Έγιναν οι ποδοσφαιριστές άλογα

Όλα αυτά τα χρόνια, σχετικά με όσα συμβαίνουν στα ελληνικά γήπεδα, έχουν γραφτεί χιλιάδες σελίδες. Αμέτρητες. Από τις κουταμάρες των πολιτικάντηδων, τύπου Γιάννη Ανδριανού, ότι θα “πρέπει να επιστρέψουν οι οικογένειες στα γήπεδα”, μέχρι τις διαπιστώσεις των ευαίσθητων δημοσιογράφων, που αφού κατακεραυνώνουν τους “ανεγκέφαλους”, σημειώνουν πως δεν πάει άλλο. Και στηλιτεύουν τους διαιτητές, την ΕΠΟ και την Σουπερλίγκ.

Όπως τώρα, με αφορμή τα γεγονότα στο Βικελίδης. Και τίποτα βέβαια να μη γίνεται. Να διορθώνεται, δηλαδή. Αντίθετα να επαναλαμβάνονται τα ίδια και τα ίδια. Θυμάμαι σε μια ανάλογη περίπτωση τι είχα γράψει μεταξύ σοβαρού και αστείου: Πρώτο να απαγορευτεί να παρακολουθούν τα ματς το ποδοσφαίρου στην Ελλάδα, όσοι είναι κάτι των 18 χρονών. Όπως γίνεται, θεωρητικά, με το αλκοόλ.

Να αρχίσει να πηγαίνει ο πατέρας το παιδί από έξι οκτώ χρονών στο γήπεδο για ποιο λόγο; Για να κούει την εξέδρα να λέει “γαμιέται ο Θρύλος κι ο Πειραιάς”; Μόλις γίνει δέκα-δώδεκα, θα φωνάζει με όλη του τη δύναμη “γαμιέται ο ΠΑΟΚ και η Θεσσαλονίκη” . Στα δεκαπέντε θα ρίχνει καπνογόνα στον αντίπαλο τερματοφύλακα και μολότοφ στους μπάτσους. Στα 18 μπορεί να έχει μπλέξει σε κάνα χοντρό τσαμπουκά, να τον έχουν αρπάξει και να τον έχουνε κλείσει μέσα και τα αλάνια να έχουνε σηκώσει πανό για πάρτη του: “Κουράγιο Γιώργο“.Το μόνο, που κερδίζει, όποιος παίρνει το παιδί του στο γήπεδο είναι να το εξοικειώνει με την αλητεία.

Το δεύτερο που είχα γράψει ήταν να απαγορευτεί να μεταδίδονται τα παιχνίδια των ελληνικών ομάδων από την τηλεόραση. Μόνο σε μαγνητοσκόπηση, ή αργά μετά τα μεσάνυχτα όπως γινόταν, στην αρχή, με τις τσόντες.

Ακριβώς να μην εξοικειώνονται οι νέοι με αυτό το θέαμα. Κι έχουν την εντύπωση ότι αυτό που παίζεται στα ελληνικά γήπεδα είναι ποδόσφαιρο. Αντίθετα θα έχουν τη δυνατότητα να βλέπουν ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Κι όταν γίνουν 18 χρονών και ενηλικιωθούν θα έχουν το δικαίωμα επιλογής.

Ποδόσφαιρο όπως ιππόδρομος

Όπως όμως είναι στο αβέρτο και στο ελεύθερο το ελληνικό ποδόσφαιρο, είτε στρα γήπεδα, είτε στην τηλεόραση, για τα μικρά παιδιά, είναι σα να τους δίνεις να πιούνε χασίσι, για να δοκιμάσουνε πως είναι. Καθ΄υπερβολήν, τα λέμε όλα αυτά. Κάποια ζητήματα, όμως, υπάρχουνε: Ας υποθέσουμε ότι ένα παιδί δέκα-δώδεκα χρονών, που του αρέσει το ποδόσφαιρο , βλέπει το ματς Άρης-ΠΑΟΚ. Κι ακούει τους εκφωνητές να λένε ότι “ο διαιτητής Κομίνης δεν βγαίνει στο γήπεδο και καθυστερεί να αρχίσει το δεύτερο ημίχρονο, προκειμένου να ηρεμήσουν οι ποδοσφαιριστές”.

Δεν πρόκειται, δηλαδή, για κάτι αφύσικο, παράνομο, ή αντιδεοντολογικό. Κάνουμε το ένα τέταρτο, 3 4 λεπτά για να καλμάρουνε οι ποδοσφαιριστές. Όπως συμβαίνει στον ιππόδρομο. Ενδεικτικές είναι οι ώρες έναρξης της κάθε κούρσας. Και δεν λέμε για τις περιπτώσεις ατυχημάτων, ή ένστασης του δεύτερου κατά του πρώτου. Για ζώα πρόκειται. Στυλώνει τα πόδια ένα άλογο, δεν μπαίνει με τίποτε στο σταρτ.. Το σπρώχνουνε, το ξανασπρώχνουνε, του βάζουνε κουκούλα, μπορεί να φάει δέκα και δεκαπέντε λεπτά αυτή η ιστορία. Μέχρι να ηρεμήσει, δηλαδή, και να μπει στο σταρτ.

Ιδού, λοιπόν, που ο Κομίνης έκανε το ποδόσφαιρο, ιππόδρομο. ‘Εκανε το ημίχρονο από ένα τέταρτο, 34 λεπτά, για να ηρεμήσουν οι ποδοσφαιριστές-άλογα. ΚΙ όλα αυτά, πάντα κατά τους εκφωνητές.

Ξεφύγαμε όμως. Έλεγα ότι όπως, πριν από τις ταινίες μπαίνουν τα σύμβολα, αν πρόκειται για κατάλληλη, ή αν επιβάλλεται η γονική συναίνεση, το ίδιο πρέπει να ισχύσει και για τα ελληνικά ποδοσφαιρικά παιχνίδια. Ότι σε περιπτώσεις ανηλίκων είναι επιβεβλημένη η παρουσία του γονέα. Το να παρακολουθεί μόνο του ένα παιδί, δέκα-δώδεκα χρονών, ποδόσφαιρο συνιστά έγκλημα. Από κάθε άποψη. Παίζει ο Ολυμπιακός, είναι η μπάλα στην αντίπαλη περιοχή, μαρκάρει ένας αμυντικός κι ακούς τον εκφωνητή να λέει: Πέφτει κάτω ο Κάμπελ, πέναλτι. Δηλαδή, κάθε φορά που πέφτει κάτω ένας επιθετικός στην περιοχή, είναι πέναλτι; Όταν ξαναβλέπουν τη φάση, εννιά στις δέκα φορές λένε “υπάρχει επαφή’. Τι πάει να πει αυτό; Ότι η κάθε επαφή στην περιοχή είναι πέναλτι; Αυτά ακούει το παιδιί, αυτά μαθαίνει, αυτό θα νομίζει ότι είναι το ποδόσφαιρο. Ότι επειδή έπεσε αυτός ο Μάνος της Βέροιας, πολύ καλά έκανε ο Κουκουλάκης και έδωσε το πέναλτι.

Κι αυτό θα πει την άλλη μέρα στο σχολείο: “Αφού είπε η τηλεόραση ότι έπεσε, πάει να πει ότι ήταν πέναλτι”. Σκεφτόσαστε να βλέπει ένα μικρό παιδί το Άρης-ΠΑΟΚ, την Κυριακή στο Βικελίδης; Τους παίχτες του Άρη να πάνε να φάνε, με το ξεκίνημα, τα πόδια των αντιπάλων τους του ΠΑΟΚ σα δρεπανηφόρα και μόνο ο Κομίνης να μη βγάζει την κάρτα από την κωλότσεπη. Αλλά οι εκφωνητές να μη λένε τίποτε. Άρα σου λέει, βαράμε στην ψύχρα, πάμε να του σπάσουμε το αντίπαλου το πόδι και δεν τρέχει κάστανο. Ούτε κίτρινη.. Αυτό είναι το ποδόσφαιρο. Να είναι γεμάτος ο αγωνιστικός χώρος από καμιά κατοσταριά φουσκωτούς.

Οι σπίκερ σφυρίζουν τα φάουλ

Είναι φυσιολογικό να ανάβουνε πυρσούς. Να πετάνε καπνογόνα, αρκεί να μη σημαδεύουν κανένα κεφάλι. Και δεν είναι μόνο η βία. Είναι και η ποιότητα του ποδοσφαίρου που παίζεται. Στο περπατητό δηλαδή μέχρι να κατέβει η μπάλα από τη μια περιοχή στην άλλη, όσοι καπνίζουνε να έχουνε κάνει δυο τσιγάρα. Και τους εκφωνητές να έχουν τους δικούς τους κανονισμούς: “Φάουλ. Δεν το δίνει, όμως, ο διαιτητής. Ο ενήλικας, βέβαια, ξέρει ότι το φάουλ στο ποδόσφαιρο είναι αυτό που καταλογίζει ο διαιτητής. Ο πιτσιρικάς, όμως, θα νομίζει ότι τα φάουλ τα καταλογίζει ο σπίκερ κι ο διαιτητής είναι υποχρεωμένος να συμφωνήσει.

Αν δηλαδή απαγορεύεται στους πιτσιρικάδες να βλέπουν σκηνές βίας, επιτρέπεται να βλέπουν αγώνες σαν το Άρης-ΠΑΟΚ; Και σχετικά με τις ταινίες τους έχουνε πει οι γονείς τους και ξέρουνε ότι όλα αυτά είναι στα ψέματα. Στο ποδόσφαιρο, αντίθετα, όλα γίνονται στα αλήθεια.

Μακριά, λοιπόν, τα μικρά παιδιά από την τηλεόραση όταν δείχνει ελληνικό ποδόσφαιρο. Κι αν το παιδί είναι μόνο του, κλείδωμα του αποκωδικοποιητή. Αν το παιδί θέλει να δει ποδόσφαιρο υπάρχουν τα ευρωπαίκά παιχνίδια. Για να έχει, δηλαδή και κάποιες πιθανότητες να τη γλιτώσει.