Εφτά νομά, σ’ ένα δωμά

Καλά το πάνε. Οι τρεις τους. Ο Βαγγέλης έχει να το λέει, ότι ο πελάτης (ο κόσμος του Ολυμπιακού δηλαδή), έχει πάντα δίκιο. Ο Αλαφούζος στον Παναθηναϊκό το έχει πάει ακόμα παραπέρα: ο Φορέας αποφασίζει (για Βύντρα και Σπυρόπουλο) κι αυτός εκτελεί λες και είναι κλητήρας. Τρίτος στην παρέα ο Ιβάν Σαββίδης. Αφού ο λαός του ΠΑΟΚ γουστάρει τον Πάμπλο Γκαρσία και τα σκυλιά δεμένα.

Μέχρι που παρακαλάμε όλοι μαζί γονατιστοί τον Ουρουγουανό, μην τυχόν και κοπανίσει από τη Θεσσαλονίκη, γιατί χαθήκαμε. Και δεν τα λέει ο Καίσαρης αυτά. Τα είπε με πάσα λεπτομέρεια το ρεπορτάζ: “Με τα χίλια ζόρια και ύστερα από μπαράζ συζητήσεων πείστηκε να παραμείνει στον ΠΑΟΚ.

Και δεν τα λέμε αυτά επειδή ο Γκαρσία πατάει τα 36 και με τη Σκόντα που τον είχε βάλει στο 60′ ο Δώνης θύμιζε παλαίμαχο σε ματς που διεξαγόταν προς τιμήν του για την αποχώρηση του από την ενεργό δράση. Και σε καμία περίπτωση, κανονικό και εν ενεργεία ποδοσφαιριστή.

Ακόμη κι αν επρόκειτο για τον Μέσι το ποδόσφαιρο έχει κάποιες αρχές: πάνω από όλους και από όλα σε κάθε ομάδα είναι ο προπονητής. Αν εσύ σαν διοίκηση κρίνεις για τους δικούς σου λόγους σαν απαραίτητο τον οποιονδήποτε Γκαρσία, είναι δικαίωμα σου. Επιλέγεις τον ποδοσφαιριστή, τον κρατάς στην ομάδα, στέλνεις τον προπονητή σπίτι του και αναλαμβάνεις την ευθύνη. Όλα μαζί δεν γίνονται.

Αν κρατάς τον ποδοσφαιριστή και τον παρακαλάς μάλιστα κι από πάνω μη τυχόν και σηκωθεί και φύγει, επειδή τρέμεις τη Θύρα 4, κάνεις τον προπονητή ρόμπα ξεκούμπωτη. Κάτι πλέον που αποδέχτηκε και ο ίδιος ο Δώνης. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις ο προπονητής που σέβεται το ρόλο του και τον εαυτό του, σηκώνεται και φεύγει. Δεν κάνει εύσχημες δηλώσεις μετάνοιας. Όταν στο τετ-α-τετ με τον ποδοσφαιριστή, παρουσία της διοίκησης ο προπονητής “με αρκετά επιχειρήματα και με απόλυτο σεβασμό στον ποδοσφαιριστή, τον έπεισε για τις προθέσεις του”.

Μέχρι τώρα ξέραμε ότι σε τέτοιες περιπτώσεις απολογούνται οι ποδοσφαιριστές. Στην περίπτωση Δώνη-Γκαρσία έγινε το ανάποδο: ο προπονητής ήταν που “απολογήθηκε” στον ποδοσφαιριστή, προκειμένου να τον πείσει για τις καλές προθέσεις του. Ακόμα κι ένα μικρό παιδί καταλαβαίνει ότι κάτω από αυτές τις συνθήκες, οι μέρες του προπονητή είναι μετρημένες.

Η επιλογή του Δώνη να παραμείνει στον ΠΑΟΚ, κάνοντας συμβιβασμό-ήττας απέναντι στον Γκαρσία είναι ακατανόητη. Την εξέδρα την έχει ήδη χάσει. Οι ΠΑΟΚάρες δημοσιογράφοι από την Κυριακή το βράδυ τον έχουν ξεπατώσει. Μ’ αυτή την υποχώρηση χάνει και τα αποδυτήρια.

Η ταπεινότητα μου έχει τοποθετηθεί κατ’ επανάληψη ότι δεν θεωρεί την περίπτωση του Γιώργου Δώνη σαν κάτι εξαιρετικό στην προπονητική. Πολλές περισσότερες ενστάσεις υπάρχουν σχετικά με τη συμπεριφορά του.

Θεωρώντας εαυτόν το λιγότερο σαν τον Έλληνα Μουρίνιο, υπερασπίζεται μετά μανίας την προπονητική του ιδιοφυΐα. Στο 1-1 της Βέροιας, δεν είχε καλά στόπερ. Στο 0-0 με τον Ατρόμητο έφταιγε ο Αναστόπουλος, που έπαιξε αμυντικά. Σχετικά με την οπισθοχώρηση της ομάδας του στο δεύτερο ημίχρονο με τον Άρη τα έριξε και πάλι στους ποδοσφαιριστές. Και ονομαστικά μάλιστα. Αφού διευκρίνισε ότι δεν είχε δώσει σχετική εντολή, είπε ότι “Σαλπιγγίδης και Αθανασιάδης γύρισαν μόνοι τους πίσω”.

Ο Γιώργος Δώνης όπως αρέσκεται να αυτοαποκαλείται έχει το αλάθητο του Πάπα. Και δεν ανέχεται ούτε ίχνος αντίρρησης και κριτικής. Έκανε, όμως, στην προκειμένη περίπτωση το μοιραίο λάθος. Να συμβιβαστεί σ’ ένα θέμα που έχει 100/100 δίκιο. Και επί της ουσίας, αλλά και επί της αρχής, όπως λένε στη Βουλή. Επαναλαμβάνω ότι στην κατάσταση που είναι ο Γκαρσία δεν δικαιούται να παίζει, όχι στον ΠΑΟΚ, αλλά ούτε σε ομάδα Β’ Εθνικής.

Έτσι ή αλλιώς, όμως, στις ομάδες ισχύει μόνο ο λόγος του προπονητή. Και κανενός αλλουνού. Αν βάζουν βέτο οι οπαδοί, αν παρεμβαίνει ο πρόεδρος για συμβιβαστικές λύσεις, ο προπονητής που τα αποδέχεται έχει χάσει το παιχνίδι, οριστικά και αμετάκλητα. Ο Δώνης που σε όλα τα άλλα δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του, το αποδέχτηκε και μετράει πλέον ανάποδα.

Το κακό είχε φανεί από την Κυριακή το βράδυ. Οι εκατό ή κατ’ άλλους 400 οπαδοί του ΠΑΟΚ, που διαμαρτυρόντουσαν σκόρπισαν πανικό και τρόμο. Βρύζας, Γκουντσάρεβα σία, είχαν ολονύχτια συνεδρίαση. Λες κι αν εξέταζαν το θέμα Γκαρσία την άλλη μέρα το πρωί θα χανόταν ο κόσμος. Την επόμενη παίχτηκε το έργο “εφτά νομά σ’ ένα δωμά”: ο Βρύζας κατ’ αρχή να ψήνει για δύο ώρες τον Γκαρσία, να αλλάξει γνώμη και να μείνει στον ΠΑΟΚ.

Στη συνέχεια μπήκε στο κόλπο ο Γκερμάν Τσιστιακόφ, για να παρακαλέσει τον Πάμπλο από την πλευρά της ιδιοκτησίας. Πήγε μεσημέρι, σταμάτησαν για κολατσιό και κατά τις πέντε το απόγευμα ξεκίνησαν και πάλι. Στην παρέα είχαν προστεθεί ο τεχνικός διευθυντής Γ.Χ Γεωργιάδης και ο Δώνης. Για να ακολουθήσει η τρίτη και τελική συνάντηση, όπου ο Δώνης μόνο συγγνώμη δεν ζήτησε από τον ποδοσφαιριστή, προκειμένου να τον πείσει να μείνει.

Προς πείσμα όλων αυτών με τα ποντιακά ανέκδοτα οι Πόντιοι είναι πανέξυπνοι. Και δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση ο Ιβάν Σαββίδης. Προφανώς ξέρει τι κάνει. Έχει βγάλει τα συμπεράσματα του και τις αποφάσεις του για τον Δώνη. Είναι πλέον προφανές ό,τι δεν τον έχει περί πολλού. Δεν θέλει όμως να τον διώξει τώρα. Δεν θέλει να τον διώξει τώρα. Σ’ αυτή την περίπτωση θα αναλάμβανε προσωπικά την ευθύνη. Έκανε μεταγραφές και του στέρησε κάθε δικαιολογία.

Στο θέμα Γκαρσία πάει με τα γούστα της εξέδρας για να την κερδίσει και να την έχει μαζί του. Δεν τον ενδιαφέρει αν έχει τσαλακωθεί ο Δώνης. Πρόβλημα του. Αν ένιωθε μειωμένος προπονητής, να σηκωνόταν και να έφευγε. Αν βγάλει με επιτυχία τη σεζόν και την ομάδα στην πρώτη θέση στα πλέι-οφς, όλοι θα είναι κερδισμένοι.

Αν ο ΠΑΟΚ συνεχίσει να σέρνεται, ο τσαλακωμένος -επαναλαμβάνω- Δώνης θα υποχρεωθεί να φύγει μόνος του. Μ’ ένα διαζύγιο κοινή συναινέσει. Μονά-ζυγά, μονόζυγα δηλαδή, όλα υπέρ του Σαββίδη. Που θα τον έχουν πλέον και οι οργανωμένοι, κορώνα στο κεφάλι τους.