Ένας χρόνος από την πτώση της χούντας στον Άρη

“Η πλειοψηφία αποφασίζει”, μας μάθανε εδώ, στο “λίκνο της Δημοκρατίας”. Κι εμείς στον Άρη είπαμε να το τραβήξουμε απ’ τα μαλλιά το θέμα, ξεχνώντας να βάλουμε φρένο στην πλειοψηφία εκείνη που είχε βαλθεί να μας επιβάλλει με το “έτσι θέλω” την αγριότητα, τον ψευτοτσαμπουκά και την ηλιθιότητά.

Επί σειρά ετών, η “πλειοψηφία των παχύδερμων” αξίωνε ένα ισοπεδωτικό τουμπεκί ψιλοκομμένο. Νόμιζε πως το ψευτοδημοκρατικό άλλοθι της Λέσχης δίνει το δικαίωμα να αποφασίζει και να πράττει φασιστικά. Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή…

Από την επανάσταση στο πιο εξουσιαστικό πράγμα που υπήρξε

Μια φορά και ένα καιρό, ήταν μια χούφτα καλοί επαναστάτες. Αγνοί και αντιεξουσιαστές. Η οργή τους πήρε διαστάσεις εξέγερσης, αφενός γιατί η ανυπαρξία των διοικούντων ήταν μνημειώδης αφετέρου διότι οι δημαγωγοί είχαν έμφυτο ταλέντο στην προπαγάνδα.

Το κρίσιμο σημείο που η επανάσταση έγινε οχλοκρατία ήταν όταν, στις συνειδήσεις του κόσμου, το πλειοψηφικό ρεύμα ταυτίστηκε με το δίκαιο και το σωστό. Στο οποίο όλοι, φυσικά, έπρεπε να “πάνε πάσο” καθώς ήταν σχεδόν θεόπνευστο. Ευλογημένο από τον “Πάπα” και, ως εκ τούτου, αδιαπραγμάτευτο!

Λόγω της οργανωμένης παραπληροφόρησης, οι μετριοπαθείς φίλαθλοι πείστηκαν ότι η “επαναστατική πλειοψηφία” έχει την ευχέρεια και τη “δημοκρατική” νομιμοποίηση να επεμβαίνει στο δικαίωμα της άποψης. Να την τροποποιεί όπως γουστάρει, να τους την στερεί ή να επιχειρεί να την καταπιεί και να την εντάξει στους κόλπους της.

Αυτό το πλειοψηφικό ρεύμα έφερε τον πράσινο περαστικό καπετάνιο στην εξουσία. Τον προστάτευε, του επέτρεπε να διοικεί άτυπα και τον έκρυβε πίσω από τους εκάστοτε “προέδρους μαριονέτες”. Την ίδια στιγμή σπίλωνε συνειδήσεις, εκφόβιζε τη σιωπηρή μειοψηφία και εξουσίαζε οποιονδήποτε ασχολούνταν με τον σύλλογο.

Όταν “στράβωνε” η κατάσταση αποκεφαλιζόταν οι “πρόεδροι μαριονέτες” και επιτρεπόταν στον πράσινο περαστικό καπετάνιο να συνεχίσει το επικερδές ταξίδι, με διαφορετικούς “μπροστινούς”. Στην υγειά των πλειοψηφικών κοροΐδων…

Πάνω από το “Εγώ μου”, δεν υπάρχει τίποτα

Για τους εγκέφαλους της λαϊκής δικτατορίας ίσχυε ένα θέσφατο: “αλήθειες υπεράνω του Εγώ μου δεν υπάρχουν. Διότι, πάνω από το Εγώ μου, δεν υπάρχει τίποτα”. Αν ο Άρης είναι μία κοινωνία ανθρώπων και όχι μια συνάθροιση από Εγώ, τότε ο Άρης δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την Ηθική, πάνω στην οποία πρέπει να στηρίζεται. Γι’ αυτό, ο Άρης και Εγώ είμαστε εχθροί. Διότι, απλούστατα, Εγώ είμαι ο Άρης.

Με αυτή την επικίνδυνη νοοτροπία συνδιοικούσαν υπόγεια. Στην πραγματικότητα, δεν τους ενδιέφερε το καλό της ομάδας. Δε θυσιάζονταν γι’ αυτό. Απλά, το χρησιμοποιούσαν για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους. Με την πάροδο του χρόνου, ίδρυσαν στη θέση του Άρη το μαυσωλείο του δικού τους Αρχηγείου. Ενός καφενέ που είχε μετατραπεί σε στέκι διοικητικών εντολοδόχων, οι οποίοι έπαιρναν τον χρησμό και εκτελούσαν τις διαταγές χωρίς δεύτερη κουβέντα. Κάπως έτσι καταστράφηκε το σωματείο.

Μνημείο στον “Άγνωστο Αλήτη”

Ένα τόσο σάπιο καθεστώς καταρρέει με την πρακτική του “οφθαλμών αντί οφθαλμού”. Στην προκειμένη περίπτωση, οι ολιγάρχες την πάτησαν από τους “πιτσιρικάδες μούτσους” που οι ίδιοι ανέθρεψαν για να “κόβουν τις γλώσσες” των αντιφρονούντων.

Τους “έριξαν” αυτοί που θεωρούνταν… “αλήτες και ελεγχόμενοι”. Οι “Άγνωστοι Εξαπατημένοι” που, εν αγνοία τους, αποτελούσαν το βρώμικο παρακράτος του καθεστώτος. Είναι οι ίδιοι “αλήτες” που απελευθέρωσαν την Ελλάδα το 1821 και έριξαν τις χούντες ανά την υφήλιο.

Οφείλω να συγχαρώ τους “Άγνωστους Αλήτες” του Άρη. Θέλω να τους ευχαριστήσω, διότι έκαναν πράξη την ευχή κάθε νοήμονα φιλάθλου. Σε αυτούς τους “αλήτες” χρωστάμε την απελευθέρωση του συλλόγου. Το χρωστούσαν, όμως, κι αυτοί στον ίδιο τους τον εαυτό. Για να εξαγνίσουν τις αμαρτίες του παρελθόντος…

Ποτέ ξανά, με κανένα προσωπείο

Η μαύρη ιστορία πρέπει να δώσει ένα μάθημα στους φιλάθλους. Απαγορεύεται να ξαναδεχτούν πίσω τους επικίνδυνους ολιγάρχες. Ίσως επιχειρήσουν να επανέλθουν προσφέροντας πλαστικό χρήμα και σωτήριες λύσεις. Ίσως εμφανιστούν με διαφορετική μάσκα, εκπροσωπούμενοι από άφθαρτους τεχνοκράτες και σοφιστές. Ίσως συνεχίσουν την προπαγάνδα τους δια μέσου…”κίτρινων” blogspots, ώστε να προωθήσουν εκβιαστικά διλλήματα για το μέλλον της ομάδας.

Ο διάβολος έχει πολλά πρόσωπα. Μπορείς, όμως, να τον αντιληφθείς και να τον στείλεις στην πυρά. Ποτέ ξανά στον Άρη η χούντα του Εγώ. Το οφείλουμε στον εαυτό μας και στους “Άγνωστους Αλήτες” που λύτρωσαν την ομάδα.

O Γιάννης Ιωαννίδης συνεργάζεται με το Sport24.grκαι αρθρογραφεί στο overlap.gr