Δεν είναι το κωλόπαιδο

Συμβαίνει στο ποδόσφαιρο. Μια ομάδα, που μένει με παίκτη λιγότερο να χαλυβδώνεται. Αντί να καταρρέει, να βγάζει περισσότερο πάθος. Και πολύ περισσότερο μάλιστα όταν αυτή η ομάδα βρίσκεται, κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες, όπως η ελληνική.

Να έχει αμφισβητηθεί έντονα για το 0-3 στο πρώτο ματς από την Κολομβία και να έχει προηγηθεί το επεισόδιο Μανιάτη-Τζαβέλλα. Δυο επιπλέον προφανείς λόγοι για συσπείρωση. Δεν ήταν τυχαίο ότι αυτός που έτρεξε περισσότερο, αυτός που έτρεξε λες και του είχανε βάλει νέφτι στον κώλο, ήταν ο Μανιάτης. Επειδή ακριβώς είχε ένα επιπλέον λόγο να αποδείξει ότι δεν είναι το “κωλόπαιδο” που τσακώνεται, αλλά αυτός που τα δίνει όλα για την ομάδα.

Δεν είναι τυχαίο, επίσης, ότι ο Μανιάτης πήγε πρώτος να διαμαρτυρηθεί στον διαιτητή για την αποβολή του Κατσουράνη. Όλα αυτά είναι θετικά και εκτιμητέα. Ότι κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες, η ομάδα θα έχει μια ακόμη ευκαιρία κόντρα στην Ακτή Ελεφαντοστού.

Έστω κι αν οι Γιαπωνέζοι δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο, δεν ήθελε και πολύ τους Έλληνες να τους πάρει η κάτω βόλτα. Με κακή ψυχολογία μετά από την ήττα στην πρεμιέρα και με παίκτη λιγότερο από το 38 να καταρρεύσουν. Η ενέργεια, όμως, που έβγαλαν οι ποδοσφαιριστές από το 38 μέχρι το 47 επιβεβαίωσε πόσο ισχυρό είναι το μέταλλο αυτής της ομάδας.

Αν όμως η υπερβολή, είτε στη θετική έκφρασή της, είτε στην αρνητική, είναι συνυφασμένη με το ποδόσφαιρο, υπάρχουν και όρια. Να διαβάζεις, δηλαδή, την άλλη μέρα το πρωί για “ήρωες” πάει πολύ. Δεν συνιστούσε ηρωισμό ότ ι Μανωλάς και Παπασταθόπουλος έπαιρναν τις κεφαλιές από τους Ιάπωνες. Το λογικό ήταν και το αναμενόμενο. Το αντίθετο θα ήταν έκπληξη.

Και αδυναμίες μαζί…

Δεν συνιστούσε ηρωισμό το να βλέπεις από το 80 και μετά δέκα Έλληνες ποδοσφαιριστές μέσα στη μεγάλη περιοχή. Το να τα δίνει όλα μέσα στο γήπεδο, είναι υποχρέωση του κάθε ποδοσφαιριστή. Δεν είχε μόνο προτερήματα η ομάδα στο συγκεκριμένο παιχνίδι. Είχε και αδυναμίες. Με πλέον χαρακτηριστική το να μη μπορεί να παίξει σε ανοιχτό γήπεδο. Και πριν και μετά την αποβολή του Κατσουράνη.

Μια λεπτομέρεια τα λέει όλα. Ο διαιτητής από το Ελ Σαλβαδόρ έδειξε συνολικά τέσσερις κίτρινες κάρτες στους ποδοσφαιριστές με τις λευκές φανέλες. Δυο στον Κατσουράνη κι από μια σε Σαμαρά-Τοροσίδη. Και οι τέσσερις κάρτες βγήκαν όταν η ελληνική ομάδα έχασε τη μπάλα σε δικιά της προσπάθεια επίθεσης και υπήρχε στη συνέχεια αδυναμία στο μαρκάρισμα της αντεπίθεσης που έβγαζαν οι Γιαπωνέζοι. Και οι τέσσερις.

Ο Κατσουράνης έκανε τα δυο φάουλ αλά μπάσκετ στο ξεκίνημα της αντεπίθεσης των Γιαπωνέζων κι ο Σαμαράς με τον Τοροσίδη όταν έτρεξαν και πρόλαβαν λίγο έξω από την περιοχή του Καρνέζη. Πράγματι παλικάρια οι Έλληνες διεθνείς, αλλά όταν το παιχνίδι είναι στο πάνω-κάτω υπάρχει πρόβλημα.

Αν όμως το κάθε ματς μέχρι τώρα ήταν διαφορετικό το τρίτο κόντρα στην Ακτή θα είναι επίσης ένα διαφορετικό παιχνίδι. Ένα ματς που αφού θέλουμε τη νίκη, εκ των πραγμάτων, κάποια στιγμή θα πάει στο πάνω-κάτω. Άλλο είναι να παίζεις για τον ένα βαθμό και άλλο για τους τρεις.

Ο Σάντος είπε για τους παίκτες του ότι ήταν όλοι εξαιρετικοί. Κι έτσι έπρεπε να πει. Όσον αφορά τον ίδιο, όμως, για μια ακόμη φορά υποχρεώθηκε στη ροή του ματς να διορθώσει το αρχικό του λάθος. Η επιλογή του να εμπιστευτεί τον Φετφτατζίδη ήταν ατυχής. Αν προσπαθήσεις να θυμηθείς τί έκανε στα 40 λεπτά που έπαιξε, δεν πρόκειται να βρεις κάτι αξιόλογο μέσα στο γήπεδο. Η αλλαγή ήταν επιβεβλημένη, ανεξάρτητα από την αλλαγή πλάνων, λόγω της αποβολής του Κατσουράνη.

Ταυτόχρονα η απόδοση του Καραγκούνη άφησε εκτεθειμένο τον Πορτογάλο τεχνικό. Ο αρχηγός έχει θέση στο αρχικό σχήμα. Καλύτερος δεν υπάρχει. Δουλειά του προπονητή είναι πως θα ανακατέψει την τράπουλα για να τον αξιοποιήσει. Ο Σάντος, όμως, σε αυτόν τον τομέα είναι κολλημένος και δεν ξεκολλάει με τίποτα.

Σε δυο, μέχρι τώρα, ματς έχει χρησιμοποιήσει τους ίδιους 14 ποδοσφαιριστές, με δυο απ΄αυτούς, εναλλάξ, είτε στο αρχικό σχήμα, είτε στον πάγκο. Η κριτική εκ των υστέρων είναι εύκολη, αλλά τη μεγάλη κουβέντα την είπε ο Σάκης Τσιώλης: “Η αποβολή του Κατσουράνη ίσως να βγει σε καλό. Με δεδομένο ότι δεν έχουμε ταχύτητα, να προστεθεί ένας ακόμη ποδοσφαιριστής πίσω από τον σέντερ φορ για να είμαστε γεμάτοι επιθετικά”.

Ένας αργός και χωρίς δυνάμεις ποδοσφαιριστής, όπως ο Κατσουράνης, στο νευραλγικό ρόλο που έχει το “εξάρι” σε κάθε ομάδα είναι τροχοπέδη. Κι όταν δεν τον ακούνε τα πόδια, δεν ακούει το μυαλό. Στην πρώτη κίτρινη πραγματικά “θυσιάστηκε” για να μη φάει κόντρα επίθεση η ομάδα. Μπορούσε να μη κάνει το φάουλ, δεν θα του έλεγε κανείς τίποτα. Το δεύτερο φάουλ όμως, ήταν ανεπίτρεπτο.

Θα δούμε. Θα δούμε, δηλαδή, τι θα κάνει ο Σάντος για να βοηθήσει την ομάδα και όχι να τρέχει κάθε φορά να διορθώνει.

(Οι συνθέτες έχουν ένα ιδιαίτερο τρόπο να ερμηνεύουν τα τραγούδια τους: Τα “θερινά σινεμά” με τον Λουκιανό Κηλαηδόνη)