Επειγόντως προπονητής

Πάλι καλά που ο Αντώνης Νικοπολίδης δεν εισηγήθηκε στον Μαρινάκη έξτρα πριν. Για την τεράστια προσπάθεια των ποδοσφαιριστών του Ολυμπιακού να αγωνιστούν κάτω από τόσο αντίξοες συνθήκες. Το γήπεδο, δηλαδή, να μην είναι σε καλή κατάσταση λόγω της χιονόπτωσης και να έχουν την επιβάρυνση της έξτρα διανυκτέρευσης το Σάββατο το βράδυ στην Κομοτηνή (και για να κρατήσει και τα μπόσικα, δεν παρέλειψε να ευχαριστήσει τον υπέροχο κόσμο του Ολυμπιακού για τη συμπαράσταση του). Όσο για τους δημοσιογράφους, επισήμαναν για μια ακόμα φορά με αφορμή το γκολ του Κοντρέρας, τη δουλειά που έχει γίνει στις στημένες φάσεις.

Τρίχες κατσαρές. Πάντα οι προπονητές κάνουν τα εύκολα δύσκολα και για ευνόητους λόγους. Πολύ περισσότερο ο Νικοπολίδης που είναι “προπονητής” δύο εβδομάδων. Δεν δικαιούνται, λοιπόν, να πανηγυρίζουν στον Ολυμπιακό για μια ακόμη καρμπόν-νίκη σε εκτός έδρας παιχνίδι. Με το φυματικό 1-0, είτε στο 86′ όπως την Κυριακή στην Κομοτηνή, είτε στο 96′ όπως τις προάλλες στη Λιβαδειά.

Ο Ολυμπιακός μπορεί να κρατάει το αήττητο, μπορεί να αύξησε τη διαφορά του από τον δεύτερο στους 14 βαθμούς, αλλά δεν βλέπεται με τίποτα. Και δεν βλέπεται από την αρχή της σεζόν: Όποιος βρει ένα καλό παιχνίδι του Ολυμπιακού, ένα παιχνίδι που έπαιξε σύμφωνα με τις δυνατότητες του και την τεράστια διαφορά δυναμικότητα από τους άλλους 15 του πρωταθλήματος, κερδίζει χρυσόν ωρολόγιον.

Άντε να πούμε ότι άξιζε το χειροκρότημα στο δεύτερο ημίχρονο του 4-0 του ΟΑΚΑ, όταν η ΑΕΚ είχε μείνει με δέκα παίκτες. Το καλό του 90λεπτο που είναι; Εκτός έδρας δεν υπάρχει ούτε ένα. Μέσα στο Καραϊσκάκης και με τους αντιπάλους να ξεχρεώνουν τις ποινές των ποδοσφαιριστών τους από κίτρινες, είχε εκλάμψεις και μόνο. Μπάλλα δεν έχει παίξει. Κι αν οι δημοσιογράφοι λένε και γράφουνε για τη δουλειά που έχει γίνει στα στημένα, ποια είναι η δουλειά στην ανάπτυξη του παιχνιδιού; Που είναι οι αυτοματισμοί; Αν παίζει ο Ιμπαγάσα, θα βγάλει κάποια προσωπική ενέργεια και έμπνευση. Όπως θα κάνει το κάτι παραπάνω όταν έχει τη μπάλα στα πόδια του ο Αμπντούν. Από εκεί και πέρα όλα γίνονται στο κουτουρού.

Σωστά έκανε ο Μαρινάκης και σφουγγάρισε τον Ζαρντίμ. Αν είναι να κερδίζουν οι ποδοσφαιριστές μόνοι τους τα παιχνίδια, οι προπονητές περισσεύουν. Κι έτσι όπως είναι ο Ολυμπιακός, κουτσά-στραβά θα το πάρει το πρωτάθλημα αήττητος. Και θα κάνει και ρεκόρ στη διαφορά βαθμών. Με τέτοια μπάλα, όμως, το Καραϊσκάκης αντί να γεμίζει, θα αδειάζει ακόμα περισσότερο. Ταυτόχρονα μέσα στο Φεβρουάριο έρχονται τα δύο παιχνίδια με τη Λεβάντε. Έτσι όπως είναι ο Ολυμπιακός δεν έχει μεγάλη τύχη για να περάσει στους “16”.

Για να μην πολυλογούμε, λοιπόν, η ανάγκη ενός κανονικού προπονητή είναι εκ των ουκ άνευ. Η συζήτηση που γίνεται ότι ο Νικοπολίδης έβαλε τον Μασάντο στη φυσική του θέση σαν δεκάρι και την ομάδα να μαρκάρει ψηλά, όπως περίπου επί-Βαλβέρδε, στερείται κάθε σοβαρότητας. Ο Νικοπολίδης μπορεί να έχει φάει τα γήπεδα με το κουτάλι, μπορεί να είναι άνθρωπος του ποδοσφαίρου, μπορεί τη μια μέρα να πήγε στον Ολυμπιακό και την άλλη να έγινε μέλος, μπορεί να είναι συμπαθής στον Βαγγέλη κι αγαπητός στον Σωκράτη, αλά νεράιδες που μεταμορφώνουν με το μαγικό ραβδάκι τους παλαίμαχους σε προπονητές, υπάρχουν μόνο στα παραμύθια. Όχι στην πραγματική ζωή και στο ποδόσφαιρο.

Ευθύς εξ αρχής, βέβαια, μετά την απόλυση-Ζαρντίμ άρχισαν να ψάχνουν στον Ολυμπιακό για κανονικό προπονητή. Και πολύ καλά κάνουν. Κι όσο το συντομότερο τον κλείσουν, τόσο καλύτερα. Όχι τόσο για να προλάβει τα δύο ματς με τη Λεβάντε, όσο για να αρχίζει να δουλεύει την ομάδα. Να κερδίσει τους επόμενους τρεις μήνες μέχρι το τέλος της σεζόν. Να κάνει την αξιολόγηση και το ξεσκαρτάρισμα του έμψυχου υλικού. Να βάλει τις βάσεις για την ομάδα της σεζόν 2013-14.

Επτά μήνες από πέρυσι τον Αύγουστο που η ομάδα παίζει μόνη της είναι αρκετοί. Ο Ολυμπιακός χρειάζεται επειγόντως προπονητή. Μόνο έτσι υπάρχει η προοπτική να αρχίσει σιγά-σιγά να ξαναγεμίζει το Καραϊσκάκης. Όταν η ομάδα θα αρχίζει να παίζει ποδόσφαιρο.