Έκαναν την κρίση ευκαιρία

Το σλόγκαν σ’ αυτά τα τρία χρόνια του Μνημονίου, λέει “κάνε την κρίση ευκαιρία”. Μην κάθεσαι δηλαδή με σταυρωμένα τα χέρια. Μην περιμένεις να βρεις δουλειά. Δεν θα βρεις ποτέ. Βάλε το μυαλό σου να δουλέψει. Ενεργοποιήσου. Κάνε κάτι.

Θέλω να πω λοιπόν, ότι όλα αυτά δεν είναι υπερβολές. Σαχλαμάρες. Ούτε ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας. Όποιος σπάσει το κεφάλι του και βάλει τον κώλο του κάτω, θα τη βρει την άκρη. Κι όχι για ένα ξεροκόμματο. Θα βρει την άκρη, σε σημείο να πιάσει την καλή. Θα τη νικήσει την κρίση.

Έχουμε λοιπόν δίπλα μας, τέτοια λαμπρά παραδείγματα. Από το χώρο της πολιτικής. ου δεν είναι ένας και δυο μάλιστα. Είναι πολλοί περισσότεροι. Είδαν την κρίση και το Μνημόνιο σαν ευκαιρία, την έπιασαν από τα μαλλιά και είδαν την καριέρα τους να εκτινάσσεται.

Πρώτος και καλύτερος ο Αντώνης Σαμαράς. Δεν ήταν κανένα κορόιδο, όσο ήταν στην αντιπολίτευση, να λέει αυτά που λέει σήμερα. Παμπόνηρος, σαν κάτω από τ’ αυλάκι άλλωστε, σήκωσε τη σημαία της αντιμνημονιακής επανάστασης. Πήρε σβάρνα τα Ζάππεια, το ένα μετά το άλλο. Ζορίστηκε λίγο, κουράστηκε, χρειάστηκε να γίνουν δυο εκλογές, αλλά τελικά τα κορόιδα για να τον ψηφίσουν, τα βρήκε και τα έψησε. Έγινε πρωθυπουργός. Για να κάνει τα ίδια που έκανε ο Γιωργάκης.

Όπως είπαμε όμως, δεν είναι ο μόνος. Είχε προηγηθεί ο Παπαδήμος. Ο άνθρωπος, που μαζί με τον Σημίτη, μαστορέψανε τα στοιχεία για να μπει η Ελλάδα στην ΟΝΕ. Αξιοποίησε τις γνώσεις του, την εμπειρία του, τις γνωριμίες του σε Ευρώπη και Αμερική, την εμπιστοσύνη που του έχει η αγορά. Πήρε το αεροπλάνο, ήρθε στην Ελλάδα κι ορκίστηκε πρωθυπουργός. Αυτός κι αν άρπαξε την ευκαιρία από τα μαλλιά. Μέχρι που άλλαξε επάγγελμα. Από τραπεζίτης, πολιτικός.

Δεν τελειώνουν όμως εδώ οι λαμπρές καριέρες. Υπάρχει και συνέχεια. Ο τρίτος που ετοιμάζεται για πρωθυπουργός κι έχει ράψει ήδη το κοστούμι, είναι ο Τσίπρας. Αν ήταν δυνατόν βέβαια, θα φόραγε ζιβάγκο για να αντιγράψει 100% τον Ανδρέα Παπανδρέου. Όχι μόνο στα συνθήματα και στην παροχολογία. Και κομμάτια να γίνει, τη δεκαετία του ’80 λεφτά υπήρχαν. Μπορούσε η Ελλάδα να ζητήσει και να βρει δανεικά για να τα ξεσκίσουν στη συνέχεια οι κομματικές συμμορίες. Ο Τσίπρας πού θα τα βρει; Αυτό όμως δεν έχει καμία σημασία. Αυτό που μετράει, είναι ν’ αρπάξει την ευκαιρία και να γίνει πρωθυπουργός.

Την καλή έχει πιάσει επίσης και ο Μιχαλολιάκος. Πού να περίμενε όλος αυτός ο συρφετός της Χρυσής Αυγής ότι θα έφταναν να γίνουν τρίτο κόμμα. Άρπαξαν όμως την ευκαιρία της κρίσης. Βαράνε στο ψαχνό τους μετανάστες, δίνουν τρόφιμα στα συσσίτια, περνάνε τις γριές στο απέναντι πεζοδρόμιο στον Άγιο Παντελεήμονα. Αυτού του είδους η πολιτική περνάει τη σήμερον ημέρα. Κι αυτή εφαρμόζουν. Κι αν βρει εύκαιρη για δεύτερη φορά την Κανέλλη ο Κασιδιάρης, να της ρίξει ένα ακόμα χαστούκι, η Χρυσή Αυγή θα ξεπεράσει στις επόμενες εκλογές το 20%.

Γάτος στο να εκμεταλλευθεί την ευκαιρία της κρίσης ήταν και ο Κουβέλης. Η ΔΗΜΑΡ, όχι μόνο μπήκε στη Βουλή, αλλά και στην κυβέρνηση. Η Αριστερά της ευθύνης δεν διόρισε με τη σέσουλα τους δικούς της στον κρατικό μηχανισμό. Στο περίφημο 4-2-1 της συγκυβέρνησης. Τέσσερις της ΝΔ, δύο του ΠΑΣΟΚ κι ένας της ΔΗΜΑΡ. Και παρά το γεγονός ότι η ΔΗΜΑΡ αποχώρησε από την κυβέρνηση, οι αριστεροί της ευθύνης έχουν κατσικωθεί και δεν αφήνουν με τίποτα τα πόστα στα συμβούλια, στους οργανισμούς και στον κρατικό μηχανισμό. Τεράστια ευκαιρία για την πάρτη τους η κρίση.

Όπως και για τον πλέον δεινό και ικανό παίκτη του Χρηματιστηρίου, που ακούει στο όνομα Πάνος Καμμένος. Έβαλε τις φωνές κατά του Μνημονίου, έφτιαξε κόμμα, μπήκε στη Βουλή και στο κλαμπ των πολιτικών αρχηγών. Αλλά και σε επίπεδο στελεχών. Τι ήταν πριν την κρίση ο Βορίδης κι ο Γεωργιάδης; Ο ένας πρώην πατενταρισμένος φασίστας κι ο άλλος ένας γραφικός τηλεβιβλιοπώλης. Και ταυτόχρονα, για να μην τους αδικούμε, βουλευτές. Βρήκε την ευκαιρία να μπει ο Καρατζαφέρης στην κυβέρνηση Παπαδήμου, τη χωθήκανε κι αυτοί κι έγιναν Υπουργοί.

Δεν σταμάτησαν όμως εκεί. Είδαν ότι το παραμύθι του ΛΑΟΣ είχε ημερομηνία λήξεως και την κάνανε λος πούλος. Μεταγραφή στη Νέα Δημοκρατία, ξανά-μανά ο σύζυγος της Μανωλίδου Υπουργός. Τον Βορίδη, επειδή ο Σαμαράς τον υπολογίζει και τον φοβάται στην κούρσα της διαδοχής, τον άφησε στην απέξω και δεν τον έκανε Υπουργό. Αν ήταν κορόιδο όμως ο Μάκης, θα είχε μείνει στο ΛΑΟΣ και θα είχε εξαφανισθεί. Άλλη ευκαιρία για να χωθεί στη Νέα Δημοκρατία, χωρίς να απαρνηθεί το χουντικό παρελθόν του, δεν θα μπορούσε να ξαναβρεί. Από το περιθώριο του Καρατζαφέρη, στην κεντρική πολιτική σκηνή. Κι άρπαξε την ευκαιρία από τα μαλλιά.

Ακόμα και σε επίπεδο του κατώτερου πολιτικού προσωπικού. Θα είχε βγει βουλευτής ο Γιώργος Πάντζας, αν δεν είχε κάνει την κρίση ευκαιρία; Κι άντε να συνέχιζε να παίζει στο θέατρο σ’ αυτήν την ηλικία. Ή μήπως θα είχε εκλεγεί προ κρίσης ο Στάθης Παναγούλης; Το Μνημόνιο, μέχρι και τη Ρεπούση έβαλε στη Βουλή. Ιδού, λοιπόν, πως μια σημαντική μερίδα του πολιτικού κόσμου έκανε την κρίση ευκαιρία. Μόνο το ΠΑΣΟΚ καταστράφηκε και το ΚΚΕ, που δεν τάζει τίποτα, μένει στάσιμο. όλοι οι άλλοι έχουν βγει κερδισμένοι. Ο μοναδικός κλάδος, που έκανε την κρίση στην Ελλάδα ευκαιρία, είναι οι πολιτικοί. Χάρις βέβαια στους λακαμάδες που τους ψηφίζουν.