Άρης: Το μεγάλο κέρδος του σε ένα αποτέλεσμα που δεν του άλλαξε τη μοίρα

Σε μια σεζόν γεμάτη αστάθεια, απογοητεύσεις και χαμένες ευκαιρίες, o Άρης παρουσίασε απέναντι στον Λεβαδειακό ένα πρόσωπο που θύμισε, έστω και καθυστερημένα, ότι ενδεχομένως αυτή η ομάδα και να αδίκησε τον εαυτό της.

Η ομάδα του Μιχάλη Γρηγορίου μπήκε στο γήπεδο με διάθεση, ένταση και ξεκάθαρη στόχευση στο παιχνίδι της. Δεν ήταν απλώς ανταγωνιστική, ήταν καλύτερη σε μεγάλα διαστήματα, επέβαλε ρυθμό και δημιούργησε προϋποθέσεις για να φύγει με ένα αποτέλεσμα που θα της έδινε ξανά οξυγόνο στη μάχη της πέμπτης θέσης. Το γεγονός ότι αυτό δεν συνέβη οφείλεται σε έναν συνδυασμό παραγόντων που συνοψίζουν, εν πολλοίς, όλη τη φετινή της πορεία.

Από τη μία, η αναποτελεσματικότητα. Τα τρία δοκάρια και οι χαμένες ευκαιρίες δεν είναι απλώς μια κακή συγκυρία, είναι η αποτύπωση ενός διαχρονικού προβλήματος που στοιχίζει βαθμούς. Από την άλλη, η διαιτησία, με αποκορύφωμα το ακυρωθέν γκολ, άφησε έντονη δυσαρέσκεια και δικαιολογημένα παράπονα.

Το σημαντικό για τον Άρη δεν είναι τόσο αυτό που έχασε, αλλά αυτό που έδειξε. Απέναντι σε έναν άμεσο ανταγωνιστή για την πέμπτη θέση, παρουσίασε συνοχή, πειθαρχία και ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα, στοιχεία που σπανίως είδαμε φέτος. Η διαφορά των έξι βαθμών παρέμεινε και το έργο του δυσκόλεψε, όμως για πρώτη φορά μετά από καιρό υπάρχει μια βάση πάνω στην οποία μπορεί να πατήσει.

Ρεαλιστικά, η αποστολή του αγγίζει τα όρια του δύσκολου. Πέντε νίκες στα εναπομείναντα παιχνίδια μοιάζουν απαραίτητες για να αλλάξει η κατάσταση και να διεκδικήσει μέχρι τέλους το ευρωπαϊκό εισιτήριο, υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι δεν θα προκύψει άλλη διαδρομή μέσω του Κυπέλλου Ελλάδας Betsson. Με βάση όσα έχει δείξει μέσα στη χρονιά, μια τέτοια αντεπίθεση φαντάζει υπερβατική. Το ποδόσφαιρο, ωστόσο, δεν λειτουργεί πάντα με τη λογική και αυτό είναι ίσως το μοναδικό “καταφύγιο” αισιοδοξίας για τους Θεσσαλονικείς.

Το επόμενο εντός έδρας παιχνίδι με τον Βόλο αποκτά χαρακτήρα τελικού. Εκεί θα φανεί αν η εικόνα της Βοιωτίας ήταν μια παρένθεση ή η αρχή μιας διαφορετικής προσέγγισης. Αν ο Άρης καταφέρει να συνδυάσει την ίδια ένταση με αποτελεσματικότητα, θα διατηρήσει ζωντανές τις όποιες ελπίδες του. Αν όχι, τότε η σεζόν θα συνεχίσει να κυλά στη γνώριμη τροχιά της απογοήτευσης.

Σε κάθε περίπτωση, το πρώτο δείγμα ήταν ενθαρρυντικό. Όχι αρκετό για να αλλάξει τη μοίρα της χρονιάς από μόνο του, αλλά ικανό για να θυμίσει πως το ζητούμενο για τον Άρη δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα της Κυριακής, αλλά η επαναφορά μιας αγωνιστικής ταυτότητας που θα του επιτρέψει να κοιτάξει την επόμενη σεζόν με περισσότερη σιγουριά και περισσότερη αισιοδοξία.