Εθνική Ελλάδας Μπάσκετ: Doha, we have a problem

Αυτός ο δικός μας “Πόλεμος των έξι ημερών” δεν άρχισε καλά και οι απώλειες είναι μεγάλες: δεν είναι ακόμη ολέθριες, αλλά προς τα εκεί πάει η δουλειά, στην απευκταία περίπτωση που η Εθνική εξακολουθήσει να περιφέρει αυτό το κακομούτσουνο πρόσωπο …

Έπειτα απ’ ό,τι συνέβη σήμερα στη Ρίγα οι αριθμοί έγιναν ακόμη πιο είναι σκληροί, αμείλικτοι και εφιαλτικοί: τέσσερις ήττες σε επτά ματς, τρεις απανωτές (κάτι που έχει ξαναματαγίνει στα “παράθυρα”, αλλά σπανίζει και στο ευρύτερο γίγνεσθαι της Εθνικής), πέμπτη θέση στην κατάταξη και να πώς η πρόκριση στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου κατέστη ακόμη πιο επισφαλής…

Το ιερό χρέος, οι πέντε τελικοί και το “Έγκλημα και Τιμωρία”

Τούτου δοθέντος, το δευτεριάτικο ματς κόντρα στην Ισπανία συνιστά κάτι πολύ περισσότερο από ένα ιερό χρέος νίκης: φέρει την ταμπέλα της αδήριτης ανάγκης για τη νίκη, μιας συνθήκης ζωής και θανάτου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται στην εξέλιξη των πραγμάτων, σε αυτή τη σειρά των πέντε τελικών που απομένουν.

Ασφαλώς, τη Δευτέρα στο Telekom Center Athens, θα φάει η μύγα σίδερο και το κουνούπι ατσάλι, αλλά όπως τα… καταφέραμε μέχρι στιγμής, η Εθνική θα ζοριστεί πολύ για να προλάβει το τρένο και να επιβιβασθεί έστω και στο τελευταίο βαγόνι του στο δρομολόγιο κατά Ντόχα μεριά.

“Έγκλημα και Τιμωρία“, κατά πως το έγραψε και ο άλλοτε συμπατριώτης των δημίων μας, ο Ρώσος Φιοντρόρ Ντοστογιέφσκι!

Η μαγαρισμένη Ρίγα και ο… Γιάννης!

Και σήμερα στη Ρίγα, όπου παρεμπιπτόντως μαγαρίσαμε τις ένδοξες και ιστορικές αναμνήσεις από το περυσινό EuroBasket, εγκληματήσαμε και τιμωρηθήκαμε…

Τόσα εγκλήματα που διαπράξαμε, θα μπορούσαν να γίνουν κι αυτά σίριαλ, σαν το φερώνυμο σίριαλ, που προβαλλόταν στον ΑΝΤ1 κατά τη διετία 1998-2000, όταν κατά σύμπτωση η Εθνική διήγε την εποχή των ισχνών αγελάδων…

Το ζητούμενο βεβαίως αυτή τη στιγμή είναι πόσα και ποια περιθώρια βελτίωσης έχει τούτη η χειμαζόμενη και εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα ομάδα στις 72 ώρες που απομένουν μέχρι το ματς με την Ισπανία και πώς μπορεί να καμουφλάρει καλύτερα τις εμφανείς αδυναμίες της…

Δεν λέω-αν και δεν θα ήταν κακή ιδέα-να επιστρατευθεί ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, αυτό θα έμοιαζε κιόλας με ανέκδοτο!

Το καθυστερημένο 10-0, η διαφορά, ο Διαμαντίδης και ο Παπαλουκάς

Συνηθίζω να επισημαίνω καλά και κακά νέα, αλλά φοβάμαι πως στην προκειμένη περίπτωση, τα πρώτα τα πήρε ο διάβολος και μας έμειναν αμανάτι τα δεύτερα, που συννέφιασαν ακόμη περισσότερο τον ουρανό μας…

Εάν πρέπει σώνει καλά να ξεχωρίσω κάτι που λαμβάνει θετικό πρόσημο, μέσα στη γενικότερη αποκαρδίωση, αυτό είναι η αντίδραση των τελευταίων τεσσάρων λεπτών, όταν με ένα σερί 10-0 η Εθνική μείωσε το σκορ από το 80-66 στο 80-76…

Εάν μάλιστα δεν βιαζόταν ο (μακράν κορυφαίος παίκτης της) Νίκ Καλάθης να εξαπολύσει ένα τρίποντο χωρίς τις καλύτερες προϋποθέσεις, ίσως πετυχαίναμε κιόλας μια επική ανατροπή που θα προκαλούσε ανατριχίλα στον Βασίλη Σπανούλη, στον Νίκο Ζήση και τον Δήμο Ντικούδη, φέρνοντας στο μυαλό τους τον ημιτελικό του EuroBasket του 2005 με τη Γαλλία στο Βελιγράδι και ακόμη περισσότερο τον προημιτελικό με τη Σλοβενία δυο χρόνια αργότερα στη Μαδρίτη, με τα θρυλικά καλάθια του Δημήτρη Διαμαντίδη και του Θοδωρή Παπαλουκά!

Περσινά ξινά σταφύλια, όμως: αυτή τη φορά το προσδόκιμο “θαύμα” έμεινε ημιτελές και από μια χαμένη παρτίδα, σώθηκε τουλάχιστον μια μικρότερη διαφορά, εάν κι εφόσον αυτή μέλλει να παίξει κάποιο ρόλο στην κατάταξη και δεν αποδειχθεί δώρον άδωρον.

Δεν, δεν, δεν και δεν συμμαζεύεται!

Από εκεί πέρα, σκότος και ζόφος!

Δεν αμυνθήκαμε όπως έπρεπε, δεν σουτάραμε καλά, δεν διαβάσαμε σωστά, δεν αντιπαραβάλαμε δύναμη στη δύναμη, ενέργεια στην ενέργεια και ταχύτητα στην ταχύτητα, δεν παίξαμε όπως απαιτούσαν οι ιδιάζουσες συνθήκες, δεν “κτυπήσαμε” τις αλλαγές των Ουκρανών στα σκριν, δεν “σημαδέψαμε” τον Ντμίτρο Σκαπίντσεφ, δεν αποφύγαμε τις πολλές ντρίμπλες, δεν αξιοποιήσαμε την «ουδετερότητα» της Ρίγας, δεν εκμεταλλευθήκαμετη σκιώδη παρουσία της πριμαντόνας των αντιπάλων μας (του Σβιάτοσλαβ Μιχάιλιουκ που σκόραρε 13 πόντους με 3/17 τρίποντα!) δεν, δεν, δεν και δεν συμμαζεύεται!

Η φιλοτιμία του Νικ και η πληγή από τα 6.75

Προχωρώ και σε επί πλέον διευθύνσεις και ονόματα…

• Τα τρίποντα παραμένουν μια ανοικτή και ανεπούλωτη πηγή, καθώς σήμερα βαρέσαμε πέντε παραπάνω από δίποντα (30) και βάλαμε εννέα, εκ των οποίων 3/6 την ανάγκην φιλοτιμίαν ποιούμενος, ο υποτιθέμενος χειρότερος σουτέρ της ομάδας, ο Νικ Καλάθης που αντιμετωπιζόταν, ως είθισται, με under στα pick n’ roll…
• Την ίδια στιγμή οι (υποτιθέμενοι) καλύτεροι σουτέρ έκαναν σούμα 8/25: 1/6 ο Βασίλης Τολιόπουλος, 1/4 ο Γιαννούλης Λαρεντζάκης, 2/7 ο Κώστας Παπανικολάου και 4/8 ο σχεδόν άσφαιρος στο πρώτο ημίχρονο, ευρισκόμενος κιόλας σε συνθήκες επιθετικής άμυνας και ασφυκτικής πίεσης, Τάιλερ Ντόρσεϊ,

Η εγχείριση πέτυχε, αλλά ο ασθενής τα κακάρωσε

• Τη στιγμή που πότε ο Όμηρος Νετζήπογλου, πότε ο Παναγιώτης Καλαϊτζάκης και πότε ο Νικ Καλάθης προσπαθούσαν να κάνουν δύσκολη τη ζωή του Μιχάιλιουκ, ο Άιναρς Μπαγκάτσκις έβλεπε να γενούν άλλα… κοκόρια του: ο πρωτάρης Μαξ Σούλγκα (4/5τρ.), ο Αλεξάντερ Κόβλιαρ (3/5) και ο Ιβάν Τκατσένκο που έμπηξε δυο απανωτές μαχαιριές στα σωθικά της Εθνικής από τις 45 μοίρες και έδωσε το έναυσμα για την αντεπίθεση των Ουκρανών μετά το διά χειρός Καλάθη προσπέρασμα μας (36-37). Εδώ όντως ισχύει το ότι “η εγχείριση πέτυχε, αλλά ο ασθενής τα κακάρωσε“!
• Στον αντίποδα των 22 ασίστ η Εθνική υπέπεσε σε 14 λάθη, ενώ “έφαγε” τέσσερις τάπες στην πρώτη περίοδο και 6/10 τρίποντο στο τρίτο δεκάλεπτο με αποτέλεσμα να βρεθεί πίσω με διψήφια διαφορά στο 32ο λεπτό και να αναγκασθεί να κυνηγάει χίμαιρες!

Το κάρφωμα στο κάρφωμα, η ελπίδα και ο… φονιάς

• Ακόμη κι όταν η ελληνική ομάδα προσαρμόσθηκε στις απαιτήσεις τους ματς και στους όρους που έβαζαν οι Ουκρανοί, η αντίσταση της υπήρξε βραχύβια και θνησιγενής: σκλήρυνε για μερικά λεπτά την άμυνα της και αντέδρασε, αλλά ουδέποτε κατάφερε να επιβάλει τον ρυθμό της, να ελέγξει τις καταστάσεις και να ασκήσει κυριαρχικά δικαιώματα.
• Αποκορύφωμα του ελλείμματος αυτοσυγκέντρωσης και χαλαρότητας υπήρξε η φάση που εκτυλίχθηκε στην πρώτη περίοδο, όταν οι Ουκρανοί με ένα σερί 9-0 μετέτρεψαν το 13-14 σε 22-14: τότε που μετά το κάρφωμα του Θανάση Αντετοκούνμπο οι λεγάμενοι μας κτύπησαν στο ψαχνό και στο αμέσως επόμενο κλικ απάντησαν ελόγου τους με κάρφωμα και and one από τον Αντρέι Βοϊναλόβιτς, απότοκο του φάουλ, που πρόλαβε να κάνει γυρίζοντας στην άμυνα ο ίδιος ο πρώην παίκτης των Μπακς!

Μ’ αυτά και μ’ εκείνα, με τούτα και με τ’ άλλα, εζυγίσθημεν, εμετρήθημεν και ευρέθημεν ελλιπείς: απομένουν βεβαίως άλλα πέντε ματς και-ως γνωστόν-η ελπίδα πεθαίνει τελευταία…

Ναι αυτή η ρουφιάνα επιζεί συχνά, αρκεί να μην τη σκοτώνουμε μόνοι μας και ύστερα ψάχνουμε ποιος είναι ο φονιάς!