Από τη μύγα ξύγκι

Όσο περνάνε οι μέρες από το 0-3 κόντρα στην Κολομβία, τόσο αυξάνουν και πληθαίνουν οι φωνές υπέρ της Εθνικής ποδοσφαιρικής υπερηφάνειας. “Αυτή τη στάνη έχουμε, αυτό το τυρί βγάζει”. Κατά συνέπεια, κάτω τα ξερά σας από τον Φερνάντο Σάντος και τους διεθνείς.

Αυτό είναι το ελληνικό ποδόσφαιρο. Ποια είναι η Ελλάδα, δηλαδή, για να έχετε περισσότερες απαιτήσεις; Ένα μυγόχεσμα στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό χάρτη. Δεν είναι λάθος αυτό, αλλά δεν είναι το απόλυτα σωστό. Κι η μισςή αλήθεια συνιστά, κατά κανόνα, ένα πολύ μεγάλο ψέμα.

Σαφώς κι οι δυνατότητες του Έλληνα ποδοσφαιριστή είναι περιορισμένες. Σαφώς κι ο Σάντος, ο οποιοσδήποτε ομοσπονδιακός τεχνικός δεν μπορεί να μάθει μπάλα στους διεθνείς. Η ποιότητα δε διδάσκεται. Ή την έχεις, ή δεν την έχεις. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι κάνεις τον σταυρό σου πριν από κάθε ματς, σταυρώνεις τα χέρια και ό,τι κάτσει.

Αν ήταν έτσι δεν θα υπήρχε κανένας λόγος να επιβαρύνει η ΕΠΟ τον προϋπολογισμό της με ένα εκατομμύριο γιούρο το μήνα, για προπονητή. Μπορούσε να δώσει την ομάδα στον Φύσσα και τον Βώκολο.

Την ποιότητα, όπως είπαμε, ή την έχει, ή δεν την έχεις. Το ποδόσφαιρο όμως πάνω απ’ όλα είναι αθλητισμός. Από τα τρία ματς της Δευτέρας, είδα δυο 45λεπτα. Κατ’ αρχήν το πρώτο ημιχρόνιο Ελβετία-Εκουαδόρ. Σαφώς και δεν ξεχείλιζαν από ποιότητα οι δυο ομάδες. Έβλεπες, όμως, ένα κανονικό ποδόσφαιρο. Από κανονικούς ποδοσφαιριστές-αθλητές.

Με την μπάλα πάνω-κάτω. Χωρίς παράλληλες πάσες των τριών μέτρων. Έβλεπες ποδοσφαιριστές, που είχαν μια μίνιμουμ ταχύτητα. Που προσπαθούσαν με ατομικές προσπάθειες να γίνουν απειλητικοί. Να ντριπλάρουν κοντά στην εστία για να βγάλουν φάσεις. Με δυο λόγια δεν χασμουριόσουνα. Δεν πήγαινες για κατούρημα, την τίναζες καλά-καλά, για να μην πέσει η τελευταία σταγόνα στο σώβρακο κι όταν γύριζες δεν είχες χάσει απολύτως τίποτε.

Να δούμε, λοιπόν, τις ιερές ποδοσφαιρικές αγελάδες της Εθνικής μας.

Έχει ο Κώστας Κατσουράνης, μέσα στο γήπεδο, εικόνα αθλητή; Την είχε στη σεζόν, που πέρασμε, στ0ον ΠΑΟΚ. Με τα χέρια προσπαθούσε να μαρκάρει κι αν δεν ήταν επιεικείς οι διαιτητές οι αποβολές και τα πέναλτι θα ήταν επί δυο.

Ήταν εικόνα αθλητή του Σαλπιγγίδη να προσπαθεί να κάνει φάουλ στον αντίθπαλό του, αλλά να μην τον προλαβαίνει; Ποια ήταν η εικόνα των ποδοσφαιριστών του Ολυμπιακού στο τέλος της σεζόν; Περπατώντας έχαναν από τον Αστέρα Τρίπολης. Ο Χολέμπας φώναζε ότι δεν μπορεί. Ο Μανιάτης φώναζε ότι είχε στερέψει από απόθεμα δυνάμεων. Κακή χρονιά κι ο Σαμαράς με την Σέλτικ, γι αυτό δεν έχει βρει συμβόλαιο μέχρι τώρα.

Αυτά λέγαμε και τα γράφαμε πριν από το Μουντιάλ. Ήταν γνωστά. Δουλειά του προπονητή ήταν να προλάβει το κακό. Κανείς δεν λέει να άλλαζε όλη την ομάδα. Με ποδοσφαιριστές, όμως, που περπατάνε δεν έχεις καμιά τύχη.

Στο Αργεντινή-Βοσνία, μετά το αυτογκόλ, την πρωτοβουλία την είχανε οι Βόσνιοι. Όχι η Κολομβία, αλλά ακόμη και η Αργεντινή γύρισε πίσω. Για να αποδειχθεί για μια ακόμη φορά το αυτονόητο. Δεν συνιστά καμιά μαγκιά το να έχεις την κατοχή. Ο αντίπαλος είναι που στου την προσφέρει απλόχερα.

Αν δηλαδή είχε κάνει η Ελλάδα αυτό το παιχνίδι, κόντρα στην Αργεντινή, οι εθνικόφρονες δημοσιογράφοι θα καλούσαν τον κόσμο να βγει στους δρόμους. Δεν αποτελεί τον καθρέφτη του κάθε ματς ο πίνακας της στατιστικής. Οι αριθμοί, είναι πάντα σε συνάρτηση με αυτό που έχει γίνει μέσα στο γήπεδο: είχε , λέει, ο Κατσουράνης 58 πάσες στις 59. Όταν δίνεις την μπάλα στα δυο μέτρα και να θες να κάνεις λάθος δεν μπορείς.

Ποιος ήταν ο νο 1 του Ολυμπιακού στις πάσες την δεκαετία του 90; Ούτε ο Ζιοβάνι, ούτε ο Ριβάλντο. Ο πλέον εύστοχος με μηδέν λάθη ήταν ο Τάσος Πάντος! Επειδή, ακριβώς, έδινε τη μπάλα δίπλα του. Το πόσα χιλιόμετρα έχει κάνει ο κάθε ποδοσφαιριστής δεν είναι ένα παρά ένα σκέτο νούμερο. Αυτό, που μετράει είναι είναι σε ποια ένταση έτρεξε μέσα στο γήπεδο, σε ποιους χώρους και με ποια αποτελεσματικότητα.

Να επιστρέψουμε, όμως, στον Σάντος. Γνωστό ήταν, πασίγνωστο, ότι η δύναμη της Κολομβίας ήταν η δεξιά πλευρά με τον Κουαδράδο. Τι έκανε ο Σάντος; Έβαλε τον Χολέμπας, που η αδυναμία του στα μαρκαρίσματα είναι δεδομένη και με αντιπάλους υποδεέστερης αξίας. Τι θα μπορούσε να κάνει; Αυτός πληρώνεται, αυτός όφειλε να κόψει τον σβέρκο του για να το βρει.

Μπορούμε, όμως, να θυμηθούμε τι είχε κάνει ο Ρεχάγκελ όταν σταμάτησε ο Φύσσας. Δεν είχε κλασικό αριστερό μπακ κι άλλαξε γραμμή τον Τοροσίδη. Κι είχε διπλό κέρδος μάλιστα αφού αξιοποιούσε από την δεξιά πλευρά τον Γιούρκα. Ή μήπως η Εθνική είχε την πολυτέλεια να είναι ο ένας από τους δυο πάγκο; Τότε, όμως, τον κοροϊδεύανε τον Ρεχάγκελ ότι κάνει ποδοσφαιρικές εξωπραγματικές αλχημείες. Με τον Τοροσίδη, ακόμη και σήμερα, νηα παίζει κάμποσες φορές στη Ρόμα από αριστερά.

Σαφώς και τα κουκιά στο ελληνικό ποδόσφαιρο είναι μετρημένα. Σαφώς και η ποιότητα είναι ελάχιστη. Ο προπονητής όμως οφείλει να βγάλει από τη μύγα ξύγκι. Με τον Σάντος να κάνει το ακριβώς αντίθετο. Να επιλέγει για φορ Μήτρογλου-Γκέκα. Στην κατάσταση, που βρίσκονται. Και να μοιράζει το χρόνο συμμετοχής, επειδή κανένας από τους δυο δεν μπορεί να βγάλει 90 λεπτά.

Όποιος βρει άλλη ομάδα με τέτοιου είδους επιλογές, κερδίζει χρυσούν ωρολόγιον. Στο Μουντιάλ, σίγουρα όχι. Στο πρωτάθλημα Αλβανίας, ίσως.

(Σταύρος Τζουανάκος “ο μαχαραγιάς”. Με τη Μελίνα Κανά, από το “Ακροπόλ” του Παντελή Βούλγαρη. Στο τσιφτετέλι ο Λευτέρης Βογιατζής)