Αποτέλεσμα πρώτα, ταυτότητα μετά: Η επιλογή Μπενίτεθ στον Παναθηναϊκό

Αν έχουμε προλάβει κάτι να εμπεδώσουμε σχετικά με τη νοοτροπία του Ράφα Μπενίτεθ στη διαδικασία που ακολουθεί αυτή την εποχή στον Παναθηναϊκό είναι ότι δεν την αντιλαμβάνεται ως μια διαδικασία κατά την οποία πρέπει να επιλέγει το πλάνο αγώνα με πρώτο κριτήριο το χτίσιμο μιας ομάδας.

Έχει επιλέξει να χτίζει το game plan με πρώτο κριτήριο την αύξηση των πιθανοτήτων να πάρει ένα αποτέλεσμα και όχι το χτίσιμο μιας ομάδας.

Τούτη τη φορά, πηγαίνοντας στο Καραϊσκάκης, οδηγήθηκε από τις διαπιστώσεις που είχε κάνει στα δύο προηγούμενα ντέρμπι απέναντι σε ΑΕΚ και ΠΑΟΚ. Είχε δει την ομάδα του να μην καταφέρνει να γίνει αποτελεσματική με το επιθετικό πρέσινγκ, τοποθετημένη ψηλά στο τερέν για να αμυνθεί.

Και την είχε δει να νιώθει μικρότερο κίνδυνο κι απειλή όταν σήκωσε την μπάλα κατά την επιθετική ανάπτυξη. Είχε επίσης, δει ότι κρατώντας την αμυντική της γραμμή κοντά στον τερματοφύλακα, η ΑΕΚ δεν είχε απειληθεί σοβαρά από τον Ολυμπιακό.

Και κάπως έτσι κατέληξε στην επιλογή να πάει στην έδρα του Ολυμπιακού με την ιδέα να αμυνθεί χαμηλά, να βάλει τρεις κεντρικούς αμυντικούς για να “αντέξει” στις σέντρες του Ολυμπιακού, και να μεταφέρει με μεγάλες μπαλιές την μπάλα στο αντίπαλο μισό, χωρίς επιθετική ανάπτυξη με κοντινές πάσες και κυκλοφορία της μπάλας υπό πίεση στο δικό του μισό του τερέν.

Μέχρι τη στιγμή του γκολ, στο 7ο λεπτό, ο Παναθηναϊκός δεν είχε χτίσει καμία επίθεση. Αντιδρούσε στη δράση του Ολυμπιακού και έστελνε την μπάλα αμέσως “απέναντι” κάθε φορά που την έκανε δική του.

Κι αυτή ήταν μια αρχή του παιχνιδιού του από την οποία δεν έφυγε ποτέ, κατά τη διάρκεια του ντέρμπι. Με άλλα λόγια, στο Καραϊσκάκη ο Μπενίτεθ εμφάνισε έναν τρόπο παιχνιδιού που δεν θα του ξαναχρειαστεί στην κανονική περίοδο της Stoiximan Super League, δεδομένου ότι δεν έχει άλλα ντέρμπι μπροστά του – δηλαδή ένα σχέδιο που δεν θα του φανεί χρήσιμο στο μέλλον παρά μόνο στην περίπτωση που προσπεράσει τον Λεβαδειακό και μπει στην τετράδα για να παίξει τα ντέρμπι των playoffs.

Aυτό όμως, είναι κάτι που, όπως έχουμε καταλάβει, δεν τον απασχολεί. Στην παρούσα φάση παίζει τα ματς “για να βγάλει τη χρονιά” και όχι επειδή τον ανησυχεί να εμφανίσει μια ομάδα που θα έχει “συνέχεια” και θα παρουσιάσει σταδιακή βελτίωση του παιχνιδιού της.

Ο Μπενίτεθ φανέρωσε τη νοοτροπία του στην συνέντευξη Τύπου μετά από την ολοκλήρωση του αγώνα. Είπε, μέσες άκρες, ότι “ξέρω ότι την επόμενη χρονιά θα είμαστε καλύτεροι, αλλά προηγουμένως έχουμε να παίξουμε ένα σωρό παιχνίδια και ξέρω ότι οι εντυπώσεις επηρεάζουν τη ψυχολογία του συλλόγου”.

Ένας προπονητής με αυτή τη νοοτροπία, από αυτό το παιχνίδι μπορεί να κρατήσει μόνο δύο πράγματα: την ψυχολογική ανάταση που φέρνει μια νίκη στο Καραϊσκάκης επί του Ολυμπιακού στους ποδοσφαιριστές του και τους φίλους του Παναθηναϊκού.

Και την εικόνα που μπορεί να χρησιμοποιήσει για να πείσει τους παίκτες του να παίξουν με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση αλλά και μεγαλύτερη εμπιστοσύνη προς την καθοδήγησή του: την εικόνα της φάσης από την οποία ο Παναθηναϊκός έφτασε στο γκολ.

Μια φάση στην οποία, από την εκτέλεση ενός πλαγίου, οι δικοί του ποδοσφαιριστές δρουν, επτά φορές, πιο γρήγορα και με περισσότερη ένταση συγκριτικά με τους αντιπάλους τους.

Αυτή η εικόνα δείχνει ότι αν το ένστικτο της αγωνιστικής επιβίωσης μετατραπεί σε κίνητρο, ο Παναθηναϊκός θα είναι την Τετάρτη στην Τούμπα για το Κύπελλο Ελλάδας Betsson απέναντι στον ΠΑΟΚ, και στα επόμενα βήματά του σε πρωτάθλημα και Europa League, πιο μαχητικός.

Η μαχητικότητα δεν του εξασφαλίζει επιτυχία, διότι δεν υπάρχει ένα αγωνιστικό πλάνο για να λειτουργήσει ως βάση και να αυξήσει τις πιθανότητες του Παναθηναϊκού να είναι πιο αποτελεσματικός.

Το μόνο που κάνει σίγουρα είναι ότι του αυξάνει τις πιθανότητες να “βγει” η χρονιά χωρίς “δράματα” και να αγοράσει ο Μπενίτεθ τον χρόνο για να δουλέψει στις μεταγραφές και την προετοιμασία και να παρουσιάσει στην επόμενη σεζόν έναν Παναθηναϊκό με αγωνιστική ταυτότητα.