Εδώ σε θέλω κάβουρα

Όχι. Δεν θα σας κάνω τη χάρη να ασχοληθώ με ό,τι δεν αφορά το παιχνίδι. Γιατί το παιχνίδι είναι η δουλειά μου, είναι αυτό που με ενδιαφέρει, αυτό που αγαπώ και για το οποίο νοιάζομαι. Και με αυτό θα ασχοληθώ.

Με όλα τα άλλα μπορεί να ασχοληθεί ο αθλητικός εισαγγελέας (αλήθεια, είναι υπαρκτό πρόσωπο;), η αστυνομία (την έχουμε συνηθίσει να παίζει πιο… επιθετική άμυνα στους δρόμους, ενώ στα γήπεδα η “σύλληψη” είναι άγνωστη λέξη και οι έλεγχοι άγνωστη έννοια) και η ΕΟΚ που κάποια στιγμή πρέπει να πάρει αποφάσεις που στο τέλος της ημέρας θα τιμούν το πιο επιτυχημένο άθλημα αυτής της χώρας (βάσει διακρίσεων σε συλλογικό και εθνικό επίπεδο). Ακόμα και αν χρειαστεί να το “πληγώσει” πριν γνωρίσει την πλήρη ίαση -κάτι σαν… τα μικροκατάγματα ένα πράγμα.

Ο Παναθηναϊκός πήρε τον πρώτο τίτλο της σεζόν, γιατί το ήθελε περισσότερο. Κλισέ, ξεκλισέ (δεν ξέρω καν αν υπάρχει αυτή η λέξη), αυτή είναι η αλήθεια. Το πάθος, η διάθεση και η θέληση των “πρασίνων” στην εκκίνηση ήταν απαράμιλλη. Ευθύς εξ αρχής, ήταν πολύ πιο συγκεντρωμένοι στο στόχο, διαβασμένοι (όπως φάνηκε από τις αλλεπάλληλες φορές που σταμάτησαν το post up του Πρίντεζη, που απαγόρευσαν το λόου ποστ παιχνίδι των αντιπάλων τους, για να κλέψουν και να τρέξουν) και είχαν πολύ μεγαλύτερη διάθεση (πράγμα που φωνάζουν τα 3-0 vs. 6-7 ριμπάουντ της πρώτης περιόδου,… ουρλιάζουν τα 9-1 vs. 14-8 έως το ημίχρονο και ξεκουφαίνουν τα 13-5 vs. 19-10 έως το 30′). Είχαν και νεύρο (εξ ου και τα κλεψίματα με τους αιφνιδιασμούς… αυτούς τους αγνώστους, σε άλλα παιχνίδια του).

Το κυριότερο όμως, που είχαν οι Κυπελλούχοι, ήταν λύσεις από τους περισσότερους εξ όσων χρησιμοποιήθηκαν. Ήτοι, δεν πάλευαν μόνο οι Διαμαντίδης, Τσαρτσαρής και Λάσμε. Όχι. Σε αυτό το ματς, έδωσαν οι πάντες ένα κάτι. Ο Γκιστ σκόραρε από μακρινές αποστάσεις, ο Καπόνο πάτησε τη ρακέτα (την οποία αγνοούσε επιμελώς έως τώρα) και ο Ούκιτς απέδειξε πως το να είσαι εγωιστής, δεν είναι απαραίτητα κακό πράγμα. Βέβαια, χρειάστηκε πρώτα να τον τσακίσουν, για να αντιδράσει. Αλλά αντέδρασε. Το θέμα είναι αν θα συνεχίσει σε αυτόν τον δρόμο, γιατί με αυτό το παιδί, κανείς δεν μπορεί να ξέρει… τι ξημερώνει.

Τα σουτ μπήκαν (αυτά εξαρτώνται πάντα από… την ημέρα), ο Λάσμε συνέχισε να είναι ο συνοδοιπόρος του Διαμαντίδη (και ο συνεργάτης του στα πικ εντ ρολ που ναι, υπάρχουν πλέον στο παιχνίδι του Παναθηναϊκού), συν του ότι στο τέλος απέδειξε πως δεν κυλά αίμα στις φλέβες του (μάλλον κυλά… πράσινο τσάι), με το μεγαλύτερο κέρδος των “πρασίνων” να είναι ο χαρακτήρας που έδειξαν, κάθε φορά που ο Ολυμπιακός πλησίαζε απειλητικά και φυσικά όταν προηγήθηκε. Με εκνευριστική αυτοπεποίθηση όλο και κάποιος εμφανιζόταν (Ούκιτς, Διαμαντίδης, Λάσμε, Γκιστ, Καπόνο) για να σκοράρει και να απομακρύνει την παρέα του.

Το μόνο λάθος που έκανε ο Παναθηναϊκός ήταν να παίξει με το ρολόι από νωρίς, μετά τη διακοπή. Ο Ολυμπιακός έβγαλε ενέργεια και με καλό τον Σλούκα (συν τα πόδια του Λο) βρήκε και ρυθμό. Και όταν έφτασε κοντά στη νίκη, ατύχησε να ‘χει τον θολωμένο Σπανούλη να θέλει να ρεφάρει για ό,τι δεν πρόσφερε στο μεγαλύτερο διάστημα του ματς (έως το 17’ ήταν άποντος, κάτι για το οποίο φρόντισε ο Ούκιτς -ναι, τόσο ολοκληρωμένη ήταν η εμφάνιση του) και έκανε οτιδήποτε άλλο, εκτός από αυτό -κρατώντας την μπάλα, έως τα τελευταία 5” τριών σερί επιθέσεων, πριν το άστοχο τρίποντο στα 3” για τη λήξη.

O,τι έγινε έγινε, με τη ψυχολογία να είναι… μαζί με το τρόπαιο, αυτά που θα κουβαλήσει ο Παναθηναϊκός στη δύσκολη συνέχεια. Το ερώτημα που μένει να απαντηθεί είναι αν μπορεί να παίζει έτσι, σε κάθε ματς. Μπορεί; Εδώ σε θέλω κάβουρα…