Δεν πετάς τη σκούφια σου για τον ΠΑΟ

Το να παίζουν Μπαρτσελόνα-Ρεάλ κι εσύ να βλέπεις Εργοτέλης-Παναθηναϊκός συνιστά διαστροφή. Αντί για Μέσι και Ρονάλντο τον Άγγελο Αμπντέ Χαντί και τον Νταβιντ Ντα Σίλβα Μέντες. Κατ αρχή να πούμε ότι είδαμε δύο ισοδύναμους αντιπάλους.

Να το πούμε λοιπόν με τη μία: Αν το ζητούμενο στο ποδόσφαιρο είναι μόνο το αποτέλεσμα τότε οκ, κανένα πρόβλημα. Ο Παναθηναϊκός, κέρδισε 2-0, έχει 2 παιχταράδες στην επίθεση, ένα γκολκίπαρο κάτω από τα δοκάρια, ξεπέρασε το σοκ της ήττας από τον Πανθραικό και ξανά προς τη δόξα τραβά. Αν το ζητούμενο από μία ομάδα είναι να παίζει στοιχειωδώς καλός ποδόσφαιρο, να διορθώνει τις αδυναμίες της, να βελτιώνεται και να γίνεται καλύτερη, άστα να πάνε. Εξαρτάται λοιπόν από ποια οπτική γωνία το βλέπεις. Αν έχεις καλή διάθεση και δεν ζητάς πολλά κανένα πρόβλημα. Αν είσαι έτοιμος να αποθεώσεις το παραμικρό.

Δεν υπήρχαν διαφορές

Ελάχιστες ήταν οι διαφορές ανάμεσα στην ομάδα με τα κίτρινα και στην ομάδα με τα μπλε. Με τους γηπεδούχους να είναι καλύτεροι στο πρώτο ημίχρονο και τους φιλοξενούμενους να ανεβαίνουν στο δεύτερο και την ιδιομορφία , ένα πολύ μέτριο σε ποιότητα ματς να έχει αρκετές φάσεις για γκολ. Αν κρίνουμε με βάση το αποτέλεσμα και μόνο ο Παναθηναϊκός κέρδισε πολλά περισσότερα από τους τρεις βαθμούς. Κέρδισε σε ψυχολογία και αυτοπεποίθηση, κέρδισε ηρεμία, κέρδισε έστω και λίγο χρόνο για τα ματς που ακολουθούν (επίσης με τον Εργοτέλη για το Κύπελλο και με τον Ολυμπιακό).

Κέρδισε τον Καπίνο που για πρώτη φορά στη σεζόν έκανε ένα πολύ καλό παιχνίδι. Σε κάθε περίπτωση μία ομάδα σαν και αυτόν τον Παναθηναϊκό, που δεν έχει παίκτες-στηρίγματα όταν τρώει την μπούφλα από τον Πανθρακικό μέσα στη Λεωφόρο, το να κάνει διπλό στο αμέσως επόμενο παιχνίδι κρίνεται σαν κάτι ιδιαίτερα σημαντικό. Όλα αυτά αποτιμώνται και εκτιμούνται. Όχι όμως και να πετάμε και την σκούφια μας.

Αν δούμε όμως την εμφάνιση του Παναθηναϊκού, την απόδοσή του, ανεξάρτητα από το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι για να προκύπτει ιδιαίτερος ενθουσιασμός. Σε γενικές γραμμές ο Πναθηναϊκός είναι σε όλα τα ματς μία από τα ίδια. Κάποια τα κερδίζει σοτν πόντο (όπως τα τρία σερί εντός έδρα με ΟΦΗ, Εργοτέλη Αστέρα), κάποια τα χάνει στις λεπτομέρειες, όπως με τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα και τον Πανθρακικό στην Λεωφόρο. Για το σλόγκαν που έχουν υιοθετήσει από την αρχή της σεζόν, οι εύκολοι, στις δικαιολογίες δημοσιογράφοι, ότι “πρόκειται για καινούργια ομάδα και κατά συνέπεια θα έχει σκαμπανεβάσματα στην απόδοσή της και θέλει πίστωση χρόνου”.

Για όλους ισχύει

Το “καινούργια ομάδα” ισχύει για όλες σχεδόν τις άλλες που παίζουν στο πρωτάθλημα και όχι μόνο για τον Παναθηναϊκό. Αν κρατάς λοιπόν κάτι θετικό από το ματς στο Παγκρήτιο είναι ότι ο Παναθηναϊκός ξεπέρασε το πρώτο μέτριο ημίχρονο ανέβηκε στην επανάληψη, βγήκε μπροστά, ζήτησε τη νίκη και τελικά την πήρε. Τίποτα περισσότερο. Ο Παναθηναϊκός και σε αυτό το ματς έβγαλε τις αδυναμίες που τον χαρακτηρίζουν. Κράτησε το μηδέν πίσω αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η άμυνά του έγινε αξιόπιστη. Ο Πανθρακικός στο 2-1 της Λεωφόρου είχε τρεις φάσεις για γκολ έβαλε τις δύο και στην άλλη η μπάλα βρήκε στο δοκάρι. Ο Εργοτέλης είχε 4 κλασικές ευκαιρίες, δεν έγινε γκολ καμία. Και γιατί ο Καπίνο αντιδρούσε σωστά αλλά και γιατί οι επιθετικοί του ήταν άστοχοι. Και επιθετικά ο Παναθηναϊκός έβγαλε το ίδιο πρόβλημα. Η ταυτόχρονη παρουσία των Μπεργκ-Φιγκερόα, δεν άλλαξε την κατάσταση. Οι κλασικές ευκαιρίες ήταν ελάχιστες και σαφώς λιγότερες από αυτές του Εργοτέλη. Σε αυτό το 4-4-2 αλλά και στο 4-3-3 στα προηγούμενα παιχνίδια ο Παναθηναϊκός δεν έχει έναν παίκτη που θα κάνει μία ατομική επιθετική προσπάθεια θα πάρει την μπάλα θα την κουβαλήσει κάποια μέτρα και θα κάνει μπάσιμο.

Προβλέψιμο ποδόσφαιρο

Με αργό και προβλέψιμο ποδόσφαιρο είτε η μπάλα είναι στον αέρα είτε είναι στο έδαφος, φάσεις δεν βγαίνουν. Η δεύτερη εύκολη δημοσιογραφική δικαιολογία είναι ότι το μπάτζετ έχει πέσει πολύ στον Παναθηναϊκό και κατ΄’α συνέπεια δεν πρέπει να υπάρχουν μεγάλες απαιτήσεις. Σαφώς και δεν υπάρχουν απαιτήσεις για να κάνει πρωταθλητισμό, για να παίζει όμως καλύτερο ποδόσφαιρο από τον Εργοτέλη και να μην χάνει από τον Πανθρακικό στην Λεωφόρο, απαιτήσεις πρέπει να υπάρχουν. Συμπέρασμα: Αυτό που είπαμε στην αρχή. Ο Παναθηναϊκός πέρα από τους 3 βαθμούς κέρδισε ηρεμία, αυτοπεποίθηση και χρόνο. Μέχρι την Τετάρτη που θα ξαναπαίξει με τον Εργοτέλη σ ένα παιχνίδι πολύ πιο κρίσιμο. Ικανοποιητικό ποδόσφαιρο δεν έπαιξε και ακόμα δεν μπορεί να παίξει.

Αν έχει κάποιες στοιχειώδεις απαιτήσεις, αυτό το 2-0 από μόνο του, σε καμία περίπτωση δεν αρκεί για να είσαι ικανοποιημένος για τις δύο ώρες που διέθεσες.

Και εν πάση περιπτώσει, έχω βαρεθεί να ακούω και να διαβάζω ότι ο Αναστασιου δουλεύει και ότι αυτός ο Παναθηναϊκός, προσπαθεί, δεν τα παρατάει και παίζει με ψυχή. Λες και οι άλλοι προπονητές δεν δουλεύουν. Λες και οι άλλες ομάδες, δεν προσπαθούν, δεν τρέχουν και δεν έχουν ψυχή. Λες και διαβάζεις εφημερίδες της δεκαετίας του 60.