνική που να μην κατανοεί ότι οι δικαιολογίες τελείωσαν για όλους. Από τον Ηλία Κουτσουπιά που κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική σε αυτό το παράθυρο έως τον αρχηγό, Τάσο Μπακασέτα. Απ’ τον πρόεδρο της ΕΠΟ, Μάκη Γκαγκάτση μέχρι τον προπονητή, Ιβάν Γιοβάνοβιτς.

Διαθέτουμε μία πολύ καλή φουρνιά παικτών, επομένως θα έχουμε και υψηλές απαιτήσεις. Ναι, δεν έχουμε την ποιότητα στη μεσαία γραμμή που διαθέτουμε στην επίθεση, την άμυνα ή ακόμα και στο τέρμα. Αλλά αυτό δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία. Είπαμε, δικαιολογίες τέλος.

Οι Έλληνες διεθνείς δεν έχουν ανάγκη από “πατ, πατ” στην πλάτη. Ούτε το επιζητούν. Κι εμείς απ’ την πλευρά μας οφείλουμε να είμαστε αυστηροί (όπως είναι και οι ίδιοι με τον εαυτό τους), αλλά και δίκαιοι απέναντί τους. Ποτέ ξανά η Εθνική ομάδα δεν διέθετε τόσους top class παίκτες (και 2-3 world class, κατά την άποψή μου). Ποδοσφαιριστές που στέκονται στο υψηλότερο επίπεδο, ξεχωρίζουν, είναι πρωταγωνιστές στις ομάδες τους και αποκτώνται με δεκάδες εκατομμύρια. Αυτό, όμως, από μόνο του δεν αρκεί.

Στην εποχή του Γιοβάνοβιτς δεν υπάρχει… γκρι

Θα πρέπει οι top class παίκτες να γίνουν και top class ομάδα. Δεν είναι απλό. Κι έχει ενδιαφέρον να δούμε αν αυτό μπορεί να γίνει με τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς στην άκρη του πάγκου. Δεν είμαστε εμείς εκείνοι που θα το αποφασίσουμε, ούτε θα σηκώσουμε μπαϊράκι… επανάστασης. Ο δικός μας ρόλος είναι διαφορετικός και οφείλουμε να καταγράφουμε τα δεδομένα.

Μέχρι στιγμής, ο κ. Γκαγκάτσης έχει ξεκαθαρίσει σε όλους τους τόνους ότι εμπιστεύτεται απόλυτα τον Σέρβο τεχνικό. Και προφανώς πρέπει να αναλυθεί, όπως και την προηγούμενη φορά, η συνολική παρουσία της Εθνικής και όχι ένα μεμονωμένο -κάκιστο- ματς.

Μεγαλύτερο προβληματισμό, προσωπικά, μου προκάλεσε η αντίδραση στην ερώτηση για τον Μπάμπη Κωστούλα και η νουθεσία στον δημοσιογράφο για “καλύτερες ερωτήσεις”. Διότι ο κόουτς όλα αυτά τα χρόνια δεν μας είχε δείξει τέτοια δείγματα γραφής. Το αντίθετο. Προφανώς όλοι μπορούμε να έχουμε μία κακή στιγμή ή μία λάθος αντίδραση.

Το ζήτημα, όμως, που προκύπτει είναι πως στην εποχή του Γιοβάνοβιτς δεν υπάρχει… γκρι στα συναισθήματα. Είναι άσπρο ή μαύρο. Είτε θα ζήσουμε την ακραία ευτυχία με εμφανίσεις που ποτέ ξανά στο παρελθόν δεν είχαμε δει από την Εθνική ομάδα, είτε θα έχουμε ολική κατάρρευση σε κρίσιμα ματς που κρίνουν πράγματα και καταστάσεις.

Υπάρχει, λοιπόν, ένα θέμα που όλος ο οργανισμός της Εθνικής θα κληθεί το προσεχές διάστημα να απαντήσει. Διότι δεν έχουμε την άνεση να χάσουμε μία γενιά που διαθέτει όλα τα εχέγγυα να μετατραπεί από υπερταλαντούχα σε άκρως επιτυχημένη. Δικαιολογίες τέλος.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ