Εγγύηση για το μέλλον της ΑΕΚ η νοοτροπία του Νίκολιτς

Από τι αρχές του 2000 και για έναν χρόνο είχα την πιο χαλαρή επαγγελματική απασχόληση από τότε που ξεκίνησα στη δημοσιογραφία με ελεύθερα όλα τα Σάββατα.

Έτσι απόλαυσα σε πάρα πολλά ματς την ΑΕΚ του Ντούσαν Ίβκοβιτς των δύο Κυπέλλων Ελλάδος και του δεύτερου ευρωπαϊκού της ιστορίας της.

Εκτός από το ωραίο μπάσκετ εξίσου απολαυστικό ήταν και να παρατηρείς τον Ντούντα να κοουτσάρει.

Για τον λόγο αυτό, όπως και με τον Γιάννη Ιωαννίδη βέβαια, προσπαθούσα και συνήθως κατάφερνα να είμαι όσο πιο κοντά στον πάγκο της ΑΕΚ.

Αυτό που μου είχε κάνει την μεγαλύτερη εντύπωση παρατηρώντας τον Ντούντα ήταν οι αντιδράσεις του προς τους παίκτες.

Θυμάμαι σε ένα ματς κεκλεισμένων με τον Πανιώνιο για το Κύπελλο Ελλάδος, που όλα πήγαιναν στραβά, να έχει μια ηρεμία απίστευτη και να μην την χάνει παρότι ο χρόνος πέρναγε και η κατάσταση δεν έφτιαχνε για την ομάδα.

Σχεδόν δεν ακουγόταν η φωνή του παρά το άδειο γήπεδο, δεν υπήρξε ένα ξέσπασμα κι ας πήγαιναν τα πράγματα χάλια.

Απλά ανακάτευε την τράπουλα και έδινε με ηρεμία οδηγίες. Στο πολύ… τέλος η ΑΕΚ τα κατάφερε να γυρίσει το ματς, πήρε την πρόκριση και στο τέλος το Κύπελλο.

Το περίεργο, για εμένα τουλάχιστον, ήταν πως σε άλλα, εύκολα, παιχνίδια η συμπεριφορά του ήταν τελείως διαφορετική.

Μόλις οι παίκτες του επιχειρούσαν… show time και γινόταν κάποιο λάθος χτύπαγε το πόδι κάτω, αυτό το χαρακτηριστικό του με το τακούνι, και στη συνέχεια υπήρχε συνήθως αλλαγή και τρομερή ατομική κατσάδα.

Κι ας ήταν η ΑΕΚ 20-25 πόντους μπροστά. Μάλλον μόνο τότε. Προφανώς αυτή ήταν η στρατηγική του για να κρατάει την ισορροπία.

Η ομάδα του δεν απογοητευόταν αλλά και δεν ξέφευγε με αλαζονεία. Ήταν πάντα εκεί για να μην αφήσει το πράγμα να πάει στα άκρα ούτε από την μία ούτε από την άλλη πλευρά…

Εκεί στα τέλη Οκτωβρίου θυμήθηκα τον Ντούντα. Δεν είναι για αυτόν το άρθρο ενόψει… Final 4. Eίναι για τον Μάρκο Νίκολιτς, λίγες μέρες μετά το πρώτο του πρωτάθλημα στην Ελλάδα.

Στην πρώτη του χρονιά στην ΑΕΚ. Μια σεζόν σαν σε ταινία που το μεγάλο αουτσάιντερ περνάει το ένα μετά το άλλο τα φαβορί και στο τέλος… εξαφανίζεται προς το νήμα και την δόξα.

Εκεί στα τέλη Οκτωβρίου – αρχές Νοεμβρίου τίποτα δεν έδειχνε τι θα γίνει τον Μάιο.

Η ΑΕΚ έχασε πρώτη φορά στο Τσέλιε, μετά από τον ΠΑΟΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια, στο “Γ. Καραϊσκάκης” και κερασάκι στην τούρτα η νίκη στις καθυστερήσεις στην Ηλιούπολη.

Η αμφιβολία άρχισε να εξελίσσεται σε αμφισβήτηση

Ο μόνος που έδειχνε ήρεμος, σε βαθμό ανησυχητικό για κάποιους, ήταν ο Μάρκο Νίκολιτς.

Σίγουρα δεν μπορείς να καταλάβεις με τον ίδιο τρόπο έναν κόουτς του ποδοσφαίρου σε σχέση με το μπάσκετ παρατηρώντας την ώρα του αγώνα.

Όμως ακούγοντας live ή διαβάζοντας τις δηλώσεις του Νίκολιτς μετά από αυτά τα παιχνίδια, νόμιζες πως όσο χειροτέρευαν τα πράγματα αυτός τα έβλεπε καλύτερα.

Μετά το “Γ. Καραϊσκάκης” δήλωσε πως με εξαίρεση το αποτέλεσμα η ομάδα πήγε καλά και στην Ηλιούπολη ότι η ομάδα του έπαιξε τον αντίπαλο, τελευταίο στη Super League 2, μονότερμα!

Πολλοί έλεγαν πως μας δουλεύει, άλλοι πίστευαν πως αποκλείεται να επέλθει ανάκαμψη, αφού ο προπονητής δείχνει ευχαριστημένος με αυτά που βλέπει.

Εγώ θυμήθηκα τον Ντούντα εκείνο το απόγευμα με τον Πανιώνιο.

Όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά, ο Νίκολιτς με τις δηλώσεις του πέρασε ένα μήνυμα στην ομάδα πως δεν είναι τόσο χάλια όσο φαίνονταν και παράλληλα επεδίωξε να τραβήξει πάνω του τις συζητήσεις και το κράξιμο με αυτές τις… περίεργες δηλώσεις.

Ήξερε πολύ καλά τι έβλεπε.

Όμως πίστευε στην ομάδα του και στους παίκτες του κι ας ψαχνόταν ακόμη όπως παραδέχτηκε στην τελευταία συνέντευξη τύπου μετρώντας τα παιδιά του σε όλες τις καταστάσεις.

Καλές και κακές, εύκολες και δύσκολες.

Από την Ηλιούπολη και μετά η ΑΕΚ δεν κοίταξε πίσω

Σκόνταψε κάποιες φορές, όπως με τον επώδυνο, αλλά δίκαιο αποκλεισμό από τον ΟΦΗ, όμως η βελτίωση ήταν συνεχόμενη με αποκορύφωμα τα playoffs που έκανε περίπατο.

Όλο αυτό το διάστημα που η ομάδα ανέβαινε δεν ακούσαμε μετά από μεγάλες νίκες έναν προπονητή σε πελάγη ευτυχίας.

Το αντίθετο. Πάντα προσγειωμένος και πάντα προσηλωμένος στο επόμενο παιχνίδι.

Οπότε έβρισκε ευκαιρία, γινόταν αυστηρός και έστελνε μηνύματα πως κανένα παιχνίδι δεν είναι εύκολο και τίποτα δεν έχει τελειώσει.

Και όταν τελείωσε κατάφερε με πλύση εγκεφάλου, δημόσια αλλά πολύ περισσότερο εσωτερικά, να κρατήσει την ομάδα σε υψηλότατο επίπεδο απέναντι στους δύο πληγωμένους ανταγωνιστές της που καίγονταν και οι δύο να νικήσουν την πρωταθλήτρια.

Κι έτσι έκλεισε το πρωτάθλημα διατηρώντας το απίστευτο αήττητο σερί που ξεκίνησε από εκείνο το βράδυ στο Φάληρο, όταν η δήλωση του έγινε αντικείμενο ακόμη και χλευασμού από κάποιους.

Αυτό το χαρακτηριστικό του προπονητή της ΑΕΚ αποτελεί και την μεγαλύτερη εγγύηση για την επόμενη μέρα

Η ΑΕΚ θα συνεχίσει προσγειωμένη με μοναδικό στόχο την καθημερινή βελτίωση. Το μεγαλύτερο μυστικό του πρωταθλητισμού…