Ελληνόπουλα σαν τον Τόμιτς

Οι Έλληνες πολιτικοί αρνούνται να συμβιβαστούν με ην πραγματικότητα. Ούτε από το Μνημόνιο παίρνουν χαμπάρι, ούτε από την Τροία, ούτε από άλλο τίποτα.

Επιμένουν να ζουν στον δικό τους κόσμο. Σε μια εικονική πραγματικότητα. Όχι μόνο αρνούνται να λύσουν τα προβλήματα αλλά τα αγνοούν κι από πάνω.

Έχουν την αίσθηση ότι κάθε μέρα είναι Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά. Γι αυτό κάνουν συνέχεια ευχές. Κι έχουν την εντύπωση, μάλιστα, ότι αυτή ακριβώς είναι η δουλειά τους. Να ξυρίζονται, να φοράνε κουστούμι και γραβάτα και να μεταφέρονται με το κρατικό αυτοκίνητο μέσω των οδηγών τους και να κάνουν δηλώσεις.

Δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση ο Γιάννης Ιωαννίδης. Θα μπορούσε ίσως κάποιος να περιμένει ότι σε αυτή τη δεύτερη θητεία του θα ήταν κάπως προσεκτικός. Φευ. Ο λαός το έχει πει με πέντε λέξεις: “Ο λύκος κι αν εγέρασε”. Είναι πλέον αργά γι αυτόν να αλλάξει. Φόρεσε λοιπόν τα καθαρά και σιδερωμένα ρούχα, το χαμόγελο που πρέπει να συνοδεύει κάθε πολιτικό κι έβγαλε λόγο στη κλήρωση του πρωταθλήματος της Σουπερλίγκας.

Σαν άνθρωπος του αθλητισμού δεν αρκέστηκε σε γενικολογίες. Μίλησε ντόμπρα και σταράτα, όπως αρμόζει άλλωστε στον χαρακτήρα του: “Ας σταματήσουμε επιτέλους να κουβαλάμε ξένους παίκτες. Οι ομάδες θα πρέπει να δουλέψουν σοβαρά με τα παραδείγματα που δίνουν οι ομάδες από την Ισπανία και την Αγγλία. Δηλαδή πρέπει να δουλεύουν με τα φυτώρια. Πρέπει κάποια στιγμή να εμπιστευτούμε τους Έλληνες ποδοσφαιριστές”.

Δεν είναι χαρτογιακάς

Υπενθυμίζω ότι ο Ιωαννίδης δεν είναι κανένας χαρτογιακάς. Έχει μεγαλώσει, έχει ανδρωθεί μέσα στα γήπεδα. Σαν αθλητής κατ’ αρχήν, σαν προπονητής στη συνέχεια. Δεν είναι κανένας ουρανοκατέβατος στον χώρο. Διαβάζοντας, λοιπόν, αυτά που είπε είναι σα να ακούς ένα προαγωγό να βγάζει λόγο για τις βλαβερές συνέπειες της πορνείας.

Τι έχει κάνει δηλαδή ο Ιωαννίδης για τους Έλληνες μπασκετμπολίστες για να δίνει συμβουλές ότι πρέπει να εμπιστευτούμε τους Έλληνες ποδοσφαιριστές;

Όταν ήταν στον Άρη τη δεκαετία του 80 κάθε ομάδα είχε δικαίωμα για ένα μόνο ξένο. Ο Ιωαννίδης που τόσο όψιμα ανακάλυψε τον Έλληνα αθλητή, βάφτιζε Έλληνες τον Μισούνοφ και τον Σούμποτιτς. Στον Ολυμπιακό, στη συνέχεια, εμπιστευόταν “ελληνόπουλα” σαν τον Τόμιτς, τον Τάρλατς και τον Νάκιτς. Κι αυτοί οι αχάριστοι της πρώην ενιαίας Γιουγκοσλαβίας ούτε μια ευχαριστήρια επιστολή δεν του έστειλαν για τη βελτίωση των αθλητών τους.

Στην ΑΕΚ, όταν πλέον με τους κοινοτικούς είχε ανοίξει η αγορά, έψαχνες να βρεις Έλληνα παίχτη στην δωδεκάδα με το φανάρι. Τα ίδια και χειρότερα στην δεύτερη θητεία του στον Ολυμπιακό. Τον Ιωαννίδη, σαν προπονητή, ένα πράγμα τον ενδιέφερε μόνο. Να κερδίζει. Να κερδίζει με κάθε τρόπο και κάθε μέσο. Αν, λοιπόν, σαν προπονητής έχεις αυτό τον βίο κι αυτή την πολιτεία δεν δικαιούσαι δια να ομιλείς, όπως είχε πει ο συγχωρεμένος ο Κουτσόγιωργας. Εκτός αν κάνεις την αυτοκριτική σου. Αν αναγνωρίσεις τις λάθος επιλογές σου σαν προπονητής, έχεις το δικαίωμα να δίνεις συμβουλές περί του αντιθέτου, σήμερα σαν Υπουργός.

Στα σόσιαλ μήντια…

Εύλογες λοιπόν οι αντιδράσεις και στα αποκαλούμενα σόσιαλ-μήντια. Οι δημοσιογράφοι δεν θέλησαν τον σχολιάσουν. Τα σαΐνια όμως στο Τουίτερ τον πήραν στο βραστό. Το προφίλ του “μακεδονομάχου” που έχει θελήσει να χτίσει ο Ιωαννίδης δεν περνάει παντού. Όταν πριν τις τελευταίες εκλογές έλεγε ότι είμαι ακόμη Μακεδόνας και ότι η πατρίδα μου η Γευγελή δεν έχει απελευθερωθεί ακόμη” κάποιος σταυρούς τσίμπησε. Πάλι καλά που δεν είπε σαν τον Άνθιμο (στο κήρυγμα) ότι με πέντε αεροπλάνα και δέκα τανκς “τα πήραμε τα Σκόπια”. Άλλωστε με την ίδια πατέντα ο Ψωμιάδης έχει κατσικωθεί στην καρέκλα του Νομάρχη.

Για κάθε έναν που τσιμπάει, όμως, υπάρχουν άλλοι δέκα που με τέτοιους τύπους σπάνε πλάκα. Ειδικά σήμερα. Όταν στην Ελλάδα ευημερούσαν οι αριθμοί, το δούλεμα πέρναγε. Σήμερα τέτοιοι τύποι έχουν ημερομηνία λήξεως. Είναι πλέον μιας χρήσεως. Αναλώσιμοι. Υπουργοί μιας θητείας. Που βρίσκονται πλέον Διαμαντοπούλοι, Παπαουτσήδες, Ευθυμίου, Γερουλάνοι και τόσοι άλλοι; Σπίτια τους. Κι αν έμεναν σε πολυκατοικίες και όχι μονοκατοικίες δεν θα τους χαιρέταγε ούτε ο θυρωρός τους.

Στις τελευταίες μέρες της Πομπηίας που ζεί η Ελλάδα μόνο κάτι πολιτικοί σαν τον Ιωαννίδη έχουν την διάθεση να λένε αμπελοφιλοσοφίες με το αζημίωτο. Να πληρώνονται για το αυτονόητο: Ο καθένας μπορεί να πει για την ανάγκη να εμπιστευτούμε τους Έλληνες αθλητές. δεν χρειάζεται να εισπράττει μισθό υπουργού για να το πει.

Ας αφήσουμε ήσυχο τον κ.Ιωαννίδη. Άλλωστε έχει πολύ σοβαρότερα θέματα με τα οποία ασχολείται. Όπως το πως θα σώσει τον Άρη. Είτε με την ένταξή του στο άρθρο 99, είτε με τη ρύθμιση των χρεών. Ούτε στο χειρότερο εφιάλτη του δεν θα μπορούσε να το περιμένει αυτό. Ότι επί των ημερών του σαν υφυπουργός αθλητισμού θα πέσει ο Άρης στην Β Εθνική. Η ΑΕΚ, λοιπόν, ο ΟΦΗ και ο Πανιώνιος που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα ας κάνουν τον σταυρό τους, να έχει ο Θεός τον Ιωαννίδη καλά. Κάτι θα σκεφτεί. Κάτι θα κάνει. Και μαζί με τον Άρη να σωθούν κι όλοι οι άλλοι μαζί.