Αταμάν: Ένας βασιλιάς χωρίς υπηκόους – Τα χοντρά λάθη
Ο Εργκίν Αταμάν αποχώρησε από τον πάγκο του Παναθηναϊκού και ο Βασίλης Σκουντής ξετυλίγει το κουβάρι της ιστορίας…
Δεν είναι κάθε μέρα του Αϊ Γιαννιού, ούτε βεβαίως του Αγίου… “Αμάν Αμάν” όπως χαριτολογώντας και με πολύ αγαπησιάρικο ύφος προσφωνούσε, ακόμη και χθες, ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος τον λεγάμενο.
Κουβέντα στην κουβέντα, η ιστορία εκτυλίχθηκε σαν τον μύθο του Αισώπου στον οποίο ο βοσκός έλεγε κάθε τρεις και λίγο ψέματα στους συγχωριανούς του ότι τάχα λύκοι μπήκαν στο μαντρί του και κατασπαράζουν τα πρόβατα του.
Προσέτρεχαν αυτοί για να τον βοηθήσουν και διαπίστωναν ότι τους κορόιδευε μέχρι τη στιγμή που όντως οι λύκοι μούνταραν και δεν άφησαν ούτε προβιά από το κοπάδι του…
Οι δυο δηλώσεις αποχώρησης
Του Αι Γιαννιού, εφέτος, στις 7 Ιανουαρίου του 2026 ο Εργκίν ξανάπαιξε τα ρέστα του…
Εκείνη την ημέρα, λοιπόν, κατέβασε από το ράφι ή έβγαλε από το σεντούκι του την όχι και τόσο μακρινή και πεπαλαιωμένη (ώστε να έχει διολισθήσει από τη μνήμη μας) πρότερη δήλωση του και απείλησε πως «εάν στο τέλος της σεζόν δεν έχουμε κατακτήσει τη EuroLeague ή το ελληνικό Πρωτάθλημα θα φύγω από την Αθήνα».
Την πρώτη φορά, στις 23 Απριλίου του 2024, μετά την ήττα στο Game 1 της σειράς με τη Μακάμπι στο ΟΑΚΑ, η πομπώδης δήλωση: “Εάν δεν προκριθούμε στο Final 4, δεν θα βρίσκομαι του χρόνου στον πάγκο του Παναθηναϊκού“ τού έκατσε και μάλιστα μέσα σε διονυσιακή ατμόσφαιρα…
Τη δεύτερη φορά, γιοκ!
Η απορία του Μπαρτζώκα, ο Ιβκοβιτς και ο Γκέρσον
Παρεμπιπτόντως η προτεραία σιγουριά του Αταμάν είχε… τρελάνει τον Γιώργο Μπαρτζώκα, ο οποίος σε ανύποπτο χρόνο είπε “δεν θυμάμαι άλλον προπονητή που να θεωρεί δεδομένη την κατάκτηση του τίτλου στη ΕuroLeague και να το δηλώνει φόρα παρτίδα“.
Έσφαλε τότε ο προπονητής του Ολυμπιακού, αλλά συγχωρείται διότι έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που συνέβη κάτι αντίστοιχο με εκφραστές αυτής της πεποίθησης δυο προκατόχους του στον κόκκινο πάγκο: τον Ντούσαν Ίβκοβιτς το 1997 με τον Ολυμπιακό στη Ρώμη και τον αγλαό Πίνι Γκέρσον το 2004 με τη Μακάμπι στο Τελ Αβίβ!
Αυτό ακριβώς το λάθος του θαρρώ πως πλήρωσε ο Τούρκος προπονητής: το πλήρωσε χθες με την αποχώρηση του από τον Παναθηναϊκό στον οποίο από την πρώτη στιγμή αισθανόταν βασιλιάς…
Βασιλιάς χωρίς υπηκόους
Ένας βασιλιάς, ο οποίος ωστόσο, προϊόντος του χρόνου, έμεινε χωρίς υπηκόους, ακόμη και μέσα στο παλάτι του!
Για να βάλω στην κουβέντα, μετά τον μύθο του Αισώπου και ένα παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, αναρωτιέμαι εάν ο βασιλιάς είναι επίσης και γυμνός, αν και δύσκολα μπορεί να μείνει χωρίς ρούχα και χωρίς τα πάσης φύσεως υπάρχοντα του κάποιος που έχει στην περιουσία του τρεις τίτλους της Ευρωλίγκας.
Three cups, ένα παραπάνω από τα “two cups”, όπως έλεγε για να ενισχύσει τη θέση του και να αποκρούσει τις αρνητικές κριτικές και την αμφισβήτηση πριν από 33 χρόνια ο Ζέλικο Παβλίσεβιτς.
Τα δυο τρόπαια δεν έσωσαν τον Παβλίσεβιτς, ούτε τα τρία κράτησαν στη θέση του τον Αταμάν: τον Κροάτη προπονητή τον σχόλασε μεσούσης της σεζόν 1993-1994 ο Παύλος Γιαννακόπουλος, στον Τούρκο έδωσε την απανταχούσα χθες ο γιος του, ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος…
“Εγώ και κανείς άλλος”
Περισσότερο από την εφετινή αστοχία του Παναθηναϊκού που κατέκτησε έναν από τους τρεις τίτλους τους οποίους διεκδίκησε, θαρρώ πως ο Αταμάν πλήρωσε την αμετροέπεια, την κομπορρημοσύνη, τις συχνές αλαζονικές δηλώσεις και τη συμπεριφορά του τύπου “εγώ και κανένας άλλος, σας έχω όλους, δεν βλέπω κανέναν σας“.
Αυτό δεν αφορούσε τόσο τον Μπαρτζώκα, τον Γιασικέβιτσους, τον Σκαριόλο, τον Μαρτίνεθ ή ακόμη και τον Ομπράντοβιτς, όσο τους ίδιους τους παίκτες του!
Ακόμη και πριν από λίγες ημέρες, ενώ βρισκόταν στα σχοινιά, επανέλαβε ότι “δεν γίνεται να συμπεριφέρονται με αυτό τον τρόπο στον καλύτερο προπονητή της Ευρώπης στην τελευταία δεκαετία“: ακόμη κι αν είσαι, δεν το λες και δεν το επαναλαμβάνεις, διότι πίσω έχει η αχλάδα την ουρά…
Η τακτική, η ανάλυση και η δημαγωγία
Υπάρχουν πολλά περιστατικά σε αυτή την τριετή θητεία του στον Παναθηναϊκό, που αποδεικνύουν ότι έσκαψε μόνος του τον λάκκο του!
Ο Αταμάν-κι αυτό ήταν γνωστό στην πιάτσα-έχει ένα ιδιότυπο “modus operandi”, στο πλαίσιο του οποίου η προπόνηση, η ανάλυση της τακτικής και ο σχεδιασμός έρχονται σε δεύτερη και σε τρίτη μοίρα, ενώ λογικά θα έπρεπε να αποτελούν τα βασικά και εκ των ουκ άνευ όπλα στη φαρέτρα του…
Επίσης σε πείσμα της εικόνας που βγάζει προς τα έξω με τις δηλώσεις, τις αντιδράσεις και κάποιες δημαγωγικές και… ψαρωτικές συμπεριφορές κατά βάθος δεν είναι επικοινωνιακός τύπος!
Αυτό το βίωσαν στο πετσί τους οι παίκτες και οι συνεργάτες του, που –όσο περίεργο κι αν φαίνεται-δεν είχαν πολλά πολλά μαζί του και όχι από δική τους επιλογή…
Η συναστρία του 2024
Την πρώτη σεζόν (2023-2024) που κατέληξε διθυραμβική, οι Πράσινοι βρέθηκαν σε μια ευνοϊκή συναστρία των πλανητών: ο Σλούκας βρισκόταν σε αποστολή και ήταν ζωσμένος, ο Ερνανγκόμεθ, σε πείσμα των προβλημάτων τραυματισμού κόμισε το πασπαρτού παιχνίδι του, ο Λεσόρ κατέθεσε το πάθος και την κυριαρχικότητα του, ο Γκραντ επωμίσθηκε τον αφανή πλην πολύτιμο ρόλο του, ο Γκριγκόνις έπαιξε τον ρόλο του “glue-guy”, ο Παπαπέτρου είχε τεράστιο κίνητρο και ο Ναν που ενσωματώθηκε στις αρχές Νοεμβρίου άλλαξε το status της ομάδας.
Στο τέλος της σεζόν ο Παναθηναϊκός επέστρεψε έπειτα από 13 χρόνια στον θρόνο της Ευρωλίγκας και ανέκτησε τα σκήπτρα στην Ελλάδα, αλλά η συνέχεια δεν (θα) ήταν η ίδια…
H εξαίρεση του Σλούκα
Για κάποιο λόγο που φυσικά τον ξέρει ο ίδιος, ο Τούρκος προπονητής δεν νοιάζεται και πολύ για τους παίκτες του, ακόμη κι αν με τη συμπεριφορά του, τους κάνει να πέφτουν στα… πατώματα και να αντιμετωπίζουν υπαρξιακά προβλήματα, όπως συνέβη με τον Λούκα Βιλντόζα και τον Λορέντσο Μπράουν που δεν είναι δα και του πεταματού.
Όχι μονάχα με αυτούς δυο, αλλά και με όλους πλην ενός, είναι ζήτημα εάν μίλησε ιδιωτικά μια δυο φορές, καλώντας τους στο γραφείο του: ο ένας που αποτελεί την εξαίρεση είναι ο μπαρουτοκαπνισμένος Κώστας Σλούκας και πάντως με δική του πρωτοβουλία, όχι κατόπιν προσκλήσεως!
Το διπλό στην προπόνηση και οι μη υπόλογοι παίκτες
Ο Αταμάν έχει ταλέντο στο κοουτσάρισμα λειτουργώντας πολύ με το ένστικτο και τις αποφάσεις της στιγμής, χωρίς να αρέσκεται στην ανάλυση της τακτικής και στη διδασκαλία μέσω του βίντεο…
Οι προπονήσεις του είναι από απλές έως ακόμη και απλοϊκές, καθώς αναλώνονται σε πολύ μεγάλο βαθμό στο διπλό, με ό,τι αυτό συνεπάγεται στη θωράκιση της ομάδας.
Σταδιακά ο Αταμάν άρχισε να αμφισβητείται, να απομυθοποιείται και να απαξιώνεται μέσα στον στενό κύκλο της ομάδας: έχασε, όπως λέγεται σε τέτοιες περιπτώσεις, τα αποδυτήρια και δεν φρόντισε να καταστήσει τους παίκτες υπόλογους των πράξεων τους, με αποτέλεσμα να εκδηλώνονται περιστατικά που παρέπεμπαν σε φαύλο κύκλο!
O θρυλικός προπονητής του βόλεϊ Χούλιο Βελάσκο είχε πει μια κουβέντα που (πρέπει να) αποτελεί φυλαχτό για τους προπονητές και κειμήλιο για κάθε ομάδα: “Οι πρωτοβουλίες των παικτών στη διάρκεια ενός αγώνα είναι ιερές, αλλά μόνο όταν αναδεικνύονται μέσα από τις αρχές του παιχνιδιού“.
Ο Αταμάν άφηνε τους παίκτες του Παναθηναϊκού (όπως και προηγουμένως εκείνους της Εφές) να αυτοσχεδιάζουν και η ιερότητα μαγαρίσθηκε.
Η σύγχυση στο Game 4 με τη Βαλένθια
Υπάρχουν συγκεκριμένα περιστατικά που αποδεικνύουν του λόγου το αληθές;
Μετά τον τέταρτο αγώνα της σειράς με τη Βαλένθια, ο Γκραντ, ο Λεσόρ και ο Ναν ζήτησαν μόνοι τους να δουν μια φάση στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου, για την οποία ο καθένας εξέφρασε διαφορετική άποψη: και οι τρεις γνώμες εδράζονταν στην μπασκετική λογική, αλλά αυτό που έγινε σε live time –είτε με οδηγία του προπονητή, είτε με πρωτοβουλία του παίκτη- ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό το οποίο απέβη κιόλας αναποτελεσματικό…
Το δημόσιο κράξιμο και ο Ναπολέων
Παραδόξως για τον χαρακτήρα που βγάζει προς τα έξω και τη δημόσια εικόνα του, ο Αταμάν δεν είναι εραστής της επικοινωνίας στα ενδότερα της ομάδας και της αγωνιστικής ενσυναίσθησης, όπως καταφάνηκε κιόλας σε αρκετές περιπτώσεις στις οποίες διαπόμπευσε δημοσίως τους παίκτες, τους χαρακτήριζε πότε “σχολιαρόπαιδα”, πότε “αρχάριους”, πότε «παλαίμαχους» και τους έδινε στεγνά με διευθύνσεις και ονόματα (βλέπε Ερνανγκόμεθ, Μήτογλου).
Αυτό δεν άρεσε τους παίκτες, που έβλεπαν κιόλας τον προπονητή τους να συμπεριφέρεται όπως ο… Μέγας Ναπολέων, όπως μού είχε πει σε ένα πηγαδάκι ον χειμώνα του 1996 ο Μίχαελ Κοχ!
Οι σφιγμένες γροθιές και το rotation
Τον μπάνιζαν να εισέρχεται στο γήπεδο ή να αποχωρεί έπειτα από μεγάλες νίκες και να απευθύνεται προς τον κόσμο με σφιγμένες τις γροθιές του, όντας πάντοτε μόνος του, χωρίς να τους συμπεριλαμβάνει κι αυτούς στο κάδρο της ευφορίας του…
Ο ίδιος έχει δηλώσει ότι από ιδεολογία και φιλοσοφία δεν ανοίγει πολύ το rotation και προτιμά να στηρίζεται σε έναν κατά το μάλλον ή ήττον στενό πυρήνα παικτών, μια τακτική που δεν απέδωσε πέρυσι κι εφέτος.
Τού καταμαρτυρούν επίσης ότι από τη στιγμή που παγίωσε τις επιλογές του, δεν έδινε δεκάρα τσακιστή για τους υπόλοιπους παίκτες που τους θεωρούσε όχι απλώς αναλώσιμους, αλλά υποδεέστερους, έστω κι αν πρόκειται όχι μόνο για τον Βασίλη Τολιόπουλο, αλλά ακόμη και για τον (πρωταθλητή Ευρώπης με μακρά θητεία στο ΝΒΑ) Ερνανγκόμεθ.
Από ένα σημείο και πέρα άρχισε να λειτουργεί λογιστικά και αμείλικτα: “βάζεις το σουτ και συνεχίζεις, το χάνεις και βγαίνεις“.
Το αμαρτωλό σουτ του Χουάντσο
Η περίπτωση του Χουάντσο αποτελεί όντως ένα case study, όχι μόνο επειδή τον εξοστράκισε από το ρόστερ στη σειρά των τελικών, ενώ ο Τσέντι Όσμαν προερχόταν από τραυματισμό και συν τοις άλλοις ο Ολυμπιακός διαθέτει πληθώρα παικτών που απειλούν από την περιφέρεια και ισχυρότατη frontline…
Υπάρχει ένα πολύ συγκεκριμένο περιστατικό που εκτυλίχθηκε σε ανύποπτο χρόνο: στον εντός έδρας αγώνα με τη Χάποελ Τελ Αβίβ, ο Ισπανός φόργουορντ έβγαλε τέσσερις καταπληκτικές άμυνες, δυο με αλλαγές στα σκριν πάνω στον Ελάιζα Μπράιαντ και άλλες δυο σε ποσταρίσματα του Νταν Οτούρου.
Μέχρι εδώ όλα καλά: η δουλειά στράβωσε όταν μετά από αυτές τις τέσσερις σεμιναριακές αμυντικές αντιδράσεις ο Χουάντσο τόλμησε να σουτάρει ένα τρίποντο.
Δεν το έβαλε και ο Αταμάν τον αντικατέστησε εν ριπή οφθαλμού!