Δεν έφταιγε μόνο η κούραση…

Διάβασα πολλά και διάφορα για το ντέρμπι και – εξαιρουμένων των κειμένων που χαρακτηρίζονται από οπαδίστικες ελαφρότητες – πρέπει να πω ότι όσα διάβασα ήταν σωστά. Προφανώς ο Ολυμπιακός πλήρωσε την απόφαση του Μίτσελ να χρησιμοποιήσει την ίδια ενδεκάδα που έπαιξε με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, σίγουρα ο ΠΑΟ έκανε ένα σπουδαίο αμυντικό παιγνίδι και δε χωρά αμφιβολία για το ότι η νίκη του ήταν δίκαιη.

Ωστόσο δεν βλάπτουν κάποιες περεταίρω εξηγήσεις για το τι συνέβη: δημιουργούν βάση για χρήσιμες συζητήσεις. Είναι πρωτοφανές αυτό που συνέβη στον Ολυμπιακό τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την εφετινή σεζόν του; Φυσικά ναι. Αλλά είναι μοναδική και η εφετινή σεζόν του: ο Ολυμπιακός είχε χρόνια να βρεθεί να παίζει ντέρμπι μετά από ευρωπαϊκό ματς το Φεβρουάριοκαι δεν είχε δώσει ποτέ του αγώνα στον οποίο να ξόδεψε τόση ενέργεια όση κόντρα στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Ο Μίτσελ δεν υπολόγισε σωστά την κούραση της ομάδας από το ματςτης Τρίτηςκαι σίγουρα θέλησε να επιβραβεύσει τους παίκτες του δίνοντας τους το δικαίωμα να παίξουν το ντέρμπι: πήρε μάλιστα περίπου την ίδια αποστολή, αφήνοντας εκτός αυτής το φορμαρισμένο Ιμπαγάσα. Το έκανε αυτό για δυο λόγους: πρώτον γιατί θέλησε να ποντάρει στην καλή ψυχολογία των παικτών που κέρδισαν την πρωταθλήτρια Αγγλίας – αυτό για τους προπονητές μετράει. Και δεύτερον γιατί είχε κάνει την ίδια επιλογή τον περασμένο Νοέμβριο, όταν είχε παίξει στην ίδια εβδομάδα με τον ΠΑΟ, τη Μπενφίκα και τον ΠΑΟΚ κάνοντας τρεις νίκες.

Αυτά είναι προφανή: η ερώτηση είναι πως γίνεται να μην υπολογίσεις το ρίσκο της κόπωσης. Η ευφορία είναι αρρώστια αγιάτρευτη στο ποδόσφαιρο, ακριβώς γιατί καταργεί την ανάγκη ανάλυσης μιας κατάστασης, που όταν μιλάμε για ντέρμπι είναι κάτι προαπαιτούμενο: το μεθυσμένο μυαλό ήταν μεγαλύτερο πρόβλημα από τα κουρασμένα πόδια. Ο Μίτσελ δεν μέτρησε ότι στην τριάδα των αντίστοιχων αγώνων το Νοέμβρη το ματς με τον ΠΑΟ ήταν πριν τον αγώνα με τη Μπενφίκα.

Δε μέτρησε επίσης ότι στο ματς με τον ΠΑΟΚ, που ακολούθησε τον αγώνα με τη Μπενφίκα, υπήρξαν δυο τεράστιες διαφορές: η πρώτη ότι ο ΠΑΟΚ έρχονταν κι αυτός από ευρωπαϊκό ματς, με ταξίδι μάλιστα στο Ισραήλ. Η δεύτερη ότι ο ΠΑΟΚ είχε προπονητή το Στέφενς, που είναι Ολλανδός και όχι τον Αναστασίου, που μπορεί να μιλάει για ολλανδικό ποδόσφαιρο, αλλά σκέφτεται ως Ελληνας. Ο Στέφενς στο Καραϊσκάκη δεν κράτησε τον ΠΑΟΚ στην άμυνα, αλλά προσπάθησε να πιέσει τον Ολυμπιακό ψηλά παίζοντας με ένα σχήμα πολύ επιθετικό: έψαχνε στο Καραϊσκάκη μια νίκη που θα έκανε την ομάδα να πιστέψει στο σχέδιό του και στις δυνάμεις της. Ο ΠΑΟΚ δέχτηκε τα γκολ στις αντεπιθέσεις γιατί άφησε χώρους προσπαθώντας να χτίσει επιθέσεις: ο ΠΑΟ δεν είχε κανένα τέτοιο σκοπό.

Ο Μίτσελ δεν μέτρησε επίσης προηγούμενες δυσκολίες, που ο Ολυμπιακός είχε, όταν βρήκε απέναντι του πρωτοπόρους του πρωταθλήματος, που τον περίμεναν στο μισό γήπεδο. Ο Ολυμπιακός ήταν σίγουρα κουρασμένος, παρατάχθηκε όμως και με μια ενδεκάδα που δύσκολα θα έβγαζε με επιτυχία την υποχρέωση να παίξει σωστά ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας κόντρα σε μια ομάδα που την περίμενε με δέκα παίκτες στο μισό γήπεδο: όταν κάνεις 65% κατοχή μπάλας και δεν κάνεις ευκαιρίες δεν φταίει μόνο η κούραση, φταις κι εσύ καθώς ή δεν έχεις εκμεταλλευτεί σωστά την μπάλα ή έχεις εμφανιστεί με μια σύνθεση που δεν μπορεί να αξιοποιήσει αυτή την κατοχή.

Συνέβησαν και τα δυο. Με τον Ολαϊτάν φορ, τον Τσόρι μοναδικό χαφ ικανό να μοιράσει σωστά το παιγνίδι και τον Χολέμπας μετά από τραυματισμό, αμφιβάλω αν ο Ολυμπιακός θα ήταν αποτελεσματικός κόντρα στον ΠΑΟ των εννιά μεσοαμυντικών ακόμα κι αν δεν είχε παίξει με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ την Τρίτη. Με σχήματα ανάλογα, τα οποία προβλέπουν ένα κυνηγό και δυο κόφτες, ο Ολυμπιακός είχε πρόβλημα σε όλα τα εφετινά του ματς με τον Ατρόμητο (την ομάδα που παίζει το καλύτερο ποδόσφαιρο αναμονής στην Ελλάδα) αλλά και κόντρα στον Παναιτωλικό και κόντρα στον Αστέρα στο ματς του πρωταθλήματος στο Καραϊσκάκη, και φυσικά κόντρα στον ΠΑΟ στη Λεωφόρο.

Σε όλα αυτά τα ματς ο Μίτσελ χρειάστηκε να βρει στον πάγκο του τις λύσεις που διόρθωσαν στο δεύτερο ημίχρονο τα πράγματα. Αυτή τη φορά λίγο οι υποχρεωτικές αλλαγές (του Ολαϊτάν και του Μαρκάνο) και λίγο η κακή σύσταση του πάγκου και οι απουσίες, του στέρησαν αυτή τη δυνατότητα. Το μεγάλο συμπέρασμα του Ολυμπιακού μετά το ντέρμπι είναι ότι για να μπορεί του χρόνου να ανταπεξέλθει σε αυτή την υπαρκτή φέτος δυσκολία (υπαρκτή κυρίως στο πρωτάθλημα γιατί στην Ευρώπη καμία ομάδα δεν αγωνίζεται τόσο κλειστά) χρειάζεται ακόμα μεγαλύτερη ποιότητα και στους χαφ και στην επίθεση.

Την τακτική της αναμονής θα τη βρει μπροστά του και του χρόνου: ο Σάντος, που θα είναι σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, όπως καιρό τώρα σας έχω γράψει, ο νέος προπονητής του ΠΑΟΚ, θα παίζει με τον Ολυμπιακό ακόμα πιο κλειστά από ό,τι ο ΠΑΟ, ενώ όλοι οι υπόλοιποι, που φέτος αντιμετώπισε, θα βρίσκονται και του χρόνου απέναντί του με ακόμα μεγαλύτερη εμπιστοσύνη σε αυτού του είδους το κλειστό ποδόσφαιρο. Μπορεί να μην σου δίνει επιτυχίες αυτό το ποδόσφαιρο, αλλά για να αντιμετωπίσεις μια ομάδα πιο ποιοτική από τη δική σου μια χαρά είναι.

Χρήσιμα συμπεράσματα μπορεί να βγάλει και ο Αναστασίου: αφορούν, ωστόσο, πιο πολύ τον ίδιο παρά τον Παναθηναϊκό. Μετά το Καραϊσκάκη ο Αναστασίου πρέπει να έχει καταλάβει την αξία της σωστής άμυνας: δεν χρειάζεται να το πει, χρειάζεται να το ξέρει. Ο ΠΑΟ έχασε φέτος πολλούς βαθμούς πληρώνοντας την εμμονή του προπονητή του να ζητάει από την ομάδα πράγματα που δυσκολεύεται να κάνει. Με εμφανίσεις που βασίζονται στην στρατηγική της αναμονής (ως αποτέλεσμα κυρίως της γνώσης των ορίων της ομάδας) ο ΠΑΟ θα είχε γλυτώσει πολλές εφετινές ήττες και μέσα στη Λεωφόρο (από τον Ατρόμητο ή τον Πανθρακικό, π.χ) αλλά κυρίως μακριά από αυτή.

Βλέποντας στο Καραϊσκάκη την άνεση με την οποία περιμένοντας τον αντίπαλο κινήθηκε στην άμυνα ο ΠΑΟ, και διακρίνοντας την αποτελεσματικότητα επιλογών κομμάτι παλιομοδίτικων (όπως το μαν του μαν του Λαγού στον Τσόρι) αλλά επιτυχημένων, είναι να απορείς για την στρατηγική που επιλέχτηκε στην Τρίπολη, στην Κρήτη με τον ΟΦΗ, στο Αγρίνιο με τον Παναιτωλικό – ακόμα και στη Νέα Σμύρνη με τον Πανιώνιο. Φέτος, η πολλές φορές επιπόλαια απόφαση για επιθετικό παιγνίδι, το πρέσινγκ ψηλά, το (κουτό) ξόδεμα ενέργειας στο πρώτο ημίχρονο κτλ ήταν οι βασικοί λόγοι της αδυναμίας του ΠΑΟ να χτίσει ένα σερί.

Επειδή τα play off απαιτούν σερί, ο Αναστασίου δεν πρέπει να ξεχάσει τη συνταγή του Καραϊσκάκη, ακόμα κι αν αυτή είναι κομμάτι άσχετη με τις αρχές του. Το μάθημα που έδωσε στον Ολυμπιακό θα του είναι χρήσιμο. Αν βέβαια ο ΠΑΟ παίξει στα play off…