Δέλλας – Μαστροκώστα: Διέγραψε το “εγώ” και έζησε μόνο το “εμείς”
Η ιστορία του Τραϊανού Δέλλα στο πλευρό της Γωγώς Μαστροκώστα δεν είναι μόνο μια ιστορία αγάπης, αλλά ένα σπάνιο παράδειγμα ολοκληρωτικής αφοσίωσης ενός ανθρώπου που επέλεξε να ζήσει μόνο για το “εμείς”. Γράφει ο Βασίλης Σαμπράκος.
Θυμάμαι πολύ έντονα την πρώτη φορά που ο Τραϊανός Δέλλας μου γνώρισε την Γωγώ Μαστροκώστα, στον πρώτο καιρό της σχέσης τους, επειδή μου έμεινε χαραγμένη η έξαψη που του προκαλούσε η ιδέα ότι ζει τον έρωτα που ονειρευόταν.
Κυρίως όμως το θυμάμαι επειδή η δική του κατάσταση δεν άλλαξε ποτέ, σε σχέση με το βάθος των συναισθημάτων που είχε για τη γυναίκα του. Στην εξέλιξη του χρόνου, όταν η περιπέτεια της υγείας άρχισε να γίνεται άγρια με συγκλόνιζε το βάθος της αφοσίωσής του. Η ιστορία των τελευταίων ετών, που την παρακολουθούσα από απόσταση, μπορεί να κλειστεί, όσον αφορά στον Τράι, σε μια λέξη: ταγμένος.
Ταγμένος: αυτός που είναι αφοσιωμένος σε έναν συγκεκριμένο σκοπό. Κάποιος που αφιερώνει τη ζωή ή τις δυνάμεις του σε ένα ιδανικό.
Τώρα, που έπεσαν οι τίτλοι τέλους σε αυτή την ιστορία, σκέφτομαι ότι δεν θα μπορούσα να βρω ακριβέστερη προσωποποίηση για την μετοχή του ρήματος “τάσσω”. Και ακριβώς αυτός είναι ο λόγος που με βάζει να αντιλαμβάνομαι την πορεία του Τράι στο πλευρό της Γωγώς σαν ένα μεγαλείο ανθρωπιάς και έναν ύμνο για την αγάπη.
Στην διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών, οι οποίες με βρήκαν να μπαινοβγαίνω στα νοσοκομεία για τους γονείς μου, συνάντησα πολλούς και πολλές σαν τον Τράι. Άντρες και γυναίκες που στέκονταν με αφοσίωση δίπλα στον άνθρωπό τους. Με αγγίζει βαθιά κάθε τέτοια ιστορία σε ένα διπλανό κρεβάτι νοσοκομείου.
Η ιστορία του Τράι όμως με συγκλονίζει περισσότερο διότι ξέρω πολύ καλά ότι θα μπορούσε να μοιραστεί το βάρος αυτού του σταυρού. Στα νοσοκομεία βρίσκω ανθρώπους που αντιλαμβάνομαι ότι στέκονται μόνοι όρθιοι δίπλα στον ασθενή τους επειδή δεν έχουν άλλη επιλογή. Δεν έχουν την δυνατότητα για να καλύψουν τις ανάγκες της υποστήριξης. Με τον Τράι όμως η ιστορία είναι άλλη. Και η θυσία δεν περιορίζεται στην στενή έννοια της παρουσίας.
Ο Δέλλας εγκατέλειψε μια δεύτερη καριέρα στο ποδόσφαιρο από την θέση της προπονητικής στην στιγμή που δημιουργούσε την δυναμική της. Απαρνήθηκε, κυριολεκτικά, τα εγκόσμια για να μείνει αφοσιωμένος στο ιδανικό του· να είναι διαρκώς δίπλα της.
Στα χρόνια των μεγάλων επιτυχιών του στο ποδόσφαιρο, τον καιρό που ο Οτο Ρεχάγκελ τον βάφιτζε “Κολοσσό” και κατακτούσε με την Ελλάδα το Euro 2004 νόμιζα ότι είχα ζήσει το μεγαλείο του. Όσα έκανε τον καιρό που φορούσε τα ποδοσφαιρικά παπούτσια είναι ένα τίποτα μπροστά στα όσα έκανε για τη γυναίκα του στην διάρκεια των τελευταίων περίπου 15 χρόνων και ειδικά στην διάρκεια της τελευταίας τριετίας.
Ο βίος του στην διάρκεια των τελευταίων ετών ξεπερνά την φαντασία ενός ανθρώπινου μυαλού που δημιουργεί σενάριο για να φτιάξει μια ταινία που υμνεί την αγάπη δύο ανθρώπων. Οι πρωταθλητές έχουν την δεξιότητα της συναισθηματικής ευφυίας που τους κάνει να παρακινούνται από το κίνητρο του ομαδικού στόχου και να βάζουν το “εγώ” στην υπηρεσία του “εμείς”. Ο Δέλλας όμως έκανε αδιανόητα άλματα πάνω από αυτό. Τα τελευταία χρόνια διέγραψε το “εγώ” και έζησε μόνο το “εμείς”.
Συχνά οι δημοσιογράφοι βρισκόμαστε στη δυσάρεστη και αμήχανη θέση να διαπιστώνουμε ότι μέσα από τη φανέλα ενός προβεβλημένου και επιτυχημένου μεγάλου αθλητή κρύβεται ένας αδιάφορος άνθρωπος.
Στην περίπτωση του Τράι λέω ότι μέσα από τη φανέλα ενός μεγάλου ποδοσφαιριστή κρυβόταν πάντα ένα παράδειγμα για τη στάση στη ζωή. Τώρα πια λέω αυτό που λέει το κλισέ που έχει καταντήσει meme: είναι ευχή ζωής να βρεις κάποιον να σ’ αγαπήσει όπως ο Τράι τη Γωγώ. Και είναι ευχή να βαδίσεις στη ζωή με τον τρόπο του.