Αζερμπαϊτζάν

Tα παλιά χρόνια, στα ξερά γήπεδα των τοπικών πρωταθλημάτων της Αθήνας, υπήρχε το έθιμο της τραγιάσκας. Όταν η νίκη σ ένα κρίσιμο ματς, ήταν δεδομένη, ο πρόεδρος μ’ ένα καπέλο γυρισμένο ανάποδα στο χέρι, έκανε γύρα στους οπαδούς της ομάδας.

Με τον καθ’ έναν απ’ αυτούς να εναποθέτει μέσα στην τραγιάσκα τον οβολό του. Σε πενηντάρικα, σε κατοστάρικα οι πιο κουβαρντάδες, αλλά και σε κέρματα. Πάσα προσφορά (για το πριμ στα παιδιά) δεκτή.

Το πριμ είναι ένα έθιμο, μπορούμε να πούμε, που ανατρέχει στην εποχή που το ποδόσφαιρο ήταν ερασιτεχνικό. Που παίζαμε όπως λένε οι βετεράνοι για μια πορτοκαλάδα κι ένα σάμαλι.

Το έθιμο όμως ήταν τόσο ισχυρό, που παρέμεινε και μετά την καθιέρωση του επαγγελματισμού το 1980, αλλά διατηρείται μέχρι και σήμερα. Ο πρόεδρος όταν θέλει να δώσει ένα έξτρα κίνητρο στους ποδοσφαιριστές, για ένα σημαντικό παιχνίδι, τάζει πριμ. Ταυτόχρονα καλύπτει και τη δικιά του προσωπική ματαιοδοξία.

Να δείξει σε φίλους και εχθρούς πόσο αβέρτος και κιμπάρης είναι. Όχι μόνο φυσάει το χρήμα, αλλά το σπρώχνει κιόλας για την ομάδα. Εδώ θα πρέπει να πούμε, ότι το πριμ είναι πλέον αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο και μόνο. Κάτι ας πούμε σαν το φακελάκι.

Πουθενά δεν συναντάται στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Ό,τι είναι να παίρνει ο κάθε ποδοσφαιριστής, είτε πάγιες αποδοχές είναι αυτές, είτε μπόνους, αναφέρεται στο συμβόλαιο του. Πέραν τούτων, ουδέν.

Στράφηκα σε ειδικό ρεπόρτερ περί την Αργεντινή και μου έδωσε την ίδια ακριβώς απάντηση: “Όχι. Ενδεχόμενα ίσως πέραν της Ψωροκώσταινας, το πριμ να συναντάται ακόμα σε χώρες όπως το Αζερμπαϊτζάν, που συνεχίζει την καριέρα του ο Μάντζιος, ή την Αγκόλα, που είχε περάσει για ένα φεγγάρι ο Ριβάλντο. Σε ακραίες δηλαδή ποδοσφαιρικά τριτοκοσμικές χώρες.

Στην Ελλάδα, δεν πρωτοτύπησε βέβαια ο Γιάννης Αλαφούζος με το ένα χιλιάρικο στη νίκη που προσφέρει από τούδε και εξής σε κάθε ποδοσφαιριστή του Παναθηναϊκού. Μην τον αδικούμε τον άνθρωπο.

Λάτρης του πριμ και σε υψηλό επίπεδο, με νούμερα των πέντε μηδενικών ήταν ο Κόκκαλης. Ο Σωκράτης αρέσκετο σφόδρα σ’ αυτήν την παλιομοδίτικη μέθοδο ανύψωσης του φρονήματος των ποδοσφαιριστών.

Και είχε λεφτά όπως είπαμε και έσπρωχνε σε αντίθεση με τον “καβούρια” Βαρδινογιάννη. Δεν θα ήθελε να δείξει ότι δεν ήταν δυνατόν να μην ακολουθήσει την ίδια μέθοδο κι ο Βαγγέλης Μαρινάκης. Πολύ περισσότερο, όταν ο ίδιος επαίρεται ότι είναι ο μοναδικός (σ.σ. πριν προκύψει ο Ιβάν Σαββίδης) που βάζει λεφτά στο ποδόσφαιρο. Κι ο Βαγγέλης λοιπόν και φορτωμένος είναι και τα σπρώχνει. Δεν είναι τσίπης.

Το χιλιάρικο τώρα, του Αλαφούζου, δεν είναι ίδια περίπτωση. Και σαν μέγεθος και σαν κίνηση αυτή καθ’ αυτή. Τι να πει δηλαδή στον Σεϊταρίδη, ένα χιλιάρικο; Eνδεχόμενα τη βενζίνη για τη Φεράρι.

Τι να πει το χιλιάρικο σ’ έναν ποδοσφαιριστή, που έχει συμβόλαιο πεντακόσιες κι εξακόσιες χιλιάδες ευρώ, όπως ο Βύντρα κι ο Τοτσέ; Το έξτρα πριμ άλλωστε έχει την αμεσότητα. Εδώ είναι ο φάκελλος με την επιταγή, τον παραλαμβάνει ο αρχηγός, κι αν κερδίσετε τη Δευτέρα στο ταμείο.

Το μαζεύουμε χιλιάρικο-χιλιάρικο σε κάθε νίκη μέχρι το τέλος του πρωταθλήματος (και των πλέι οφ) είναι σαν τις διαφημίσεις του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου με τους κουμπαράδες.

Και το οξύμωρο μάλιστα να προκύπτει ξαφνικά αυτό το έξτρα πριμ, όταν οι ποδοσφαιριστές του Παναθηναϊκού, έχουν να λαμβάνουν τα δεδουλευμένα. Πρόσφατα υπέγραψαν να μεταφερθούν οι δόσεις του Σεπτεμβρίου τον Ιανουάριο.

Κι όταν ακόμα οφείλονται λεφτά στον Ζιλμπέρτο Σίλβα, πότε θα εισπραχθεί αυτό το πριμ; Το 2014 ενδεχομένως. Δεν λέμε ότι ο Αλαφούζος θα τους ρίξει και δεν θα τα πληρωθούν. Αλίμονο. Λέμε ότι αν το έξτρα πριμ, χάνει την αμεσότητά του, χάνει και το γούστο του.

Για να μην τα πολυλογούμε λοιπόν η κίνηση αυτή του Γ. Αλαφούζου, δεν έχει κανένα απολύτως πρακτικό αντίκρυσμα. Δύο νίκες στα μέχρι τώρα ματς έχει ο Παναθηναϊκός. Αρχής γενομένης με την ΑΕΚ μένουν ακόμα 22 παιχνίδια.

Συν άλλα έξι για τα πλέι-οφ. Υπάρχει δηλαδή ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού, που να τα έβαλε κάτω να τα μέτρησε και να έκανε τους υπολογισμούς του: Αν φορτσάρουμε και κάνουμε είκοσι νίκες, είναι είκοσι χιλιάρικα.

Κι αν έρθουμε και δεύτεροι τα χιλιάρικα γίνονται σαράντα (σ.σ. χωρίς ωστόσο να έχει διευκρινισθεί αν τα λεφτά είναι καθαρά ή μεικτά. Αν είναι μεικτά, το χιλιάρικο γίνεται αυτόματα έξι κατοστάρικα).

Να έκαναν αυτήν τη σκέψη δηλαδή ο Φορναρόλι κι ο Σισοκό κι από εδώ πέρα να τα δίνουν όλα. Τρίχες κατσαρές. Εν έτη 2011 κανείς επαγγελματίας ποδοσφαιριστής δεν χρειάζεται οικονομική ένεση για να αυξήσει την απόδοση του.

Όσο μπορεί, παίζει. Δεν είναι τόσο απλό το πρόβλημα του Παναθηναϊκού για να λυθεί με ένα χιλιάρικο. Κι ούτε καν ο ίδιος ο Γιάννης Αλαφούζος που ανακάλυψε το ποδόσφαιρο στα πενήντα του χρόνια, δεν το πιστεύει. Απλά κάτι έπρεπε να δείξει ότι κάνει και το έκανε με ένα χιλιάρικο.